لیجیانگ لو لو

• نوع: چای سبز (تخمیرنشده، 绿茶، lǜchá). در گروه چای سبز چائوچینگ (炒青绿茶، chǎoqīng lǜchá) قرار می‌گیرد — چای‌های سبزی که تثبیت آن‌ها با تفت دادن در دیگ و سپس پیچاندن به شکل مارپیچ انجام می‌شود.
• دسته‌بندی: چای‌های سبز باکیفیت و کم‌شناخته‌شده چین؛ یک تخصص منطقه‌ای از منطقه خودمختار گوانگشی ژوانگ.
• خاستگاه: چین، منطقه خودمختار گوانگشی ژوانگ (广西壮族自治区، Guǎngxī Zhuàngzú Zìzhìqū)، کلانشهر گویلین (桂林市، Guìlín Shì). باغ‌های چای در چشم‌انداز دیدنی کرانه رود لیجیانگ (漓江، Líjiāng) و عمدتاً در حومه گویلین و شهرستان‌های پیرامون — در منطقه‌ای با چشم‌انداز کارستی که ویژه این منطقه است، واقع شده‌اند. منطقه گویلین سابقه دیرینه چای‌کاری دارد: در سال ۱۹۶۶ یک پایگاه آزمایشی چای در گویلین تأسیس شد که در سال ۱۹۷۹ به پژوهشکده چای گویلین (桂林茶叶科学研究所، Guìlín Cháyè Kēxué Yánjiūsuǒ) تبدیل گردید. این پژوهشکده در دامنه جنوب غربی کوه یائوشان (尧山، Yáoshān) در شرق حومه گویلین قرار دارد. این مؤسسه نقش کلیدی در ایجاد چندین چای منطقه‌ای از جمله گویلین مائوجیان (桂林毛尖)، گویلین یین‌جن (桂林银针) و لیجیانگ تسویمینگ (漓江翠茗) ایفا کرده است.
• مختصات جغرافیایی: حدود ۲۵°۱۷′ شمالی، ۱۱۰°۱۸′ شرقی (منطقه گویلین).

2. تاریخچه و اهمیت فرهنگی:

• تاریخچه: لیجیانگ لو لو به عنوان یک رقم مستقل در نیمه دوم سده بیستم، احتمالاً در دهه‌های ۱۹۷۰–۱۹۸۰، همزمان با فعالیت‌های مؤثر مؤسسه علوم چای گوانگشی ژوانگ برای ایجاد چای‌های منطقه‌ای جدید، شکل گرفت. با این حال سنت‌های چای‌کاری در گوانگشی بسیار کهن‌تر است: نام این استان در یادداشت‌های چای دوران تانگ (۶۱۸–۹۰۷) ذکر شده است. طی سال‌های ۱۹۹۸–۲۰۰۴، فرآورده‌های چای جدیدی مانند «گویلین یین‌جن» (桂林银针)، «گویلین سانچینگ چا» (桂林三青茶)، «لیجیانگ تسویمینگ» (漓江翠茗)، «لیجیانگ بای‌هائو» (漓江白毫) و همچنین ارقام «گویشیانگ-۱» (桂香1号) و «گویشیانگ-۲» (桂香2号) بر پایه پژوهشکده گویلین توسعه و ثبت شدند که نشان‌دهنده توسعه هدفمند مجموعه چای‌های سبز گویلین است که لو لو نیز به آن تعلق دارد.
• نام:
  • «لو» (绿، lǜ) به معنی «سبز» است و مستقیماً به نوع چای اشاره دارد.
  • «لو» (螺، luó) به معنی «حلزون» یا «مارپیچ» شکل مشخص برگ‌های پیچیده‌شده چای را توصیف می‌کند که شبیه صدف حلزون است.
  • «لیجیانگ» (灕江، Líjiāng) رود لیجیانگ، یکی از نمادهای منطقه گویلین و میراث جهانی یونسکو، است که بر تعلق جغرافیایی چای تأکید دارد.
  • بنابراین نام کامل «لیجیانگ لو لو» به معنای «مارپیچ سبز از رود لی» است — تصویری شاعرانه که شکل برگ و چشم‌انداز خاستگاه را در هم می‌آمیزد.
• اهمیت فرهنگی: اگرچه لیجیانگ لو لو جزو «ده چای مشهور چین» (中国十大名茶) نیست و چایی منطقه‌ای به شمار می‌آید، اما روح فرهنگ چای گوانگشی را در خود جای داده است — استانی که از نظر شهرت تاریخی از مناطق چای‌کنار ساحلی (فوجیان، ژجیانگ) عقب‌تر بوده، اما امروزه صنعت چای خود را فعالانه توسعه می‌دهد. لو لو بخشی از مجموعه رو به رشد تخصص‌های گویلین است که در زمینه جذابیت گردشگری منطقه تبلیغ می‌شود: مسافرانی که از چشم‌اندازهای کارستی رود لی بازدید می‌کنند، اغلب چای محلی را به عنوان سوغات با خود می‌برند.

3. توصیف گیاه‌شناسی و ماده اولیه:

• واریته / کولتیوار: برای تولید لیجیانگ لو لو از واریته‌های محلی و معرفی‌شده گیاه چای (Camellia sinensis var. sinensis) که با اقلیم نیمه‌گرمسیری گوانگشی سازگار شده‌اند، استفاده می‌شود. از کولتیوارهای به‌کاررفته در باغ‌های پژوهشکده چای گویلین می‌توان به فویون لیوهاو (福云六号، Fúyún Liùhào)، فویون چی‌هاو (福云七号، Fúyún Qīhào) و فودینگ داهاو (福鼎大毫، Fúdǐng Dàháo) اشاره کرد — همه آن‌ها ارقام ملی استانداردی هستند که به دلیل محتوای بالای پرز (بای‌هائو) و مناسب بودن برای تولید چای‌های سبز با کیفیت گزینش شده‌اند. همچنین ممکن است از واریته‌های منطقه‌ای، از جمله نوادگان جمعیت‌های وحشی چای گوانگشی — استانی که به عنوان مرکز ثانویه پیدایش درخت چای شناخته می‌شود — استفاده شود.
• چینش: برداشت اصلی در بهار، از اواخر مارس تا اواسط آوریل (پیش و پس از جشنواره چینگ‌مینگ، 清明، Qīngmíng)، هنگامی که شاخه‌های جوان نرم‌ترین و خوش‌بوترین هستند، انجام می‌شود.
• استاندارد چینش: یک جوانه و یک تا دو برگ بالایی جوان (一芽一叶 یا 一芽二叶، yī yá yī yè / yī yá èr yè). اولویت با ماده اولیه‌ای است که پرزهای نقره‌ای برجسته روی جوانه‌ها داشته باشد.
• الزامات ماده اولیه: تنها شاخه‌های تازه، سالم و هم‌اندازه به کار می‌روند. ماده اولیه باید آب‌دار و کشسان، بدون آسیب مکانیکی و رد آفات باشد.

4. تروآر و ویژگی‌های کشت:

• رود لیجیانگ و چشم‌انداز کارستی: باغ‌های چای در دره رود لیجیانگ و در دامنه کوه‌های کارستی پیرامون واقع شده‌اند. منطقه گویلین به خاطر قله‌های آهکی شگفت‌انگیز، غارها و آب‌های زلال بلورین مشهور است — چشم‌اندازی که هزاران سال الهام‌بخش نگارگران چینی بوده است. سنگ‌های کارستی تصفیه طبیعی آب‌های زیرزمینی را فراهم کرده و خاک را با مواد معدنی غنی می‌کنند.
• ارتفاع رویش: ۲۰۰–۵۰۰ متر بالاتر از سطح دریا. برخی باغ‌های مرتبط با پژوهشکده چای گویلین در پای کوه یائوشان قرار دارند که ارتفاع آن به حدود ۹۱۰ متر می‌رسد.
• خاک‌ها: خاک‌های لاتریتی قرمز-زرد (赤红壤، chìhóng rǎng) غالب هستند که ویژگی این منطقه است، با pH در بازه ۴.۵–۶.۵ — بهینه برای بوته چای. خاک‌ها زهکشی خوبی دارند و با فرسایش سنگ‌های کارستی از عناصر معدنی غنی شده‌اند و غلظت بالاتری از سلنیم دارند — ویژگی شاخص شماری از باغ‌های چای گوانگشی ژوانگ.
• اقلیم: نیمه‌گرمسیری موسمی (亚热带季风气候). میانگین دمای سالانه حدود ۱۹.۳ درجه سانتی‌گراد، میانگین بارش سالانه حدود ۱۹۵۰ میلی‌متر. دوره بدون یخبندان تا ۳۰۹ روز در سال. رطوبت نسبی هوا ۷۳–۷۹٪. منطقه با مه‌های مکرر در دره‌ها، زمستانی ملایم و تابستانی گرم و مرطوب شناخته می‌شود. فراوانی نور پراکنده به‌خاطر مه‌ها باعث تجمع اسیدهای آمینه و کاهش تلخی در برگ چای می‌شود.

5. فناوری تولید:

فناوری تولید لیجیانگ لو لو نمونه‌ای از چای‌های سبز مارپیچی‌شکل (螺形، luóxíng) است که به گروه چائوچینگ (炒青، chǎoqīng، «تفت‌داده‌شده») تعلق دارند. ویژگی کلیدی — پیچاندن دستی یا ماشینی برگ به شکل مارپیچ‌های تنگ شبیه صدف حلزون است که این چای را با فناوری چای مشهور بی لو چون (碧螺春، Bìluó Chūn) مرتبط می‌سازد.

• چینش (采摘، cǎi zhāi): برداشت دستی در ساعات اولیه صبح که رطوبت شاخه‌ها بهینه است، انجام می‌شود.
• پژمرده‌سازی (摊凉، tān liáng): ماده اولیه چیده‌شده را به صورت لایه نازک (۳–۵ سانتی‌متر) روی سینی‌های بامبویی در سایه به مدت ۲–۴ ساعت پهن می‌کنند. هدف این مرحله از بین بردن رطوبت سطحی، کاهش ۱۰–۱۵ درصدی محتوای آب برگ و ایجاد انعطاف‌پذیری برای پیچاندن آسان‌تر است. در طی پژمرده‌سازی، تبخیر ملایم ترکیبات کم‌جوش آغاز می‌شود و زمینه را برای پدیدار شدن عطر فراهم می‌کند.
• «کشتن سبزی» (杀青، shā qīng): تفت دادن در دیگ چدنی (锅، guō) یا دستگاه تثبیت دوار در دمای ۲۰۰–۲۴۰ درجه سانتی‌گراد به مدت ۳–۵ دقیقه. این مرحله کلیدی آنزیم‌های پلی‌فنل‌اکسیداز را غیرفعال ساخته، اکسیداسیون را متوقف و رنگ سبز برگ را حفظ می‌کند. هم‌زمان، عطر «خام» علفی (青草气، qīngcǎo qì) از بین رفته و پایه‌های عطر ویژه چای سبز تفت‌داده شده شکل می‌گیرد.
• پیچاندن (揉捻، róuniǎn): مرحله مرکزی که شکل مارپیچی ویژه لو لو را تعیین می‌کند. برگ‌ها به صورت دستی یا با ماشین چای‌پیچ با حرکات دایره‌ای پیچانده می‌شوند تا شکل مارپیچ‌های تنگ شبیه صدف حلزون به خود بگیرند. در حین پیچاندن، دیواره‌های سلولی تا اندازه‌ای شکسته می‌شوند که خروج شدید مواد استخراج‌پذیر را هنگام دم‌آوری تضمین می‌کند. این عملیات نیازمند مهارت است: فشار باید به اندازه‌ای باشد که مارپیچ شکل بگیرد اما بیش از اندازه نباشد که برگ خرد شود.
• خشک‌کردن (烘干، hōnggān): چای در هوای گرم در دمای ۸۰–۱۱۰ درجه سانتی‌گراد خشک می‌شود تا رطوبت باقی‌مانده به ۵–۶٪ برسد. خشک‌کردن در یک یا دو مرحله با سردسازی میانی انجام می‌شود که امکان تثبیت یکنواخت شکل و عطر را فراهم می‌سازد.
• درجه‌بندی (分级، fēnjí): چای آماده الک می‌شود تا گرد چای و برگ‌های شکسته حذف شوند و بر اساس اندازه مارپیچ‌ها و میزان جوانه‌های تیپ‌دار درجه‌بندی می‌شود. درجات بالاتر با پیچیدگی تنگ، همگنی و پرز نقره‌ای برجسته مشخص می‌شوند.

6. ویژگی‌های حسی (ارگانولپتیک):

• ظاهر برگ خشک: برگ‌های چای به صورت تنگ پیچیده شده و به شکل مارپیچ شبیه صدف‌های کوچک حلزون دیده می‌شوند. رنگ: سبز تیره با لکه‌های نقره‌ای-سفید برجسته (جوانه‌های تیپ‌دار پوشیده از پرز بای‌هائو). مارپیچ‌ها فشرده و هم‌اندازه‌اند؛ لو لو باکیفیت دارای سطحی درخشان و بدون خرده است.
• عطر برگ خشک: تازه، با نُت‌های برجسته سبزی جوان و گل‌های صحرایی، و ظرافت‌های ملایم آجیلی و شاه‌بلوطی که ویژه چای‌های سبز تفت‌داده شده است.
• عطر دم‌آورده: درخشان، پاک، که در درجه نخست با تُن‌های گلی-علفی آشکار می‌شود. در نت‌های آغازین: علف تازه چیده‌شده و گل‌های بهاری؛ در نت‌های میانی: ظرافت‌های گرم شاه‌بلوطی و کمی کره‌ای؛ در پایان: عطری لطیف و شیرین یادآور لوبیای جوان.
• طعم: نرم، خنک‌کننده، با شیرینی طبیعی برجسته (回甘، huígān)، کمی گس دلپذیر و طعم پس‌چشایی طولانی. در دسته‌گل: نت‌های سبزی تازه، گل‌های سفید و ظرافت میوه‌ای خفیف. بدنه دم‌آورده: متوسط، با بافتی ابریشمی. با رعایت شرایط دم‌آوری، تلخی وجود ندارد.
• رنگ دم‌آورده: سبز روشن با ته‌رنگ زرد خفیف، شفاف، پاک، با درخشندگی آشکار.
• ته چای (برگ دم‌کشیده): برگ‌ها و جوانه‌های کامل و کشسان که کاملاً از شکل مارپیچ باز شده‌اند، به رنگ سبز زنده، با حفظ یکپارچگی ساختاری. لبه‌های برگ صاف و بدون تیرگی هستند.

7. ترکیب شیمیایی:

لیجیانگ لو لو به عنوان یک نماینده معمولی چای‌های سبز تفت‌داده، دارای ترکیب زیر است:

• پلی‌فنل‌ها (کاتچین‌های چای): اجزای اصلی — اپی‌گالوکاتچین گالات (EGCG)، اپی‌کاتچین گالات (ECG)، اپی‌کاتچین (EC). محتوای کل پلی‌فنل‌ها در چای‌های سبز باکیفیت گوانگشی ۱۸–۲۵٪ وزن خشک است. کاتچین‌ها آنتی‌اکسیدان‌های قوی‌ای هستند که گسی و خاصیت قابض دم‌آورده را تعیین می‌کنند.
• اسیدهای آمینه: محتوای اسیدهای آمینه آزاد ۲.۵–۴.۰٪ وزن خشک. جزء کلیدی — L-تئانین (L-тэанин) که تا ۵۰–۶۰٪ کل اسیدهای آمینه را تشکیل می‌دهد. این L-تئانین است که طعم «اومامی»-مانند ویژه و اثر آرامش‌بخش ملایم بر سیستم عصبی را فراهم می‌کند. ریزاقلیم مه‌آلود منطقه گویلین به تجمع بیشتر اسیدهای آمینه در برگ چای کمک می‌کند.
• آلکالوئیدها: کافئین (咖啡碱، kāfēi jiǎn) — حدود ۲.۵–۳.۵٪ وزن خشک (حدود ۲۰–۳۰ میلی‌گرم در هر فنجان ۱۵۰ میلی‌لیتری با دم‌آوری استاندارد). تئوبرومین و تئوفیلین نیز به مقدار ناچیز یافت می‌شوند.
• ویتامین‌ها: ویتامین C (اسید آسکوربیک) — تا ۱۰۰–۲۵۰ میلی‌گرم/۱۰۰ گرم چای خشک (با نگهداری طولانی و دم‌آوری نادرست کاهش چشمگیری می‌یابد)؛ ویتامین‌های گروه B (B₁، B₂، B₃)، ویتامین E، ویتامین K.
• مواد معدنی: پتاسیم، منیزیم، منگنز، فلوئور، روی، فسفر. با توجه به افزایش غلظت سلنیم در خاک برخی باغ‌های گویلین، لو لو ممکن است حاوی سلنیم زیست‌قابل‌دسترس باشد — عنصری با خواص آنتی‌اکسیدانی بارز.
• اسانس‌ها و ترکیبات معطر: بیش از ۲۰۰ جزء فرّار شناسایی‌شده، شامل لینالول، ژرانیول، سیس-۳-هگزنول (که عطر «سبز» را ایجاد می‌کند)، آلدهیدها و ترپن‌های مختلف که دسته‌گل گلی-علفی را شکل می‌دهند.

8. خواص مفید:

• اثر آنتی‌اکسیدانی: محتوای بالای کاتچین‌ها (به‌ویژه EGCG) رادیکال‌های آزاد را خنثی کرده، از سلول‌ها در برابر آسیب اکسایشی محافظت و روند پیری را کند می‌کند.
• اثر تقویت‌کنندگی و تمرکزبخشی: عملکرد هم‌افزای کافئین و L-تئانین، تحریک ملایمی بدون قله‌های شدید هیجان فراهم می‌کند — توجه و بهره‌وری شناختی افزایش می‌یابد در حالی که آرامش هیجانی حفظ می‌شود.
• حمایت از سیستم قلبی-عروقی: مصرف منظم چای سبز با کاهش کلسترول LDL، بهبود انعطاف‌پذیری عروق و عادی‌سازی فشار خون مرتبط است.
• تأثیر مفید بر گوارش: پلی‌فنل‌ها دارای اثر ضدباکتریایی ملایم در دستگاه گوارش هستند و حرکت روده را تحریک می‌کنند.
• تقویت ایمنی: ویتامین C، کاتچین‌ها و ریزعناصر (از جمله سلنیم در صورت وجود در خاک) با هم از عملکردهای سیستم ایمنی حمایت می‌کنند.
• اثر خنک‌کنندگی و رفع تشنگی: طعم سبک و پاک لو لو و گسی متوسط آن، این چای را به نوشیدنی عالی برای رفع تشنگی، به‌ویژه در فصل نیمه‌گرمسیری گرم تبدیل می‌کند.
• حمایت از سلامت پوست: آنتی‌اکسیدان‌های چای سبز به محافظت از پوست در برابر آسیب فرابنفش و حفظ قوام آن کمک می‌کنند.

9. دم‌آوری:

• دمای آب: ۸۰–۸۵ درجه سانتی‌گراد. آب خیلی داغ ساختار لطیف برگ را تخریب کرده و تلخی را به دلیل استخراج بیش از حد کاتچین‌ها افزایش می‌دهد.
• مقدار چای: ۳–۵ گرم برای ۱۵۰–۲۰۰ میلی‌لیتر آب (در روش گانگ‌فو — تا ۵ گرم برای ۱۰۰–۱۲۰ میلی‌لیتر گایوان).
• ظرف: گایوان (盖碗، gàiwǎn) چینی سفید — گزینه کلاسیک که امکان کنترل استخراج و ارزیابی عطر درپوش را می‌دهد. همچنین لیوان شیشه‌ای یا قوری شیشه‌ای نیز بسیار مناسب است — امکان مشاهده روند زیبای باز شدن مارپیچ‌ها در آب را فراهم می‌کند که یکی از جذابیت‌های دیداری این چای است.
• روش دم‌آوری: ۱. ظرف را با آب گرم پیش‌گرم کنید، سپس آب را خالی کنید. ۲. چای خشک را در گایوان یا لیوان شیشه‌ای قرار دهید. ۳. آب با دمای ۸۰–۸۵ درجه سانتی‌گراد بریزید. نخستین دم را پس از ۵ ثانیه دور بریزید — این شست‌وشوی چای (洗茶، xǐ chá) است که برگ را «بیدار» کرده و گرد چای را از بین می‌برد. ۴. بار دوم آب بریزید و ۳۰–۶۰ ثانیه دم کنید (نخستین ریزش). ۵. دم‌آورده را در فنجان‌ها توزیع کرده و لذت ببرید. ۶. چای ۴–۶ بار دم‌آوری را با افزایش تدریجی زمان به میزان ۱۰–۱۵ ثانیه برای هر ریزش بعدی تحمل می‌کند.

10. نگهداری:

لیجیانگ لو لو، مانند همه چای‌های سبز، به شدت به اکسیژن، نور، رطوبت و بوهای خارجی حساس است. شرایط بهینه نگهداری:

• بسته‌بندی هوابند (کیسه‌های وکیوم با فویل آلومینیومی، قوطی‌های حلبی یا سرامیکی با درپوش محکم).
• نگهداری در یخچال در دمای ۰–۵ درجه سانتی‌گراد تازگی چای را به‌طور چشمگیری افزایش می‌دهد (روش توصیه‌شده برای نگهداری طولانی‌مدت). در این حالت، چای باید به‌خوبی از مواد غذایی با بوی قوی جدا شود.
• در صورت نگهداری در دمای اتاق — جای خشک، خنک و تاریک انتخاب شود.
• مدت نگهداری با رعایت شرایط — تا ۱۲–۱۸ ماه؛ در یخچال — تا ۲۴ ماه. با این حال بهترین کیفیت طعمی در ۶ ماه نخست پس از تولید آشکار می‌شود.
• از باز و بسته کردن مکرر بسته‌بندی خودداری شود — هر بار تماس با هوا روند اکسیداسیون را شتاب می‌بخشد.

11. قیمت و تقلبات:

لیجیانگ لو لو در رده قیمتی متوسط چای‌های سبز قرار دارد. قیمت آن به‌طور محسوسی پایین‌تر از چای‌های مشهور رده اول (شی‌هو لونگ‌جین، بی‌لو‌چون) است که آن را به گزینه‌ای جذاب برای آشنایی با چای‌های سبز باکیفیت بدون هزینه مالی قابل‌توجه تبدیل می‌کند. قیمت بستگی به فصل برداشت (بهاره گران‌تر است)، کیفیت ماده اولیه و تولیدکننده مشخص دارد.

چگونه از تقلبات جلوگیری کنیم:

• از فروشندگان معتبر خرید کنید: فروشگاه‌های تخصصی چای در گویلین و گوانگشی، و نیز بسترهای اینترنتی معتبر با شرایط بازگشت شفاف.
• ظاهر را ارزیابی کنید: لو لو اصل دارای مارپیچ‌های تنگ و منظم با اندازه همگن و با پرز نقره‌ای آشکار است. پیچش نامنظم، فراوانی خرده و نبود تیپ‌ها نشانه‌های محصول بی‌کیفیت یا تقلبی است.
• عطر را بررسی کنید: چای خشک باید بوی پاک و تازه با نت‌های علفی و گلی داشته باشد. بوی کپک، ترشیدگی یا عطر بیش از حد «برشته» نشانه نقص فناوری یا نگهداری نادرست است.
• دم‌آورده را ارزیابی کنید: رنگ باید شفاف، سبز روشن باشد. دم‌آورده کدر، زرد تیره یا قهوه‌ای نشان‌دهنده چای کهنه یا خراب است.
• از قیمت بسیار پایین بپرهیزید: قیمت قابل‌توجهی پایین‌تر از میانگین بازار تقریباً همیشه نشان‌دهنده جایگزینی یا کیفیت پایین است.

12. حقایق جالب:

• نام «لو لو» (绿螺، «مارپیچ سبز») با نام یکی از بزرگ‌ترین چای‌های سبز چین — بی‌لو‌چون (碧螺春، «مارپیچ‌های زمردین بهار») از استان جیانگ‌سو هم‌آوایی دارد. هر دو چای پیچش مارپیچی برگ را به اشتراک می‌گذارند، با این حال از نظر تروآر، ارقام ماده اولیه و ظرایف طعمی متفاوتند.
• رود لیجیانگ که نام خود را به چای بخشیده، یکی از زیباترین رودهای جهان است. سفر دریایی بر روی لیجیانگ از گویلین تا یانگ‌شوا (阳朔، Yángshuò) از محبوب‌ترین مسیرهای گردشگری چین است؛ چشم‌انداز این بخش رود بر روی اسکناس ۲۰ یوآنی نقش بسته است.
• پژوهشکده چای گویلین (در قالب مؤسسه علوم چای گوانگشی ژوانگ) یکی از چهار ذخیرهگاه بزرگ ژرم‌پلاسم درخت چای در چین را در اختیار دارد که صدها نمونه کولتیوار چای در آن گردآوری شده است.
• خاک‌های منطقه گویلین دارای غلظت بالای سلنیم هستند که امکان ایجاد خط تولید «چای‌های سرشار از سلنیم» (富硒茶، fùxī chá) با خواص آنتی‌اکسیدانی افزوده را فراهم کرده است. چای گویلین مائوجیان از همین باغ‌ها به آلمان صادر می‌شود.
• شکل «حلزونی» هنگام دم‌آوری به عنصری از لذت زیبایی‌شناختی تبدیل می‌شود: در یک لیوان شیشه‌ای شفاف، مارپیچ‌ها به آرامی باز می‌شوند و در آب «می‌رقصند» — منظره‌ای که چینی‌ها آن را 茶舞 (chá wǔ، «رقص چای») می‌نامند.

13. مقایسه با دیگر چای‌های سبز:

• بی لو چون (碧螺春، Bìluó Chūn): چای مشهور از جیانگ‌سو با پیچش مارپیچی مشابه. بی‌لو‌چون با عطر گلی-میوه‌ای شدیدتر (ناشی از همجواری با درختان میوه در باغ‌های دونگ‌تینگ‌شان)، تراکم بالاتر پرز و قیمت به‌مراتب بالاتر متمایز است. لو لو نرم‌تر، با میوگی کمتر اما با نت‌های ویژه شاه‌بلوطی است.
• دونگ‌تینگ بی لو چون (洞庭碧螺春) در برابر لیجیانگ لو لو: با شکل مارپیچی مشابه، دونگ‌تینگ بی‌لو‌چون از واریته‌های برگ‌ریز و در کنار باغ‌های میوه تولید می‌شود که به آن نت میوه‌ای-گلی منحصربه‌فردی می‌بخشد. لو لو که در چشم‌انداز کارستی گویلین کشت می‌شود، شخصیت «معدنی»تر و شیرینی طبیعی بارزتری دارد.
• گوی‌پینگ شیشان چا (桂平西山茶): چای سبز دیگری از گوانگشی، اما با شکل برگ کاملاً متفاوت — صاف و نازک. شیشان چا نت گلی بارزتری دارد (به‌طور سنتی آن را چایی با عطر «نیلوفری» در برداشت زمستانی توصیف می‌کنند). لو لو به‌لحاظ زیبایی دیداری برگ‌های مارپیچ و طعم متعادل‌تر و نرم‌تر برتری دارد.
• فوچیائو لو شوئه (伏侨绿雪): چای سبز گوانگشی از شهرستان لیوچنگ، همچنین با پیچش مارپیچی، که از کولتیوارهای فودینگ داهاو و فویون لیوهاو تولید می‌شود. از نظر فناوری بسیار نزدیک است، اما لو شوئه منحصراً از جوانه‌های تکی ساخته می‌شود، در حالی که لو لو استاندارد «جوانه + ۱–۲ برگ» را می‌پذیرد که دم‌آورده‌ای پرتن‌تر می‌دهد.
• آن‌جی بای چا (安吉白茶): با وجود نام، این یک چای سبز از ژجیانگ با محتوای اسید آمینه به‌طور غیرعادی بالا است. آن‌جی بای چا برگ‌های تخت و دم‌آورده‌ای فوق‌العاده لطیف و تقریباً بی‌رنگ دارد. در مقایسه با آن، لو لو «بدنه» برجسته‌تر، گسندگی و نت‌های شاه‌بلوطی بیشتری در عطر ارائه می‌دهد.

در پایان:

لیجیانگ لو لو — چای سبز اصیلی از گویلین است که زیبایی و پاکی طبیعت منطقه کارستی را در خود جذب کرده است. مارپیچ‌های ظریف، عطر تازه گلی-علفی و طعم نرم و شیرین با پس‌طعم معدنی آن، این چای را به نماینده‌ای شایسته از سنت چای گوانگشی بدل می‌کند. این چای گزینه‌ای عالی برای کسانی است که می‌خواهند از چارچوب چای‌های سبز «کلیشه‌ای» چین فراتر رفته و گنجینه‌های منطقه‌ای را کشف کنند: گنجینه‌هایی که نامشان چندان پرآوازه نیست اما با کیفیت صادقانه، قیمت معقول و آن فضای ویژه‌ای که چای زاده کرانه‌های یکی از زیباترین رودهای جهان با خود دارد، دل می‌برند.