جینشا گونگ چا

جینشا گونگ چا (金沙贡茶, Jīnshā gòngchá) یک چای سبز چینی با قدمتی بیش از دو هزار سال است که در مزارع مرتفع شهرستان جینشا در استان گوئیژو کشت می‌شود. این چای یکی از کهن‌ترین «چای‌های خراجی» (贡茶, gòngchá) چین به‌شمار می‌آید که با دوران حکمرانی امپراتور وو-دی از دودمان هان پیوند دارد. در سال ۲۰۱۴، جینشا گونگ چا موفق به دریافت نشان حفاظت‌شدهٔ جغرافیایی ملی (国家地理标志产品, Guójiā Dìlǐ Biāozhì Chǎnpǐn) شد و شهرستان جینشا نیز عنوان افتخاری «زادگاه چای خراجی چین»(中国贡茶之乡, Zhōngguó Gòngchá zhī Xiāng) را یدک می‌کشد.

1. طبقه‌بندی و خاستگاه:

• نوع: چای سبز (绿茶, lǜchá), تخمیرنشده. میزان اکسیداسیون کمتر از ۵٪.
• رده: چای‌های سبز منطقه‌ای چین؛ محصول با نشان حفاظت‌شدهٔ جغرافیایی.
• خاستگاه: چین (中国, Zhōngguó), استان گوئیژو (贵州省, Guìzhōu Shěng), شهر در سطح شهرستان بیجیه (毕节市, Bìjié Shì), شهرستان جینشا (金沙县, Jīnshā Xiàn). منطقهٔ تولید همهٔ ۲۶ شهرک و دهستان این شهرستان را در بر می‌گیرد و هستهٔ آن در شهرک چینگچی (清池镇, Qīngchí Zhèn) قرار دارد — گهوارهٔ تاریخی چای خراجی که درختان کهنسال چای در آن متمرکز شده‌اند.
• مختصات جغرافیایی: ۱۰۵°۴۷′ تا ۱۰۶°۴۴′ طول شرقی، ۲۷°۰۷′ تا ۲۷°۴۶′ عرض شمالی. مساحت منطقهٔ کشت حدود ۱۲۵۰ کیلومتر مربع است.

2. تاریخ و اهمیت فرهنگی:

• تاریخ:

تاریخ جینشا گونگ چا به بیش از دو هزار سال پیش بازمی‌گردد و با فرهنگ چای خراجی در جنوب غربی چین پیوندی ناگسستنی دارد.

دورهٔ هان غربی (西汉, Xī Hàn): در سال ۱۳۵ پیش از میلاد، ژونگلانگجیانگ (中郎将, zhōnglángjiàng) تانگ مِنگ (唐蒙, Táng Méng) که در یک مأموریت دیپلماتیک به سوی قوم یِلانگ (夜郎, Yèláng) گسیل شده بود، چای منطقهٔ چینگچی را به امپراتور وو-دی (汉武帝, Hàn Wǔdì) پیشکش کرد. امپراتور که طعم آن را پسندید، نام «چای یِلانگ»(夜郎茶, Yèláng Chá) را بر آن نهاد و آن را در فهرست فراورده‌های خراجی ثبت کرد.

دورهٔ مینگ (明朝, Míng Cháo): حاکمهٔ توسی شِهشیانگ فورِن (奢香夫人, Shēxiāng Fūrén) که رهبری قوم یی در منطقهٔ شوی‌شی (水西, Shuǐxī) را بر عهده داشت، چای چینگچی را در زمرهٔ هدایای ارسالی به دربار بنیان‌گذار دودمان مینگ — جو یوانجانگ (朱元璋, Zhū Yuánzhāng) — جای داد.

دورهٔ چینگ (清朝, Qīng Cháo): در سال‌های حکمرانی با شعار تونگ‌جه (同治, Tóngzhì), سه سنگ‌نبشته با نوشته‌هایی دربارهٔ خراج چای در کرانهٔ رود چیشوی‌خِ (赤水河, Chìshuǐ Hé) در چینگچی نصب شد. یکی از سنگ‌نبشته‌ها می‌گوید: «چای چینگ‌شوی‌تانگ (清水塘茶, Qīngshuǐtáng Chá) از گولین به سیچوآن روانه می‌شود، به همه‌جا می‌رسد، هر ساله مشمول خراج است — حیف که محصول اندک است». در همان سال‌ها، اتاق بازرگانی جیانگ‌شی (江西会馆, Jiāngxī Huìguǎn) در چینگچی فعالیت می‌کرد که به مرکز تجارت چای و نمک تبدیل شد و امروزه به عنوان یک بنای فرهنگی ملی به رسمیت شناخته می‌شود.

دورهٔ معاصر: در سال ۲۰۰۹، انجمن گردش چای چین (中国茶叶流通协会, Zhōngguó Cháyè Liútōng Xiéhuì) عنوان «زادگاه چای خراجی چین» را به این شهرستان اعطا کرد. در سال ۲۰۱۴ این چای حفاظت ملی نشان جغرافیایی را دریافت کرد. تا سال ۲۰۲۵، مساحت باغ‌های چای شهرستان به ۳۰۰٬۰۰۰ مو (حدود ۲۰٬۰۰۰ هکتار) می‌رسد، حجم تولید سالانهٔ چای خشک از ۷۰۰۰ تن فراتر رفته و ارزش کل محصول به ۱.۶۵ میلیارد یوان می‌رسد.

• نام:

«جینشا» (金沙, Jīnshā) نام شهرستان و به معنای «شن زرین» است که بنا بر روایات با نهشته‌های طلادار حوضهٔ رود چیشوی‌خِ مرتبط است. «گونگ چا» (贡茶, Gòngchá) به معنای «چای خراجی» یا «چای پیشکشی امپراتوری» است، یعنی چایی که به عنوان خراج غیرنقدی به دربار فرستاده می‌شد. بدین ترتیب، نام کامل در لغت به معنای «چای خراجی از جینشا» است.

• اهمیت فرهنگی:

جینشا گونگ چا یکی از نمادهای فرهنگ چای گوئیژو و گواهی زنده بر جادهٔ باستانی چای-نمک (盐茶古道, Yán Chá Gǔdào) است که از چینگچی به سوی رود چیشوی‌خِ و سپس به سیچوآن می‌رفت. سنت «جایگزینی مالیات با چای»(以茶代税, yǐ chá dài shuì) از جایگاه استثنایی چای در حیات اقتصادی منطقه حکایت دارد. امروزه شهرستان جینشا بارها در فهرست «صد شهرستان برتر چای چین»(中国茶业百强县, Zhōngguó Cháyè Bǎi Qiáng Xiàn) جای گرفته و برند «جینشا گونگ چا» بیش از ۱۷ بنگاه و تعاونی را گرد هم آورده است.

3. توصیف گیاه‌شناسی و مادهٔ خام:

• رقم / کولتیوار: بخش عمدهٔ کشت‌ها (حدود ۶۰٪) به کولتیوار فودینگ دابایچا (福鼎大白茶, Fúdǐng Dàbáichá) اختصاص دارد — رقمی فوق‌زودرس با برگ ریز از گونهٔ Camellia sinensis var. sinensis که برای تهیهٔ چای تخت (翠片, cuìpiàn) بسیار مناسب است. همچنین کولتیوار لونگ‌جینگ ۴۳ (龙井43, Lóngjǐng 43) نیز به‌طور گسترده به‌کار می‌رود. افزون بر ارقام تجاری، جمعیت‌های بازماندهٔ بومی (本地群体种, běndì qúntǐ zhǒng) در جینشا می‌رویند که فرم‌های برگ‌درشت، برگ‌متوسط و برگ‌ریز را در بر می‌گیرند. ارقام بومی ۱۰ تا ۱۵ روز زودتر از کولتیوارهای وارداتی سربرمی‌آورند، پهنک نرمی دارند و برای تهیهٔ چای‌های پیچش‌دار از نوع مائوجیان (毛尖, máojiān) ایده‌آل هستند.
• چینش: بهترین دوره، اوایل بهار و حوالی جشن چینگمینگ (清明, Qīngmíng) در آغاز ماه آوریل است. برای ارقام ممتاز تنها از جوانه‌های بازنشده یا جوانه به‌همراه یک برگ تازه‌گشوده (一芽一叶初展, yī yá yī yè chū zhǎn) استفاده می‌شود. برای چای درجه یک، جوانه با یک برگ کاملاً بازشده. ارقام توده‌ای امکان چینش جوانه با دو برگ را نیز می‌دهند.
• نیازمندی‌های مادهٔ خام: جوان، یکدست، بدون آسیب مکانیکی و بوهای ناخواسته. مادهٔ خام چای‌های کهنسال (古茶树, gǔ cháshù) منطقهٔ چینگچی ارزش ویژه‌ای دارد — درختانی با سن صد تا دو هزار سال به طور جداگانه فرآوری می‌شوند و منحصراً برای تولید چای درجهٔ ممتاز به‌کار می‌روند.

4. تِروار و ویژگی‌های کشت:

• اقلیم و ناهمواری: شهرستان جینشا بر روی «کمربند طلایی چای» در عرض ۲۷ درجهٔ شمالی جای گرفته است. دمای میانگین سالانه ۱۲.۵ تا ۱۶.۵ درجهٔ سانتی‌گراد و بارندگی سالانه ۱۰۵۰ تا ۱۶۵۰ میلی‌متر است. شمار روزهای مه‌آلود از ۱۸۰ روز در سال فراتر می‌رود و سهم نور پراکندهٔ خورشید به ۷۰٪ می‌رسد که شرایط بهینه‌ای برای رسیدگی آرام برگ چای و انباشت مواد عطری فراهم می‌کند.
• ارتفاع رویش: ۸۰۰ تا ۱۱۰۰ متر بالاتر از سطح دریا.
• خاک‌ها: خاک‌های قرمز-قهوه‌ای سنگی (岩性赤红壤, yánxìng chìhóng rǎng) غالب هستند و ۳۵.۱٪ از مساحت شهرستان را می‌پوشانند. اسیدیته — pH ۵.۰–۶.۵، خاک‌ها غنی از روی و سلنیم‌اند. پوشش جنگلی شهرستان ۶۱.۸۹٪ است و آلاینده‌های صنعتی وجود ندارند.
• ویژگی‌های کشت: جای‌گیری در ارتفاعات رشد شاخه‌ها را کند می‌کند و در نتیجه محتوای اسیدهای آمینه در مادهٔ خام بهاره حدود ۲۰٪ نسبت به چای‌های دشتی افزایش می‌یابد. بسیاری از مزارع کشت ارگانیک بدون کاربرد آفت‌کش و کود شیمیایی را اجرا می‌کنند؛ شماری از تولیدکنندگان گواهی استانداردهای Rainforest Alliance و اتحادیهٔ اروپا را دریافت کرده‌اند.

5. فناوری تولید:

تولید جینشا گونگ چا از فناوری کلاسیک چای سبز با شماری ویژگی محلی پیروی می‌کند:

1. چینش (采摘, cǎizhāi): چینش دستی و گزینشی مادهٔ خام جوان در ساعات پیش از سپیده یا بامداد.
2. پلاساندن بر روی الک‌های بامبویی (摊青, tānqīng): برگ‌های تازه‌چیده را در لایه‌ای نازک روی سینی‌های بامبویی پهن می‌کنند و ۴ تا ۱۲ ساعت نگه می‌دارند تا نرمی جزئی و عطر ویژه پدید آید.
3. «کُشتن سبزینگی» (杀青, shāqīng): مرحلهٔ کلیدی — تثبیت در دمای حدود ۳۰۰ درجهٔ سانتی‌گراد در ووک یا درام سرخ‌شده. فن سنتی «چیهُو چائو» (骑火炒, qíhuǒ chǎo) که در فهرست میراث فرهنگی ناملموس ثبت شده، به‌کار می‌رود. این فن سه شیوهٔ آتش را در بر می‌گیرد: «ووهُو شاچینگ»(武火杀青, wǔhuǒ shāqīng — آتش تند برای تثبیت)، «وِنهُو شُوهان»(文火收汗, wénhuǒ shōuhàn — آتش ملایم برای زدودن رطوبت باقی‌مانده) و «وِیهُو دینگشیانگ»(微火定香, wēihuǒ dìngxiāng — آتش کم‌شعله برای تثبیت عطر).
4. پیچش (揉捻, róuniǎn): تناوب فشار ملایم، قوی و دوباره ملایم (轻-重-轻, qīng-zhòng-qīng) برای شکل‌گیری ظاهر ویژه و آزادسازی شیرهٔ سلولی.
5. خشک‌کردن نخستین (毛火, máohuǒ): حرارت‌دهی در ۱۲۰ درجهٔ سانتی‌گراد برای زدایش مقدماتی رطوبت.
6. خشک‌کردن نهایی (足干, zúgān): رساندن به رطوبت پایانی بیشینه ۶.۵٪ در دمای ۸۰ درجهٔ سانتی‌گراد.
7. درجه‌بندی (分级, fēnjí): جداسازی بر پایهٔ اندازهٔ بخشی و کیفیت مطابق با استاندارد نشان جغرافیایی.

برای مادهٔ خام درختان صدساله و هزارساله، فرآوری اختصاصی اعمال می‌شود: مرحلهٔ تثبیت عطر (提香, tíxiāng) تا ۱۵ دقیقه تمدید می‌شود که ژرفای ته‌مایهٔ شاه‌بلوطی را تشدید می‌کند.

6. ویژگی‌های حسی:

• نمای ظاهری برگ خشک: دو فرم اصلی تولید می‌شود. چای پیچش‌دار (卷曲形, juǎnqū xíng) — نوع «مائوجیان»: قلاب‌های ماهیگیری (形似鱼钩, xíng sì yúgōu) ریز، تابیده و اندکی خمیده، سبزرنگ با پرزهای سفید آشکار. چای تخت (扁形, biǎn xíng) — نوع «تسوی‌پیان»(翠片, cuìpiàn): پولک‌های صاف، براق و کشیده به رنگ سبز زمردی با جلای روغنی.
• عطر برگ خشک: شاه‌بلوطی برجسته (栗香, lìxiāng) — نشان ویژهٔ جینشا گونگ چا. در ارقام ممتاز تسوی‌پیان، ته‌مایهٔ شاه‌بلوطی به عطری گلی-سبز و زلال فرامی‌رود. عطر در فنجان سرد بیش از ۱۵ دقیقه دوام می‌آورد.
• عطر دم‌آورده: پُرشدت، شاه‌بلوطی-فندقی، با لایه‌ای از سبزینگی تازه. در نمونه‌های برتر، ته‌رنگ‌های لطیف عسل و گُل پدیدار می‌شود.
• طعم: غلیظ، روغنی (醇厚, chúnhòu), با تازگی چشمگیر (鲜爽, xiānshuǎng) که از محتوای بالای اسیدهای آمینه سرچشمه می‌گیرد. پسمزه — هویگان (回甘, huígān) روشن و شیرین‌ماندگار. تلخی و گسی در کمینه‌ی خود است.
• رنگ دم‌آورده: زرد-سبز، زلال و تابناک (黄绿明亮, huánglǜ míngliàng).
• ته‌نشین چای (برگ دم‌کشیده): برگ‌های یکدست، انعطاف‌پذیر و سبزِ لطیف با یکپارچگی خوب؛ گوشت برگ گوشتالو و نرم که گویای کیفیت بالای مادهٔ خام است.

7. ترکیب شیمیایی:

• پلی‌فنل‌ها (کاتچین‌ها): ۱۴ تا ۱۵٪ — اندازه‌ای میانه برای چای سبز که لطافت طعم را بدون تلخی آشکار تضمین می‌کند. کسرهای اصلی — اپی‌گالوکاتچین گالات (EGCG)، اپی‌کاتچین (EC) و اپی‌گالوکاتچین (EGC).
• اسیدهای آمینه: تیانین (茶氨酸, cháānjīsuān) — ۳.۴ تا ۳.۸ گرم در ۱۰۰ گرم مادهٔ خشک که به‌طور چشمگیری بالاتر از میانگین چای‌های سبز چینی است و شیرینی برجسته و «بدنه»ٔ طعم را توجیه می‌کند. همچنین گلوتامیک اسید (۰.۲–۰.۳ گرم/۱۰۰ گرم)، تیروزین (۰.۲–۰.۳ گرم/۱۰۰ گرم) و آرژینین (۰.۱–۰.۲ گرم/۱۰۰ گرم) نیز وجود دارد.
• آلکالوئیدها: کافئین — ۲.۷–۳.۰٪، تئوبرومین و تئوفیلین به میزان ناچیز.
• عصارهٔ آبی (水浸出物, shuǐ jìnchūwù): ≥ ۴۵٪ — شاخصی بالا که از پُرباری طعم و قابلیت استخراج حکایت دارد.
• ویتامین‌ها: C (در مادهٔ خام تازه), گروه B, K.
• مواد معدنی: پتاسیم، منگنز، روی. محتوای بالای سلنیم (硒, xī) اهمیت ویژه‌ای دارد که ناشی از ویژگی‌های ژئوشیمیایی خاک‌ها است: فعالیت آنتی‌اکسیدانی چای سلنیم‌دار حدود ۳۰٪ بیشتر از چای‌های سبز استان‌های جیانگ‌سو و ججیانگ برآورد می‌شود.
• فلوراید: محتوای فلوراید ۳۰٪ بالاتر از میانگین چای‌های سبز است که برای معدنی‌سازی مینای دندان سودمند است.

8. ویژگی‌های سودمند:

• محافظت آنتی‌اکسیدانی: کاتچین‌ها و سلنیم به‌طور هم‌افزا رادیکال‌های آزاد را خنثی می‌کنند و فرایندهای پیری سلولی را کُند می‌سازند.
• انرژی‌زایی ملایم: ترکیب کافئین و L-تیانین هوشیاری آرامی را بدون جهش و افت ناگهانی فراهم می‌آورد — اثری از تمرکز و توجه پایدار.
• پشتیبانی از گوارش: پلی‌فنل‌ها حرکت دودی و ترشح آنزیم‌های گوارشی را تحریک می‌کنند؛ نوشیدن چای یک ساعت پس از غذا توصیه می‌شود.
• دستگاه قلب و عروق: مصرف منظم به کاهش کلسترول LDL و حفظ کشسانی رگ‌ها یاری می‌رساند.
• پشتیبانی متابولیک: کاتچین‌ها جذب گلوکز را مهار می‌کنند و به تنظیم سطح قند خون کمک می‌نمایند.
• استحکام مینای دندان: محتوای بالای فلوراید و پلی‌فنل‌ها اثر ضد پوسیدگی ایجاد می‌کند.
• کارکردهای شناختی: تیانین سطح دوپامین و سروتونین را بالا می‌برد و تمرکز و زمینهٔ عاطفی را بهبود می‌بخشد.

9. دم‌آوری:

• دمای آب: ۷۵–۸۵ درجهٔ سانتی‌گراد برای فرم‌های پیچش‌دار (مائوجیان)؛ ۸۰ درجهٔ سانتی‌گراد برای فرم‌های تخت (تسوی‌پیان). برای ارقام ممتاز از جوانه‌های ناب، کاهش دما تا ۷۰–۷۵ درجهٔ سانتی‌گراد مجاز است.
• مقدار چای: ۳ گرم برای ۱۵۰ میلی‌لیتر (شیوهٔ اروپایی، نسبت ۱:۵۰)؛ ۵–۶ گرم برای ۱۰۰–۱۲۰ میلی‌لیتر (روش گونگ‌فو).
• ظرف: لیوان یا جام شیشه‌ای (برای تماشای «رقص برگ»)؛ گایوان (盖碗, gàiwǎn) چینی سفید برای متمرکز ساختن عطر. قوری‌های ای‌شینگ توصیه نمی‌شوند — گِل متخلخل می‌تواند عطر لطیف شاه‌بلوطی را فروبنشاند.
• فرایند: ۱. ظرف را با آب جوش گرم کنید و آب را دور بریزید. ۲. چای را درون آن بریزید. ۳. برای مادهٔ خام لطیف بهاره از روش «ریزش از بالا»(上投法, shàngtóufǎ) بهره بگیرید: نخست آب را بریزید، سپس چای را به آن بیفزایید. آب‌کشی ضروری نیست. ۴. نخستین دم — ۲۰–۳۰ ثانیه (لیوان) یا ۱۰–۱۵ ثانیه (گایوان گونگ‌فو). ۵. دم‌های بعدی — افزایش ۵–۱۰ ثانیه‌ای. ۶. در روش گونگ‌فو تا ۳–۶ دم را پاسخ می‌دهد؛ ۳–۴ بار دم‌کشی در لیوان.

10. نگهداری:

• بسته‌بندی مات و دربستهٔ بی‌هوا (کیسهٔ فویل با درزگیری وکیوم یا قوطی فلزی با درِ محکم). محافظت در برابر بوهای ناخواسته، نور و رطوبت.
• دمای بهینه — ۰–۵ درجهٔ سانتی‌گراد (یخچال). پیش از گشودن، بسته‌بندی باید در دمای اتاق نگه داشته شود تا کاملاً همدما گردد و از چگالش رطوبت بر روی برگ جلوگیری شود.
• زمان ماندگاری در بستهٔ دربسته — تا ۱۸ ماه در یخچال. پس از گشودن، توصیه می‌شود ظرف ۲–۳ ماه مصرف شود.

11. قیمت و تقلبات:

• ردهٔ قیمتی: جینشا گونگ چا گسترهٔ قیمتی وسیعی را در بر می‌گیرد. درجهٔ ممتاز (特级, tèjí) — جوانه‌های کامل یا جوانه با برگ تازه‌گشوده، بیش از ۹۰٪ سطح پوشیده از پرز است، قیمت بیش از ۶۰۰ یوان برای هر جین (۵۰۰ گرم). درجه یک (一级, yījí) — جوانه با یک برگ، عطر شاه‌بلوطی، ۲۰۰–۴۰۰ یوان برای هر جین. چای توده‌ای (大宗茶, dàzōng chá) — جوانه با دو برگ، ۴۰–۸۰ یوان برای هر کیلوگرم.
• عوامل قیمت: ارتفاع رویش، فصل چینش (اوایل بهار گران‌تر است)، کار دستی، سن درختان (مادهٔ خام درختان صدساله چندین برابر گران‌تر است)، درجهٔ کیفی و سطح فرآوری.
• چگونه از تقلبات پرهیز کنیم:
  • از فروشندگان مجاز که حق استفاده از نشان جغرافیایی «جینشا گونگ چا» را دارند خرید کنید.
  • شکل برگ را بررسی نمایید: چای پیچش‌دار اصلی شکل ویژهٔ «قلاب ماهیگیری» دارد و چای تخت آن صاف و براق است، بدون گرد و خرده‌ریز.
  • عطر را وارسی کنید: ته‌مایهٔ شاه‌بلوطی باید پاک و بدون بوی کهنگی، کپک‌زدگی یا دودگرفتگی باشد.
  • دم‌آورده باید شفاف، زرد-سبز و تابناک و بدون کدورت باشد.
  • قیمت به‌طور مشکوکی پایین نشانهٔ قطعی جایگزینی مادهٔ خام است: از «جینشا گونگ چا»‌ی ارزان‌تر از ۱۰۰ یوان برای هر جین چای با درجهٔ کیفی مشخص دوری کنید.

12. دانستنی‌های جالب:

• در شهرک چینگچی یک بیشهٔ منحصربه‌فرد با ۱۴۶ درخت کهنسال چای وجود دارد که بیش از ۴۰ نمونه از آن‌ها عمری بیش از هزار سال دارند. درخت شمارهٔ ۰۰۱ با بلندای حدود ۱۳ متر، قطر تنهٔ ۶۰ سانتی‌متر و تاجی به مساحت ۴۸ متر مربع، از سوی انجمن چای گوئیژو با قدمتی حدود ۲۰۰۰ سال تاریخ‌گذاری شده است. از آن هر سال بیش از ۳۵ کیلوگرم برگ تازه برداشت می‌شود.
• استان گوئیژو در سال ۲۰۱۷ «قانون حفاظت از درختان کهنسال چای» ویژه‌ای (《贵州省古茶树保护条例》, Guìzhōu Shěng Gǔ Cháshù Bǎohù Tiáolì) را تصویب کرد — یکی از نخستین قوانین استانی از این دست در چین.
• در ژانویهٔ سال ۲۰۲۲، شبکهٔ تلویزیونی مرکزی CCTV در برنامهٔ «فوکوس»(焦点访谈, Jiāodiǎn Fǎngtán) گزارشی ویژه دربارهٔ توسعهٔ صنعت چای شهرستان جینشا پخش کرد.
• در نمایشگاه‌های بین‌المللی چای سال ۲۰۲۴، فراورده‌های جینشا بالاترین جوایز را دریافت کردند: چای تخت «گوئیژو لونگ‌جینگ»(贵州龙井) موفق به دریافت «جایزهٔ عالی طلایی»(特等金奖) و چای قرمز درختان صدساله (古树红茶, gǔshù hóngchá) نیز مدال نقره را از آن خود کرد.
• با برند «جینشا گونگ چا» تنها چای سبز تولید نمی‌شود: از مادهٔ خام درختان صدساله همچنین چای قرمزی با پرزهای زرین و عطر شیرین عسل تهیه می‌شود — هدیه‌ای ویژه از مزارع کهنسال.

13. مقایسه با دیگر چای‌های سبز:

• مِنگدینگ گان لو (蒙顶甘露, Méngdǐng Gānlù): چای سبز سیچوآن با تاریخچهٔ طولانی «خراجی». مِنگدینگ گان لو چای پیچش‌داری با طعمی نرم و شیرین و عطری گلی است. در قیاس با جینشا گونگ چا، ته‌مایهٔ شاه‌بلوطی آن کمتر برجسته و محتوای اسیدهای آمینهٔ آن پایین‌تر است؛ با این حال، عطر آن لطیف‌تر و پالوده‌تر است.
• دویون مائو جیان (都匀毛尖, Dūyún Máojiān): چای سبز نامدار دیگری از گوئیژو که در فهرست «ده چای نامی چین» جای دارد. دویون مائو جیان «قلاب‌های» پُرزدار ظریف‌تابیده‌ای با تازگی چشمگیر است، اما بدنهٔ کم‌تراکم‌تر و عطر شاه‌بلوطی کم‌ژرفاتری نسبت به جینشا گونگ چا دارد.
• شینیانگ مائو جیان (信阳毛尖, Xìnyáng Máojiān): چای نامی خِهنان که آن نیز فرم پیچش‌دار و پُرزدار دارد. شینیانگ مائو جیان نیمرخی علفی‌تر با ته‌مایهٔ غالب سبزهٔ تازه‌دروده دارد، در حالی که جینشا گونگ چا با ژرفای فندقی و معدنی‌بودن چشمگیرش که از خاک‌های سلنیم‌دار به ارث برده، متمایز می‌شود.
• تسینگ‌جِن تسوی‌یا (湄潭翠芽, Méitán Cuìyá): چای سبز تختی از شهرستان مِیتان در گوئیژو. از نظر شکل به تسوی‌پیان جینشا شباهت دارد، اما مِیتان تسوی‌یا در ارتفاع کمتری کشت می‌شود که هویگان کمتر برجسته و بدنهٔ کم‌تراکم‌تری به آن می‌بخشد.

در پایان:

جینشا گونگ چا چایی است که تاریخش نه با سده‌ها، که با هزاره‌ها سنجیده می‌شود. زادهٔ ارتفاعات گوئیژو، بر خاک‌های سرخ سلنیم‌دار، زیر پوشش مه به مدت ۱۸۰ روز از سال، ترکیبی نادر از عطر ژرف شاه‌بلوطی، بدنهٔ روغنی و پسمزهٔ شیرین دیرپا را در خود دارد. این چای برای کسانی است که نه تنها طعم درون فنجان، که ژرفای فرهنگی را ارج می‌نهند: هر برگچه بازتابی از جادهٔ باستانی چای-نمک، فرمان‌های امپراتوری دودمان هان و مهارت چای‌کاران گوئیژو را در خود دارد که رازهای سرخ‌کردن سه‌مرحله‌ای «چیهُو چائو» را پاس می‌دارند. چه یک لیوان ساده از مائوجیان پیچش‌دار و چه گایوانی از تسوی‌پیان تخت — جینشا گونگ چا همواره حسی از تازگی پاک کوهستانی و شیرینی آرام و استوار را می‌بخشد.