دینگ گو دا فانگ

دینگ گو دا فانگ بالاترین درجهٔ چای افسانه‌ای لائو ژو دا فانگ (老竹大方) است که به عنوان «نیای همگی چای‌های سبز تخت چین» (扁形茶鼻祖) شناخته می‌شود. این چای که به دست راهب بودایی دا فانگ در دوره مینگ در خط‌الرأس لائوژولینگ ابداع شد، ظهور لونگ‌جینگ مشهور را پیش‌بینی کرد و برای چندین سده به عنوان چای خراجی دربار (贡茶) باقی ماند. عطر مشخص شاه‌بلوط بوداده (板栗香)، شکل تخت «برگ بامبویی» و کرک‌های طلایی پنهان در زیر سطح صاف از نشانه‌های بارز یکی از کم‌شناخته‌شده‌ترین اما مهم‌ترین چای‌های سبز تاریخی چین است.

۱. طبقه‌بندی و خاستگاه:

• نوع: چای سبز (绿茶, lǜchá)، تخمیرنشده. از دستهٔ چائوچینگ (炒青, chǎoqīng) – چای‌های سبز تفت‌داده‌شده. زیرمجموعه – چای‌های سبز تفت‌داده‌شدهٔ تخت (扁形炒青绿茶).
• رده: چای‌های نامی چین (中国名茶). در سال ۱۹۸۶ در فهرست چای‌های تشریفاتی وزارت خارجه (国家外交部礼茶) قرار گرفت. دارای نشان جغرافیایی حفاظت‌شده (地理标志). «نیای همگی چای‌های سبز تخت» (扁形茶鼻祖) – بنا بر تعریف پروفسور ژان لوئوجیو (詹罗九) از دانشگاه کشاورزی آن‌هویی.
• خاستگاه: چین، استان آن‌هویی (安徽省, Ānhuī Shěng)، شهر در سطح ولایت هوانگ‌شان (黄山市, Huángshān Shì)، شهرستان شه‌شیان (歙县, Shè Xiàn). مناطق اصلی تولید: دهکده ژوپو (竹铺乡, Zhúpù Xiāng)، شهرک سان‌یانگ (三阳镇, Sānyáng Zhèn)، دهکده جین‌چوان (金川乡, Jīnchuān Xiāng). بهترین چای از خط‌الرأس لائوژولینگ (老竹岭, Lǎozhú Lǐng)، کوه دافانگ‌شان (大方山, Dàfāng Shān) و کوه فوچوان‌شان (福泉山, Fúquán Shān) می‌آید. منطقه در مرز استان‌های آن‌هویی و جه‌جیانگ، در امتداد جادهٔ باستانی «هوئی‌هانگ گودائو» (徽杭古道) قرار دارد.
• مختصات جغرافیایی: تقریباً ۲۹°۵۲′ شمالی، ۱۱۸°۵۲′ شرقی.
• نام‌های جایگزین: لائو ژو دا فانگ (老竹大方، «دا فانگ از خط‌الرأس بامبوی قدیم») – نام عمومی برای تمامی رده‌ها؛ ژوپو دا فانگ (竹铺大方)؛ ژویه دا فانگ (竹叶大方، «دا فانگ برگ‌بامبویی»)؛ تِه سه دا فانگ (铁色大方، «دا فانگ آهن‌رنگ»)؛ کائو فانگ (拷方). «دینگ گو دا فانگ» (顶谷大方) بالاترین درجه از این خانواده است.

۲. تاریخچه و اهمیت فرهنگی:

• تاریخچه: تاریخ چای دا فانگ بیش از ۱۰۰۰ سال را در بر می‌گیرد. قدیمی‌ترین اشاره در «تاریخ قدیم پنج دودمان» (《旧五代史》) آمده است: «در سال نخست چیان‌هوا [۹۱۱ م]، در دوازدهمین ماه، لیانگ‌جه چای دا فانگ را به عنوان خراج تقدیم کرد – ۲۰٬۰۰۰ جین». بنابراین، در دوران پنج دودمان و ده پادشاهی (五代十国, ۹۰۷–۹۶۰) چای دا فانگ از پیش خراجی بود. با این حال، تکنیک مدرن تفت‌دادن تخت دا فانگ به نام راهب بودایی دا فانگ (大方和尚) مربوط می‌شود که در دوره مینگ (明, ۱۳۶۸–۱۶۴۴) می‌زیست. بر اساس «سالنامه‌های شهرستان شه» (《歙县志》): «در سال‌های لونگ‌چینگ [۱۵۶۷–۱۵۷۲]، راهب دا فانگ در کوه سونگلوئو (松萝山) در شهرستان شیونینگ (休宁) اقامت داشت، در ساختن چای مهارتی استادانه یافت، و تمامی شهرستان روش او را فرا گرفتند». دا فانگ راهبی دوره‌گرد بود که از سوژو به هوئی‌ژو آمد و در آنجا فناوری تفت‌دادن چای (炒青) را ابداع و ترویج نمود – فناوری‌ای که بعدها پایهٔ تولید سونگلوئو چا (松萝茶) و لونگ‌جینگ شد. لونگ یینگ (龙膺)، دیوان‌سالاری که در دوره وانلی (万历, ۱۵۷۳–۱۶۲۰) در هوئی‌ژو خدمت می‌کرد، شخصاً کار راهب را مشاهده کرد و روش او را در کتاب «منگ‌شی» (《蒙史》) شرح داد. لی وئی‌ژن (李维桢)، ادیب، در «ستایش شمایل دا فانگ» (《大方象赞》) راهب را چنین توصیف کرده است: «با ابروانی زیبا و ریشی انبوه، معلق همچون جاودانه‌ای آسمانی».

  در دوره چینگ، دا فانگ به چای خراجی دربار (贡茶) بدل شد. بر پایهٔ یک افسانه، در سال ۱۷۵۱ امپراتور چیان‌لونگ (乾隆) در سفر به جیانگ‌نان چایی از معبدی بر روی لائوژولینگ چشید و «از روی لطف» نام «دا فانگ» را بدان بخشید. در سدهٔ بیستم چای دچار رکود شد: رونق هوانگ‌شان مائوفِنگ و تای‌پینگ هوکوئی آن را به حاشیه راند. با این حال در سال ۱۹۸۶ دینگ گو دا فانگ در شمار چای‌های تشریفاتی وزارت خارجهٔ جمهوری خلق چین (国家外交部礼茶) قرار گرفت، که والاترین جایگاه آن را تأیید کرد.

• نام:

  • «دینگ گو» (顶谷) – «قله‌ای، از تنگهٔ بالا» – به بالاترین درجه اشاره دارد که از بهترین باغ‌های روی قله‌های خط‌الرأس چیده می‌شود.
  • «دا فانگ» (大方) – دارای دو معنا: (۱) نام راهب بنیان‌گذار؛ (۲) «بزرگ‌منش، سخاوتمند» – توصیفی از طعم. همچنین می‌تواند با نام کوه دافانگ‌شان (大方山) مرتبط باشد.
  • «لائو ژو» (老竹) – «بامبوی کهن» – نام جایگاه خط‌الرأس لائوژولینگ که باغ‌های تاریخی در آن قرار دارند.

• اهمیت فرهنگی: دینگ گو دا فانگ یکی از کم‌شناخته‌شده‌ترین چای‌های سبز در نزد عموم اما یکی از مهم‌ترین‌ها برای تاریخ چای چین است. پروفسور ژان لوئوجیو (詹罗九) از دانشگاه کشاورزی آن‌هویی ثابت کرد که دا فانگ «نیای همگی چای‌های سبز تخت» (扁形茶鼻祖) است و لونگ‌جینگ مشهور «فرزند» آن است که فناوری تفت‌دادن تخت را به ارث برده است. وانگ ژنهِنگ (王镇恒) و وانگ گوانگ‌ژی (王广智)، نویسندگان «راهنمای چای‌های نامی چین» (《中国名茶志》)، تأیید کرده‌اند: «بسیار محتمل است که لونگ‌جینگ در اواخر مینگ – اوایل چینگ پدید آمده باشد و با اقتباس از فناوری تفت‌دادن دا فانگ تکامل یافته باشد».

۳. توصیف گیاه‌شناسی و مادهٔ اولیه:

• رقم / کولتیوار: ژوپو ژونگ (竹铺种, Zhúpù Zhǒng) – جمعیت بومی Camellia sinensis var. sinensis که با ارتفاعات شه‌شیان سازگار شده است. جوانه‌های بهاره در میانه تا اواخر مارس بیدار می‌شوند، تراکم جوانه‌زنی بالاست، شاخه‌ها کوتاه و تنومند، با کرک‌های سفید فراوان. برگ‌ها سبز و مقاوم به سرما هستند. محصول‌دهی بالاست. چای حاصل از ژوپو ژونگ دارای عطر مشخص شاه‌بلوط (板栗香) می‌باشد.
• چیدن: دینگ گو دا فانگ پیش از گویو (谷雨, ~۲۰ آوریل) چیده می‌شود. لائو ژو دا فانگ استاندارد – از گویو تا لیشیا (立夏, ~۶ مه). چیدن بهاره بهترین است؛ چیدن تابستانه و پاییزه برای درجات معمولی قابل قبول است.
• استاندارد چیدن: دینگ گو دا فانگ – یک جوانه به همراه دو برگ در مرحلهٔ آغازین باز شدن (一芽二叶初展). دا فانگ معمولی – یک جوانه با دو یا سه برگ.
• الزامات مادهٔ اولیه: شاخه‌های سالم و دست‌نخورده. چیدن در هوای خشک. حمل سریع به کارگاه.

۴. ترُوار و ویژگی‌های کشت:

• منطقهٔ کوهستانی شه‌شیان: بخش شمال شرقی شهرستان، در مرز آن‌هویی-جه‌جیانگ. متعلق به خط‌الرأس تیان‌موشان (天目山脉). قلهٔ چینگلیانگ‌فِنگ (清凉峰) – ۱٬۷۸۷ متر. کوه‌ها پرشیب، تنگه‌ها عمیق، نهرها فراوان. بوته‌های چای در میان صخره‌ها، در شکاف‌ها و دره‌های کوهستانی می‌رویند.
• ارتفاع رویش: ۸۰۰–۱٬۳۰۰+ متر بالاتر از سطح دریا. بهترین باغ‌ها (لائوژولینگ، فوچوان‌شان) – در ارتفاعات ۱٬۰۰۰–۱٬۳۰۰ متر.
• اقلیم: میانگین دمای سالانه ~۱۶°C. بارش – ~۱٬۸۰۰ میلی‌متر در سال. رطوبت – ۸۰٪+. مه‌های صبحگاهی مکرر سایه‌ای طبیعی ایجاد می‌کنند و انباشت اسیدهای آمینه و کلروفیل را افزایش می‌دهند. زمستان‌ها سرد، تابستان‌ها نسبتاً گرم. اختلاف دمای روزانه قابل توجه.
• خاک‌ها: لایهٔ رویی – خاک ماسه‌ای سیاه (乌沙)؛ لایهٔ میانی – خاک‌های سرخ-زرد (红黄壤)؛ واکنش – کمی اسیدی. بستر گرانیتی غنی از مواد معدنی (منگنز، پتاسیم، روی). خاک‌ها سست، با زهکشی خوب و دارای مادهٔ آلی بالا.

۵. فناوری تولید:

فناوری دا فانگ تفت‌دادن تخت کلاسیک (扁形炒青) است که از راهب دا فانگ به ارث رسیده و نمونهٔ اولیهٔ لونگ‌جینگ شد. مراحل کلیدی:

• چیدن (采摘 — cǎizhāi): دستی، اوایل بهار.
• پژمردگی (摊晾 — tān liáng): کوتاه‌مدت – ۲ تا ۴ ساعت روی سینی‌های بامبویی. از دست رفتن بخشی از رطوبت، آغاز شکل‌گیری عطر.
• «کشتن سبزینگی» / تثبیت (杀青 — shāqīng): در ووک داغ (铁锅) در دمای ~۱۵۰°C. غیرفعال‌سازی آنزیم‌ها، جلوگیری از اکسیداسیون. برگ‌ها به سرعت نرم می‌شوند و انعطاف‌پذیری پیدا می‌کنند. استادکار با دستان برهنه کار می‌کند و دما را به صورت لمسی کنترل می‌کند.
• شکل‌دهی تخت (做形 — zuò xíng): مرحلهٔ کلیدی که دا فانگ را از سایر چای‌های سبز متمایز می‌کند. برگ‌های داغ به آرامی با کف دست به دیواره‌های ووک فشار داده می‌شوند، فشرده و صاف می‌شوند تا شکل مشخص تخت و کمی کشیده مانند برگ بامبو را به دست آورند. نیازمند بالاترین مهارت است – گرمای بیش از حد = سوختن، فشار ناکافی = شکل تخت به دست نیامدن.
• خشک کردن (烘干 — hōnggān): در چند مرحله در دمای کنترل‌شدهٔ ۶۰–۹۰°C. به‌طور سنتی روی زغال چوب (炭焙) که می‌تواند ته‌رنگ ملایم «دودی» بدهد. خشک کردن دینگ گو دا فانگ به‌ویژه ظریف است – حفظ کرک‌های طلایی و عطر شاه‌بلوط.
• درجه‌بندی (分级 — fēnjí): الک کردن با الک‌های بامبویی، جدا کردن دمبرگ‌ها و ذرات ریز.

۶. ویژگی‌های ارگانولپتیک:

• ظاهر برگ خشک: ورقه‌های تخت و کشیده، صاف، یکنواخت، یادآور برگ بامبو. رنگ – سبز تیره با ته‌رنگ ملایم مایل‌به‌زرد (翠绿微黄). در دا فانگ معمولی – سبز تیره تا «آهنی» (铁色)، که نام «تِه سه دا فانگ» از آن گرفته شده است. ویژگی کلیدی دینگ گو دا فانگ: فراوانی کرک‌های طلایی (金毫) پنهان در زیر سطح صاف – «جوانه پنهان است، دیده نمی‌شود» (芽藏而不露).
• عطر برگ خشک: عطر مشخص شاه‌بلوط بوداده (板栗香, bǎnlì xiāng) – نشان تجاری دا فانگ. بلند، پایدار، با ته‌رنگ‌های ملایم گلی (اسمانتوس، ارکیده) و گاهی – رد زغال بسیار ظریف ناشی از خشک کردن با زغال.
• عطر دم‌کرده: لطیف، شاه‌بلوطی-گلی، با نت‌های آجیلی. بلند و «مستدام» (香高气长). در بهترین نمونه‌ها – رد ملایم «بادامی».
• طعم: غلیظ، پر،醇厚爽口 – «سنگین، نرم و خنک‌کننده». شروع شیرین، گسی ملایم و دلپذیر، ترشی ظریف مرکبات. عطر پس‌چشایی – طولانی، با ته‌رنگ‌های شاه‌بلوطی-آجیلی و پایانی شیرین. در مقایسه با لونگ‌جینگ – «پُرتر» و «عمیق‌تر»، با شیرینی بارزتر.
• رنگ دم‌کرده: شفاف، زرد روشن با ته‌رنگ سبز (清澈微黄). با خیساندن چندباره شفافیت را حفظ می‌کند.
• ته‌قوری (برگ دم‌کشیده): برگ‌های سالم، پف‌کرده، لطیف، یکدست در اندازه، به رنگ زرد-سبز (肥厚嫩匀).

۷. ترکیب شیمیایی:

• پلی‌فنل‌ها (茶多酚): محتوای بالای کاتچین‌ها، به‌ویژه اپی‌گالوکاتچین-۳-گالات (EGCG) – یک آنتی‌اکسیدان قدرتمند. فرآوری تخمیرنشده کاتچین‌ها را به شکل بومی حفظ می‌کند.
• اسیدهای آمینه (氨基酸): محتوای افزایش‌یافتهٔ L-تیانین (به لطف ترُوار مرتفع و مه فراوان). L-تیانین طعم شیرین و اثر آرامش‌بخش را فراهم می‌کند.
• آلکالوئیدها: کافئین – محتوای متوسط، به صورت ترکیب با تانن‌ها، که اثر نیروبخشی ملایم و پایدار می‌دهد.
• ویتامین‌ها: C (بالا – چای سبز ویتامین C را بیش از چای قرمز حفظ می‌کند)، B₁, B₂, E, K, PP.
• مواد معدنی: پروفایل معدنی غنی‌شده به لطف خاک‌های گرانیتی: روی، منگنز، پتاسیم، فسفر، کلسیم، آهن.
• کلروفیل و کاروتنوئیدها: محتوای بالا – رنگ سبز پُررنگ برگ و خواص آنتی‌اکسیدانی را تأمین می‌کنند.
• ترکیبات آروماتیک فرّار: کمپلکس پیرازین‌ها و فرآورده‌های واکنش میلارد (که در حین تفت‌دادن شکل می‌گیرند) و مسئول عطر مشخص شاه‌بلوط هستند.

۸. خواص مفید:

• محافظت آنتی‌اکسیدانی: محتوای بالای EGCG به خنثی‌سازی رادیکال‌های آزاد کمک می‌کند و از سلول‌ها در برابر استرس اکسیداتیو محافظت می‌کند.
• نیروزایی ملایم: کافئین در ترکیب با تانن‌ها + L-تیانین = انرژی یکنواخت بدون اضطراب.
• پشتیبانی از متابولیسم: دا فانگ از نظر تاریخی به «چای کاهندهٔ وزن» (减肥之王, «پادشاه لاغری») معروف است – کاتچین‌ها متابولیسم را تسریع و به اکسیداسیون چربی‌ها کمک می‌کنند. پژوهش‌های ژاپنی نشان داده‌اند که دا فانگ در کاهش سطح اسیدهای چرب آزاد و چربی‌های خنثی از اُولون و تیه گوان‌یین پیشی می‌گیرد.
• پشتیبانی از سیستم قلبی-عروقی: کاتچین‌ها انعطاف‌پذیری رگ‌ها را بهبود می‌بخشند و به تنظیم کلسترول و فشار خون کمک می‌کنند.
• پشتیبانی شناختی: L-تیانین تمرکز و حافظه را بهبود می‌بخشد.
• اثر ضدباکتریایی: پلی‌فنل‌ها میکروفلور بیماری‌زا را مهار می‌کنند و از سلامت دهان (تقویت مینای دندان به لطف فلوراید) پشتیبانی می‌نمایند.

۹. دم‌آوری:

• دمای آب: ۸۰–۸۵°C. چای سبز مرتفع لطیف، آب جوش را تحمل نمی‌کند – دمای بسیار بالا تلخی و مزهٔ «پخته» ایجاد می‌کند.
• مقدار چای: ۳–۵ گرم برای ۱۵۰–۲۰۰ میلی‌لیتر آب.
• ظرف: لیوان شیشه‌ای (玻璃杯) – امکان تماشای «رقص» برگ‌های تخت چای را که به آرامی به ته می‌نشینند فراهم می‌کند. گایوان چینی – برای کنترل دقیق‌تر بر استخراج. قوری کوچک (تا ۳۰۰ میلی‌لیتر).
• فرایند: ۱. گرم کردن ظرف: با آب داغ آب‌کشی کنید. ۲. ریختن چای در ظرف: ۳–۵ گرم. ۳. آب‌کش کردن (آب‌دهی سریع): عبور سریع آب به مدت ۵–۱۰ ثانیه – اختیاری است؛ بسیاری از استادان توصیه می‌کنند از آن صرف‌نظر شود تا نخستین عطر از دست نرود. ۴. دم‌آوری نخست: ۱–۲ دقیقه. تماشای باز شدن برگ‌های تخت چای – لذتی زیبایی‌شناختی. ۵. دم‌آوری‌های مکرر: ۴–۶ بار، با افزایش زمان به میزان ۳۰–۶۰ ثانیه. دا فانگ دم‌آوری‌های مکرر را به خوبی حفظ می‌کند و عطر شاه‌بلوط و شیرینی را نگه می‌دارد.

۱۰. نگهداری:

• ظرف: درب‌بسته، غیرشفاف – کیسهٔ فویل‌دار با زیپ‌قفلی، قوطی فلزی، ظرف سرامیکی.
• شرایط: جای خشک، خنک، تاریک، دور از بوهای خارجی. برای نگهداری طولانی‌مدت – یخچال (۰–۵°C) در بسته‌بندی کاملاً هوابند (چای سبز به‌ویژه به اکسیداسیون و رطوبت حساس است).
• مدت زمان: بهینه – تا ۱۲ ماه. چای تازه (نخستین ۳–۶ ماه) – بهترین عطر شاه‌بلوط را دارد. در صورت نگهداری در یخچال – تا ۱۸ ماه.
• دشمنان چای: نور، رطوبت، اکسیژن، دمای بالا، بوهای خارجی. چای سبز حساس‌ترین نوع چای در میان همه است.

۱۱. قیمت و تقلبات:

دینگ گو دا فانگ چایی نسبتاً کمیاب است: حجم تولید سالانه – حدود ۳ تن. قیمت: لائو ژو دا فانگ استاندارد – ۱۰۰–۳۰۰ یوان/۵۰۰ گرم؛ دینگ گو دا فانگ (بالاترین درجه) – ۵۰۰–۱٬۵۰۰ یوان/۵۰۰ گرم؛ نمونه‌های دست‌ساز کلکسیونی – تا ۲٬۰۰۰+ یوان.

چگونه از تقلبات جلوگیری کنیم:

• با لونگ‌جینگ اشتباه نگیرید: شکل تخت دا فانگ از نظر ظاهری شبیه لونگ‌جینگ است، اما رنگ تیره‌تر (سبز تیره با زردی در برابر سبز روشن شفاف لونگ‌جینگ)، عطر – شاه‌بلوطی (در برابر باقلایی/علفی لونگ‌جینگ)، طعم – پُرتر و شیرین‌تر است.
• خاستگاه را بررسی کنید: دا فانگ اصیل از شهرستان شه‌شیان (歙县)، دهکده‌های ژوپو، سان‌یانگ، جین‌چوان می‌آید. چای‌های سیچوان یا استان‌های دیگر که به عنوان «دا فانگ» فروخته می‌شوند، معتبر نیستند.
• به دنبال عطر شاه‌بلوط (板栗香) باشید: نشان تجاری. اگر به جای آن بوی «علفی» یا «ماهی» باشد – چای مال شه‌شیان نیست یا به نادرستی فرآوری شده است.
• کرک‌های طلایی را ارزیابی کنید: دینگ گو دا فانگ اصل دارای کرک‌های طلایی فراوان پنهان در زیر سطح صاف است (芽藏而不露). نمونه‌های تقلبی فاقد کرک هستند.

۱۲. دانستنی‌های جالب:

• نیای لونگ‌جینگ: بنا بر داده‌های پروفسور ژان لوئوجیو و «راهنمای چای‌های نامی چین»، فناوری تفت‌دادن تخت لونگ‌جینگ از دا فانگ اقتباس شده است. راهب دا فانگ – «پدر» غیرمستقیم مشهورترین چای سبز جهان.
• سال ۹۱۱ – نخستین اشاره به عنوان چای خراجی: چای دا فانگ در «تاریخ قدیم پنج دودمان» به عنوان خراج لیانگ‌جه آمده است – بیش از ۱٬۱۰۰ سال پیش.
• چای تشریفاتی دولت (۱۹۸۶): دینگ گو دا فانگ در شمار چای‌هایی قرار گرفت که از طرف جمهوری خلق چین به هیئت‌های خارجی تقدیم می‌شد – هم‌تراز با لونگ‌جینگ و بیلوچون.
• «پادشاه لاغری»: پژوهش‌های ژاپنی نشان داد که دا فانگ در کاهش سطح اسیدهای چرب آزاد از اُولون و تیه گوان‌یین برتر است – به همین دلیل لقب «减肥之王» («پادشاه کاهش وزن») را دریافت کرد.
• ۳ تن در سال: حجم تولید سالانهٔ دینگ گو دا فانگ حدود ۳ تن است. در مقایسه: تولید لونگ‌جینگ هزاران تن است. این یکی از کمیاب‌ترین چای‌های سبز نامی چین است.
• «徽茶遗珍» – «گنج فراموش‌شدهٔ هوئی‌ژو»: کارشناسان مدرن چای دا فانگ را چنین می‌نامند: چایی با تاریخی هزارساله که زیر سایهٔ همسایگان «شناخته‌شده‌تر» خود – هوانگ‌شان مائوفِنگ و تای‌پینگ هوکوئی – قرار گرفته است.

۱۳. مقایسه با سایر چای‌های سبز:

• لونگ‌جینگ (龙井, Lóng Jǐng): «فرزند» دا فانگ. همچنین تخت و تفت‌داده‌شده، اما از استان جه‌جیانگ. رنگ – سبز روشن (در برابر سبز تیرهٔ دا فانگ). عطر – باقلایی، علفی (در برابر شاه‌بلوطی). طعم – «تازه‌تر» و «سبک‌تر»؛ دا فانگ – پُرتر، شیرین‌تر، با عطر پس‌چشایی بارزتر. لونگ‌جینگ «برون‌گرا» است، دا فانگ «درون‌گرا».
• هوانگ‌شان مائوفِنگ (黄山毛峰, Huángshān Máofēng): «همسایه» در استان آن‌هویی. نه تخت، بلکه پیچ‌خورده؛ فراوانی کرک‌های سفید. عطر – ارکیده‌ای (در برابر شاه‌بلوطی). طعم – «گل‌دارتر» و «هوایی‌تر». هر دو چای از کوه‌های هوانگ‌شان می‌آیند اما از نظر سبک کاملاً متفاوت‌اند.
• تای‌پینگ هوکوئی (太平猴魁, Tàipíng Hóukuí): «همسایه» دیگر آن‌هویی. به برگ‌های غیرعادی بزرگ و تخت با «توری» مشهور است. طعم – «ارکیده و وانیل»، بدنه – متوسط. دا فانگ – پُرتر، غنی‌تر، با عمق شاه‌بلوطی-آجیلی.
• لوآن گواپیان (六安瓜片, Lù’ān Guāpiàn): چای سبز منحصربه‌فرد که تنها از برگ‌ها (بدون جوانه) ساخته می‌شود. شکل – «تخم‌کدو». عطر – تازه، علفی-گلی. طعم – «سبزتر» و «خنک‌کننده‌تر»، کم‌عمق‌تر از دا فانگ.

در پایان:

دینگ گو دا فانگ چایی است پدرسالار: آرام، نامحسوس، فراموش‌شدهٔ بسیاری – و در عین حال ایستاده در سرچشمهٔ مشهورترین سنت چای‌های سبز تخت جهان. راهب دا فانگ، «با ابروانی زیبا و ریشی انبوه، معلق همچون جاودانه‌ای آسمانی»، با دستان خود فناوری‌ای آفرید که پس از سده‌ها لونگ‌جینگ را به جهان هدیه داد. اما خود دا فانگ در کوه‌هایش باقی ماند – در تنگه‌های لائوژولینگ، در میان بیشه‌های بامبو و مه‌های صبحگاهی، جایی که هنوز هم سالانه سه تن از آن را با دست می‌سازند.

عطر شاه‌بلوط، طعم پُر و شیرین، برگ‌های تخت با کرک‌های طلایی پنهان در زیر سطح صاف – همهٔ اینها دینگ گو دا فانگ است. چایی برای کسانی که در چای سبز نه مُد، بلکه عمق می‌جویند؛ نه سبکی، بلکه شخصیت. «گنج فراموش‌شدهٔ هوئی‌ژو» – 徽茶遗珍 – در انتظار زمان خویش است. و کسانی که آن را کشف کنند، پاداشی کامل خواهند یافت.