لائوجون می هونگان

لائوجون می هونگان یک چای سبز هوبئی از نوع ترکیبی «هونگ‌شائو» (烘炒, hōng chǎo) است که در شهرستان هونگان، در دامنه‌های جنوبی رشته‌کوه دابِه شان تولید می‌شود. این چای از سال ۲۰۱۱ دارای نشان جغرافیایی ملی است و نامی دارد که با افتخاری ادبی پیوند خورده است: «لائوجون می» یکی از اسرارآمیزترین نام‌های چای در رمان «خواب در سرای سرخ» (红楼梦, Hónglóu Mèng) است. نمونهٔ امروزی هونگانی محصولی مستقل است که در اواخر دههٔ ۱۹۹۰ با تلاش مشترک کارشناسان محلی و دانشمندان دانشگاه کشاورزی هوآژونگ (华中农业大学, Huázhōng Nóngyè Dàxué) احیا شد.

۱. طبقه‌بندی و خاستگاه:

• نوع: چای سبز (绿茶, lǜchá), تخمیرنشده، از نوع ترکیبی «هونگ‌شائو» (خشک‌کردن و بو دادن).
• دسته: چای‌های سبز منطقه‌ای هوبئی؛ دارای نشان جغرافیایی ملی.
• خاستگاه: چین، استان هوبئی (湖北省, Húběi shěng), شهرستان هونگان (红安县, Hóng’ān xiàn). هستهٔ تولید: شهرک هوآجیاخِه (华家河镇) – کوه لائوجون شان (老君山) و کوه جین‌نیو شان (金牛山)؛ شهرک چیلی‌پینگ (七里坪镇) – کوه تیانتای شان (天台山) و رشته‌کوه زی‌یون‌جای (紫云寨). این مناطق تا ۹۰ درصد محصول درجهٔ ممتاز را تأمین می‌کنند.
• مختصات جغرافیایی: حدود ۳۱°۲۰′ شمالی، ۱۱۴°۴۰′ شرقی.

۲. تاریخچه و اهمیت فرهنگی:

• تاریخچه: نام «لائوجون می» (老君眉، «ابروی پروردگار پیر»، یعنی لائوزی) نخستین بار به لطف رمان «خواب در سرای سرخ» (红楼梦, Hónglóu Mèng) اثر تسائو شوئه‌چین (曹雪芹, Cáo Xuěqín) شهرت یافت. در فصل چهل‌ویکم صحنه‌ای توصیف شده است که مادرِ جیا از راهبه مَیائو‌یو چای می‌نوشد و او می‌گوید: «این لائوجون‌مِی است.» خاستگاه چایِ توصیف‌شده در رمان همچنان محل بحث است: برخی پژوهشگران آن را به چای سفید جون‌شان یین‌جِن (君山银针) از جزیرهٔ جون‌شان در دریاچهٔ دونگ‌تینگ (هونان) نسبت می‌دهند و برخی دیگر به یک بوته‌ی نام‌دار چای‌های صخره‌ای وویی (武夷岩茶) از فوجیان، که در منابع دورهٔ چینگ «مین‌چان ای‌لو» (闽产录异) و «چونگ‌زوان گوانگ‌زه شیان‌جی» (重篡光泽县志) آمده است. نمونهٔ امروزی هوبئی از لائوجون‌مِی محصولی جداگانه است که در منطقه‌ای کاملاً متفاوت و با فناوری دیگر پدید آمده. پیوند آن با نمونهٔ ادبی، بیشتر فرهنگی-تداعی است تا تاریخیِ مستقیم.

  احیای تولید چای در شهرستان هونگان از سال ۱۹۹۸ آغاز شد، هنگامی که ادارهٔ جنگل‌داری شهرستان با همکاری دانشگاه کشاورزی هوآژونگ (华中农业大学, Huázhōng Nóngyè Dàxué) فناوری نوینی را با تلفیق شیوه‌های سنتی دست‌ساز و دستاوردهای علم چای توسعه داد. در سال ۲۰۰۰ این چایِ جدید مدال طلای دومین رقابت بین‌المللی چای‌های نام‌دار را دریافت کرد. در سال ۲۰۰۸ پنج شرکت دولتی جنگل‌داری شهرستان در یک واحد تولیدی به نام «مزرعهٔ چای لائوجون‌مِی» (老君眉茶场) ادغام شدند. در سال ۲۰۱۱ این چای نشان جغرافیایی ملی گرفت. تا سال ۲۰۲۴ مساحت باغ‌های چای به ۳۲,۰۰۰ مو (حدود ۲,۱۳۳ هکتار) رسید، ارزش کل محصول از ۹۰۰ میلیون یوان فراتر رفت و شرکت یک خط تولید خودکار راه‌اندازی کرد.

• نام: 红安 (Hóng’ān) – «آرامش سرخ»، نام شهرستانی که به عنوان زادگاه بسیاری از شخصیت‌های انقلاب چین مشهور است. 老君 (Lǎojūn) – «پروردگار پیر»، لقبی احترام‌آمیز برای لائوزی (老子), بنیان‌گذار دائوئیسم. 眉 (méi) – «ابرو»، اشاره به شکل مشخص برگ‌های چای که یادآور ابرویی نازک و ظریفانه خمیده است.

• اهمیت فرهنگی: این چای موقعیت فرهنگی دوگانه‌ای دارد: از یک سو با سنت ادبی ظریف «خواب در سرای سرخ» پیوند خورده و از سوی دیگر با تاریخ انقلابی شهرستان هونگان، که بخشی از «پایگاه سرخ» دابِه شان (大别山革命老区) است. شهرستان هونگان به «زادگاه دویست ژنرال» معروف است و فرهنگ چای به عنوان بخشی از هویت محلی شناخته می‌شود که سبک زندگی کوهستانی را با خودکفایی انقلابی پیوند می‌زند. تلفیق زیبایی‌شناسی کلاسیک با تصویر «سرزمین سرخ» پتانسیل بازاریابی منحصربه‌فردی به این برند می‌بخشد. این چای چندین بار عنوان «برند نام‌دار هوبئی» (湖北名牌) را دریافت کرده و مدال‌هایی از جمله مدال طلای هفدهمین نمایشگاه غذای چین (۲۰۰۸) کسب نموده است.

۳. توصیف گیاه‌شناسی و مادهٔ خام:

• رقم / کولتیوار: اساس مادهٔ خام را ارقام گروهی محلی (当地群体种, dāngdì qúntǐ zhǒng) تشکیل می‌دهند – عمدتاً جمعیت‌های اصیل درختی (乔木型) با پهنک ضخیم برگ و محتوای پلی‌فنل ≥۲۸٪ که برای تهیهٔ چای‌های سبز پرپیکر بسیار مناسب‌اند. برای افزایش یکنواختی جوانه‌ها و تراکم کرک، ارقام کلونی Camellia sinensis var. sinensis شامل لونگ‌جینگ ۴۳ (龙井43, Lóngjǐng 43) و بای هائو زائو (白毫早, Báiháo Zǎo) نیز در باغ‌ها کاشته شده‌اند.
• چینش: چینش اصلی در اوایل بهار انجام می‌شود؛ بالاترین کیفیت را مادهٔ خامِ چیده‌شده پیش از جشن چینگ‌مینگ (明前茶, míngqián chá) تأمین می‌کند. استاندارد درجهٔ ممتاز: جوانهٔ کامل یا یک جوانه با یک برگ در مرحلهٔ نخستین گشوده شدن.
• استاندارد چینش: درجهٔ ممتاز – جوانهٔ کامل یا یک جوانه با یک برگ (≥۹۰٪ جوانه)؛ درجه یک – یک جوانه با یک برگ؛ درجه دو – یک جوانه با دو برگ.
• نیازمندی‌های زیست‌محیطی: باغ‌ها در منطقه‌ای با ممنوعیت کامل آفت‌کش‌های شیمیایی قرار دارند؛ برای مبارزه با آفات از کنترل زیستی استفاده می‌شود – به‌ویژه کفشدوزک‌ها (瓢虫, piáochóng) برای سرکوب شته‌ها. تأمین آب از چشمه‌های کوهستانی دارای استاندارد ملی ردهٔ یک است.

۴. تروار و ویژگی‌های کشت:

• اقلیم و ناهمواری: دامنهٔ جنوبی رشته‌کوه دابِه شان (大别山, Dàbié Shān). میانگین دمای سالانه ۱۵.۷ درجهٔ سانتی‌گراد، نوسان دمای شبانه‌روزی بیش از ۱۰ درجه، بارندگی سالانه بیش از ۱,۲۰۰ میلی‌متر. روزهای مه‌آلود – بیش از ۱۵۰ روز، سهم نور پراکنده – بیش از ۷۰٪. اختلاف قابل توجه دمای روز و شب مصرف قندها را در تنفس کاهش و انباشت آن‌ها را در برگ افزایش می‌دهد که شیرینی برجسته‌ای را پدید می‌آورد.
• ارتفاع رویش: ۴۰۰ تا ۸۰۰ متر از سطح دریا.
• خاک: خاک‌های زرد-قهوه‌ای کم‌اسید (黄棕壤, huáng zōng rǎng)، با pH ۴.۰ تا ۶.۵، مادهٔ آلی ≥۱۵ گرم در کیلوگرم. خاک‌ها سرشار از روی و سلنیم هستند که در ترکیب معدنی چای بازتاب می‌یابد.
• ویژگی‌های کشت: تراکم پوشش جنگلی پیرامون باغ‌های چای به ۹۸٪ می‌رسد – یکی از بالاترین نرخ‌ها در میان مناطق چای‌خیز چین. باغ‌های چای با توده‌های جنگلی درهم‌آمیخته‌اند و سدی طبیعی در برابر آلودگی ایجاد می‌کنند. باغ‌ها بر دامنه‌های پرشیب کوهستانی با زهکشی خوب قرار دارند، جایی که ریشه‌های بوته‌های چای به عمق سنگ‌های معدنی نفوذ کرده و برگ را از ریزمغذی‌ها غنی می‌سازد. چشمه‌های تأمین‌کنندهٔ آب باغ‌ها مطابق با استاندارد ملی ردهٔ یک هستند که شرطی ضروری برای حفظ خلوص رایحه است. ناهمواری کوهستانی همچنین تهویهٔ طبیعی را فراهم می‌کند که خطر بیماری‌های قارچی را کاهش داده و امکان چشم‌پوشی از قارچ‌کش‌های شیمیایی را می‌دهد.

۵. فناوری تولید:

لائوجون می هونگان با فناوری ترکیبی شامل بو دادن (炒, chǎo) و خشک‌کردن (烘, hōng) به همراه مرحلهٔ نهایی «تثبیت عطر با زغال» تهیه می‌شود:

1. پهن کردن برگ تازه (鲜叶摊晾, xiānyè tānliàng): ۳ تا ۴ ساعت؛ برگ بخشی از رطوبت را از دست می‌دهد و نرمی لازم برای تثبیت را به دست می‌آورد.
2. «کشتن سبزینگی» (杀青, shāqīng): در ووک شیب‌دار (斜锅, xié guō) در دمای ۱۴۰ تا ۱۶۰ درجهٔ سانتی‌گراد انجام می‌شود. از روش «شش حرکت دست» (六动手法, liù dòng shǒufǎ) استفاده می‌شود: تکان‌دادن (抖, dǒu), گرفتن (抓, zhuā), فشار (压, yā), هل‌دادن (推, tuī), کشیدن (拉, lā) و سایش (磨, mó). تناوب «تکان‌دادن» و «دم‌دادن» تثبیت یکنواخت را بدون سوختگی تضمین می‌کند.
3. مالش‌دادن (揉捻, róuniǎn): میزان شکل‌گیری رشته‌ها (成条率) کمتر از ۹۰٪ نیست؛ برگ شکل متراکم شاخص «ابرو» را به خود می‌گیرد.
4. شکل‌دهی (做形, zuò xíng): ترازسازی مکانیکی در دمای ۹۰ تا ۱۰۰ درجهٔ سانتی‌گراد که شکلی راست و نازک به برگ‌ها می‌دهد.
5. خشک‌کردن (干燥, gānzào): در دمای ۸۰ تا ۹۰ درجهٔ سانتی‌گراد، تثبیت اولیهٔ شکل.
6. تثبیت عطر روی زغال (增香, zēng xiāng): مرحلهٔ نهایی در دمای ۹۰ تا ۱۰۰ درجهٔ سانتی‌گراد بر روی زغال چوب (炭火锁香, tànhuǒ suǒ xiāng) – خشک‌شدن آهسته تا پدیدار شدن رایحهٔ پایدار شاه‌بلوط. حرارت زغال ملایم‌تر از گرمای الکتریکی است و از نت‌های سوخته جلوگیری می‌کند.

۶. ویژگی‌های حسی (ارگانولپتیک):

• شکل ظاهری برگ خشک: برگ‌های چای نازک، متراکم، راست، با سطح مقطع مدور (条索紧细圆直) که یادآور ابرویی ظریف (似眉形) است. کرک سفید به خوبی دیده می‌شود؛ رنگ سبز تیره با جلای نقره‌فام.
• عطر برگ خشک: رایحهٔ شاه‌بلوط (栗香, lì xiāng) به عنوان نت اصلی، همراه با نُت‌های لطیف برگ تازهٔ چای (嫩香, nèn xiāng) و ته‌مایهٔ ملایم گُلی در درجهٔ ممتاز. رایحه بر فنجان سرد بیش از ۵ دقیقه باقی می‌ماند.
• عطر دم‌کرده: پاکیزه، پایدار، با غلبهٔ شاه‌بلوط و زمینهٔ سبز عمیق. با سرد شدن، فرازهای گُلی لطیفی آشکار می‌شود.
• طعم: متراکم و پُربار (醇厚, chún hòu) به لطف محتوای بالای پلی‌فنل‌ها؛ تازه (鲜爽, xiān shuǎng) به دلیل آمینواسیدها؛ آشکارا شیرین (甘甜, gān tián) با بازگشت شیرینی (هوئی‌گان) برجسته. تعادل میان پُری و تازگی – ارزش طعمی اصلی این چای است.
• رنگ دم‌کرده: سبز زمردی (翠绿), شفاف و درخشان (清澈明亮).
• ته‌برگ (برگ دم‌کشیده): سبز لطیف، یکدست، نرم؛ برگ‌ها به شکل «گُل» (成朵) باز می‌شوند و یکپارچگی مادهٔ خام را به نمایش می‌گذارند.

۷. ترکیب شیمیایی:

• پلی‌فنل‌ها (کاتکین‌ها): ≥۲۸٪ – شاخصی نسبتاً بالا برای چای سبز از برگ با اندازهٔ متوسط؛ پُری و «بدنهٔ» طعم و همچنین فعالیت ضداکسیدانی قدرتمند را تأمین می‌کند.
• آمینواسیدها (از جمله L-تیانین): محتوای قابل توجه به لطف اقلیم کوهستانی با نوسان دمایی بالا؛ تازگی و شیرینی را شکل می‌دهند.
• قندهای محلول: محتوای بالا به دلیل تروار کوهستانی؛ در ایجاد بازگشت شیرینی (هوئی‌گان) مشارکت دارند.
• آلکالوئیدها: کافئین، تئوبرومین، تئوفیلین – مجموعهٔ استانداردی که اثر انرژي‌بخش را فراهم می‌کند.
• ریزمغذی‌ها: روی و سلنیم – نتیجهٔ معدنی‌شدن خاک‌های زرد-قهوه‌ای دابِه شان.
• ویتامین‌ها: ویتامین C (محتوای قابل توجه در مادهٔ خام بهاره)، گروه B، ویتامین K.
• روغن‌های فرّار: اجزای عطری شاه‌بلوطی و لطیف گُلی که در مرحلهٔ خشک‌کردن زغالی تثبیت شده‌اند. دقیقاً همین «مُهر و موم کردن عطر با زغال» (炭火锁香) است که برای شکل‌گیری رایحهٔ پایدار و مشخصِ شاه‌بلوط حیاتی است و لائوجون می هونگان را از اغلب چای‌های سبز هوبئی که با گرمای الکتریکی فرآوری می‌شوند، متمایز می‌کند.
• پلی‌ساکاریدهای چای: به مقدار قابل توجهی حضور دارند؛ می‌توانند به کند شدن جذب گلوکز کمک کنند.

۸. خواص مفید:

1. محافظت ضداکسیدانی: کاتکین‌ها رادیکال‌های آزاد را به طور مؤثر خنثی کرده و به کند شدن فرایندهای پیری سلولی یاری می‌رسانند.
2. کمک به گوارش: پلی‌فنل‌ها فعالیت لیپاز را افزایش می‌دهند و تجزیهٔ چربی‌ها را آسان‌تر می‌کنند؛ به‌ویژه پس از غذای سنگین مفید است.
3. اثر نیروبخشی: کافئین همراه با L-تیانین هوشیاری ملایم و مداومی را بدون جهش‌های ناگهانی فراهم می‌کند.
4. حمایت از دستگاه قلب و عروق: کاتکین‌ها رسوب لیپیدها در دیوارهٔ رگ‌ها را کاهش می‌دهند.
5. تنظیم سطح قند خون: پلی‌ساکاریدهای چای جذب گلوکز را کند می‌کنند که می‌تواند در کنترل قند خون سودمند باشد.
6. تغذیهٔ معدنی: روی و سلنیم عملکرد ایمنی و سلامت تیروئید را پشتیبانی می‌کنند.
7. حمایت شناختی: L-تیانین به ایجاد حالت تمرکز آرام یاری می‌رساند.
8. تقویت مینای دندان: فلوئور و پلی‌فنل‌ها رشد باکتری‌های پوسیدگی‌زا را مهار می‌کنند.

۹. دم‌آوری:

• دمای آب: ۸۰ تا ۸۵ درجهٔ سانتی‌گراد (آب جوش که حدود ۹۰ ثانیه خنک شده باشد). برای درجهٔ ممتاز ۸۰ درجه توصیه می‌شود.
• مقدار چای: ۳ گرم برای ۱۵۰ میلی‌لیتر (نسبت ۱:۵۰).
• ظرف: لیوان شیشه‌ای برای تماشای «رقص برگ» (观茶舞, guān chá wǔ)؛ گایوان چینی سفید برای متمرکز کردن عطر (聚香, jù xiāng).
• آب: آب چشمهٔ خنثی یا کم‌اسید؛ آب قلیایی نامطلوب است زیرا رایحهٔ شاه‌بلوط را سرکوب می‌کند.
• فرآیند:
  1. ظرف را با آب داغ گرم کنید.
  2. چای را بریزید.
  3. روش ریزش میانی (中投法, zhōng tóu fǎ): آب را به اندازهٔ یک‌سوم حجم بریزید، لیوان را بچرخانید تا «عطر بیدار شود» (摇香, yáo xiāng)، سپس تا ۷/۱۰ حجم آب اضافه کنید.
  4. نخستین دم‌کِشی – ۲ دقیقه.
  5. سه بار ریختن متوالی با افزایش تدریجی زمان.
• توصیه‌های مصرف: نوشیدن با معدهٔ خالی توصیه نمی‌شود – محتوای بالای تانن‌ها ممکن است مخاط معده را تحریک کند. بهترین زمان یک ساعت پس از غذاست. مصرف روزانه بیش از ۶۰۰ میلی‌لیتر (برای پیشگیری از دریافت بیش از حد کافئین) نباشد. هنگام مصرف داروهای حاوی آهن باید حداقل یک ساعت میان دارو و نوشیدن چای فاصله گذاشت، زیرا تانن‌ها می‌توانند جذب آهن را کاهش دهند.

۱۰. نگهداری:

• ظرف: بسته‌بندی هوابند، محافظت در برابر نور، بوهای خارجی و رطوبت.
• دما: ۰ تا ۵ درجهٔ سانتی‌گراد (یخچال)؛ ماندگاری ۱۲ ماه در شرایط مناسب.
• پس از باز کردن: در یخچال در ظرف کاملاً بسته نگهداری کنید و طی ۴ تا ۶ هفته مصرف نمایید.
• مهم: پیش از باز کردن، بسته‌بندی خارج‌شده از یخچال باید به صورت بسته به دمای اتاق برسد تا از میعان جلوگیری شود.

۱۱. قیمت و تشخیص نمونهٔ تقلبی:

• حدود قیمت: درجهٔ ممتاز (جوانهٔ کامل) – ۸۰۰ تا ۱,۰۰۰ یوان برای هر جین (۵۰۰ گرم)؛ درجه یک – ۳۰۰ تا ۵۰۰ یوان/جین (فلّه)؛ درجه دو – از ۱۶۰ یوان/جین.
• عوامل مؤثر بر قیمت: فصل چینش (مینگ‌چیان دو برابر یو‌چیان قیمت دارد)، منطقهٔ باغ (لائوجون‌شان و تیانتای‌شان ممتازند)، کار دستی یا ماشینی.
• چگونه از نمونهٔ تقلبی دوری کنید:
  • از شرکت‌های دارای مجوز منطقهٔ نشان جغرافیایی شهرستان هونگان خرید کنید.
  • شکل شاخص «ابرویی» برگ‌های چای را بررسی کنید: باید نازک، راست و متراکم باشند، بدون خرده‌های شُل.
  • رایحهٔ شاه‌بلوط را ارزیابی کنید: در چای اصل، تمیز و بدون نت‌های دودی، ترش یا کپک‌زدگی است.
  • دم‌کرده باید سبز زمردی و شفاف باشد؛ کدری یا زردی نشانهٔ کیفیت پایین یا نگهداری نادرست است.
  • در مورد چای‌هایی با نام «لائوجون‌مِی» از مناطق دیگر محتاط باشید – ممکن است چای صخره‌ای وویی (مقوله‌ای کاملاً متفاوت) یا یک بدل بازاریابی باشد.

۱۲. دانستنی‌های جالب:

1. معمای ادبی: در میان پژوهشگران «خواب در سرای سرخ» هنوز اتفاق‌نظری دربارهٔ اینکه تسائو شوئه‌چین کدام چای را با نام «لائوجون‌مِی» در نظر داشته، وجود ندارد. در سال ۱۹۸۵ انتشارات «رِنمین وِنشوئه» آن را به عنوان «چای سفید با خاستگاه جون‌شان» شرح داد، اما در سال ۲۰۰۷ شماری از کارشناسان در همایش علمی وویی‌شان استدلال کردند که موضوع یک چای نیمه‌تخمیری صخره‌ای است – بوته‌ای نام‌دار که در «مین‌چان ای‌لو» دورهٔ چینگ ثبت شده است. لائوجون‌مِی هونگانی محصولی از چای‌کاری مدرن است و ادعای وارثت مستقیم از نمونهٔ ادبی را ندارد، اما از اشارات آن به‌خوبی بهره می‌برد.

2. کنترل زیستی آفات: به جای آفت‌کش‌ها در باغ‌ها از کفشدوزک‌ها استفاده می‌شود – یکی از موارد نادر کاربرد نظام‌مند حشرات شکارگر در چای‌کاری چین در سطح یک شهرستان.

3. چای سرخ نوآورانه: در سال ۲۰۲۴ این شرکت محصول تازه‌ای را توسعه داد – چای سرخ (红茶) از مادهٔ خام تابستانه-پاییزهٔ باغ‌های لائوجون‌شان. رنگ دم‌کرده قرمز درخشان با لبهٔ طلایی، عطر عسل با نت‌های گُلی. این نخستین چای سرخ در سبد محصولاتی است که به‌طور سنتی تنها با چای سبز شناخته می‌شد.

4. «شش حرکت دست»: روش «六动手法» هنگام تثبیت در ووک شیب‌دار یکی از پیچیده‌ترین فنون دستی در چای‌سازی سبز هوبئی به شمار می‌رود. این مهارت از استاد به شاگرد منتقل می‌شود و نیازمند سال‌ها تمرین است تا به راستی ایده‌آل برگ با حفظ کامل کرک سفید دست یافت.

5. «نود و هشت درصد جنگل»: تراکم پوشش جنگلی پیرامون باغ‌های هونگان به ۹۸٪ می‌رسد – رکوردی در میان مناطق چای‌خیز هوبئی. این یک «بوم‌سازگان جنگلی باغ چای» یگانه پدید می‌آورد که در آن تنوع زیستی نقش مهارکنندهٔ طبیعی گیاه‌پزشکی را ایفا می‌کند.

۱۳. مقایسه با دیگر چای‌های سبز:

• اِنشی یو‌لو (恩施玉露, Ēnshī Yùlù): استان هوبئی (اِنشی). یکی از اندک چای‌های سبز چین که با بخار تثبیت می‌شود (蒸青, zhēng qīng) به روش ژاپنی. شکل سوزنی، رنگ سبز روشن، طعم با اومامی برجسته. رویکرد فناورانه اساساً متفاوت – تثبیت بخار در برابر بو دادن در ووک در لائوجون‌مِی.

• لیو آن گوا پیان (六安瓜片, Liù’ān Guā Piàn): استان آن‌هوئی. چای سبز نامداری که در همان فصل «خواب در سرای سرخ» یاد شده است. از این نظر یکتاست که تنها از پهنک برگ، بدون جوانه و دمبرگ، تهیه می‌شود. شکل – «تخمه»های تخت؛ عطر – شاه‌بلوط با نکات آجیل بوداده. طعم گس‌تر و متراکم‌تر از لائوجون‌مِی.

• جین‌جای سوئی‌مِی (金寨翠眉, Jīnzhài Cuìméi): استان آن‌هوئی (دابِه شان). همسایه بر رشته‌کوه دابِه شان اما از سمت آن‌هوئی. نام آن نیز نویسهٔ «ابرو» (眉) را دارد. شکل سوزنی نازک، رنگ زمردی، عطر لطیف و گُلی. طعم چای کم‌پیکرتر با محتوای پلی‌فنل کمتر.

• یین شان لو جو (英山绿珠, Yīngshān Lǜ Zhū): استان هوبئی (یین‌شان). چای سبز کوهستانی دیگر هوبئی از منطقهٔ دابِه شان که به شکل گلوله‌های کوچک («مروارید») پیچیده شده، نه راست. طعم نرم، عطر ملایم گُلی؛ بسیار کم‌گس‌تر از لائوجون‌مِی.

در پایان:

لائوجون می هونگان چایی است با تبار ادبی و جغرافیای انقلابی. برگ راست و نازک آن که یادآور ابروی فرزانگانی دائویی است، ژرفای شاه‌بلوطیِ تروار کوهستانی دابِه شان، قدرت معدنی خاک‌های سرشار از روی و سلنیم، و شیرینی ملایمی را که مه‌ها در ارتفاع پانصد متری پدید آورده‌اند، در خود جای داده است. این چای برای کسانی است که در چای سبز نه لطافت هوایی، که پُری سنگین و پس‌طعمی بلند و فراگیر را قدر می‌نهند. این چای که در آستانهٔ هزاره‌ها با نیروی علم و سنت احیا شد، همچنان در حال کسب اعتبار است – و شاید روزی برای همیشه به جدل ادبی کهنه دربارهٔ اینکه مادر جیا در خلوت‌گاه میائو‌یو چه نوشید، پایان دهد. برای دوست‌دار روسی، لائوجون می هونگان فرصتی نادر است برای آشنایی با شاخه‌ای کمتر شناخته‌شده اما به‌غایت اصیل از چای سبز چین، جایی که بوم‌شناسی کوهستانی، نمادپردازی دائویی و علم مدرن در یک فنجان چینی به هم می‌رسند.