تایشون سان بی شیانگ

تایшون سان بی شیانگ یک چای سبز محلی از شهرستان تایشون در جنوب استان چجیانگ است که به ماندگاری عطرش شهرت دارد: حتی پس از سه بار دم‌آوری، عطر آن همچنان گویا و پُر باقی می‌ماند. همین ویژگی نام شاعرانه‌اش را به آن بخشیده است.

۱. طبقه‌بندی و خاستگاه:

• نوع: چای سبز (تخمیرنشده)، از دسته چائوچینگ (炒青, chǎoqīng) – فرآوری به روش تفت‌دادن در ماهیتابه.
• رده: چای نامی محلی با نشان جغرافیایی حفاظت‌شده؛ از گروه «ون‌لیو» (温绿) – چای‌های سبز ونژو، یکی از سه گروه بزرگ چای سبز چین.
• خاستگاه: چین، استان چجیانگ (浙江, Zhèjiāng)، شهر در سطح ولایت ونژو (温州, Wēnzhōu)، شهرستان تایشون (泰顺, Tàishùn). منطقه حفاظت‌شده ۳۶ قصبه و آبادی از جمله لوئویانگ (罗阳), بایژانگ (百丈), لیوفنگ (柳峰), سیسی (泗溪), یایانگ (雅阳) و جز آن‌ها را دربرمی‌گیرد – در مجموع ۲۰۵ روستا.
• مختصات جغرافیایی: ۲۷°۱۷′–۲۷°۵۰′ شمالی، ۱۱۹°۳۷′–۱۲۰°۱۵′ شرقی.

۲. پیشینه و اهمیت فرهنگی:

• پیشینه: شهرستان تایشون در کوهستان‌های جنوبی‌ترین نقطه چجیانگ و در مرز استان فوجیان جای دارد و پیشینه چندصدساله‌ای در چای‌کاری دارد. در سال ششم دوره چونگ‌جن دودمان مینگ (明崇祯六年, ۱۶۳۳ م.) در «سالنامه تایشون» (《泰顺县志》) آمده است: «چای در همه کوهستان‌ها می‌روید، اما بهترین آن در سیسی و نانچیائو است». در دوره چینگ، چای‌های محلی «هوانگ تانگ» (黄汤) و «بای هائو یین ژن» (白毫银针) به عنوان گونگچا (贡茶) به دربار عرضه می‌شدند. پس از تأسیس جمهوری خلق چین، چائوچینگ تایشون به ماده اولیه مهمی برای ترکیب چای صادراتی مِی‌چا (眉茶) تبدیل شد که از بندر شانگهای به بیش از چهل کشور صادر می‌شد؛ از این رو چای تایشون لقب «مونوسدیم گلوتامات چای سبز چجیانگ» (浙江绿茶的「味精」) را به خود گرفت. در سال ۱۹۵۸، آهنگساز جوئو دائِفِنگ (周大风) در شهرستان تایشون «آواز چای‌چینی» (《采茶舞曲》, Cǎichá Wǔqǔ) را ساخت که در سراسر کشور فراگیر شد و در ۲۰۰۵ به سرود رسمی شهرستان بدل گشت. از دهه ۱۹۸۰ به بعد، چائوچینگ محلی با نام تجاری «سان بی شیانگ» (三杯香) در بازار داخلی به فروش رسید. در ۱۹۹۶، شهرستان نخستین جشنواره فرهنگ چای را برگزار کرد و در ۱۹۹۹ انجمن چای تایشون (泰顺县茶业协会) تأسیس شد. در ۲۰۱۰ وزارت کشاورزی چین به این چای وضعیت نشان جغرافیایی کشاورزی حفاظت‌شده اعطا کرد. در ۲۰۱۹ این نام تجاری به «فهرست نام‌های تجاری کشاورزی چین» (中国农业品牌目录) راه یافت. در ۲۰۲۰ چای تایشون سان بی شیانگ در نخستین فهرست نشان‌های جغرافیایی مورد حمایت متقابل توافق‌نامه چین و اتحادیه اروپا (中欧地理标志协定, PGI-CN-2737) درج گردید. در ۲۰۲۳ فن‌آوری سنتی تولید آن در ششمین فهرست میراث فرهنگی ناملموس استان چجیانگ ثبت شد.

• نام: سان بی شیانگ (三杯香) در لغت به معنای «عطر سه فنجان» است: عدد «سه» (三, sān) در اینجا ایده کثرت و ماندگاری را می‌رساند – چای حتی پس از سومین و دفعات بعدی دم‌آوری عطر کامل خود را آشکار می‌کند. تایشون (泰顺) نام شهرستان تولیدکننده آن است.

• اهمیت فرهنگی: تایشون در شمار «زادگاه‌های چای چین» (中国茶叶之乡) و «زادگاه‌های چای‌های نامی چین» (中国名茶之乡) جای دارد و شهرستانی کلیدی در سطح ملی در تولید چای به شمار می‌آید. این نام تجاری بارها در جشنواره بین‌المللی فرهنگ چای و نمایشگاه چای سبز چجیانگ جوایز طلا کسب کرده است. این چای به عنوان نوشیدنی رسمی دیائویوتای (钓鱼台国宾馆) – مهمان‌سرای دولتی چین – برگزیده شد و همچنین نماینده چین در غرفه DEVNET در نمایشگاه جهانی شانگهای ۲۰۱۰ بود. در سال ۲۰۲۲ ارزش نام تجاری منطقه‌ای آن ۱۹٫۱۴ میلیارد یوان برآورد شد و خود چای به نوشیدنی رسمی پانزدهمین کنگره حزب کمونیست چین در استان چجیانگ برگزیده شد.

۳. توصیف گیاه‌شناسی و ماده اولیه:

• گونه: Camellia sinensis var. sinensis.
• رقم/کولتیوار: اساس آن را کشت توده‌ای بومی تایشون (泰顺本地群体种, Tàishùn běndì qúntǐzhǒng) تشکیل می‌دهد – گروهی ناهمگن از نظر ژنتیکی شامل درختچه‌های ریزبرگ و میان‌برگ که طی سده‌ها از راه تکثیر بذری (جنسی) با اقلیم محلی سازگار شده‌اند. این بوته‌ها مقاومت بالایی در برابر سرما و بیماری دارند. افزون بر توده بومی، از ارقام اصلاح‌شده ریزبرگ و میان‌برگ (中小叶优良茶树品种) از جمله لانگ‌جینگ ۴۳ (龙井43) و وونیو زائو (乌牛早) نیز استفاده می‌شود، اما هسته نام تجاری همان توده سنتی است.
• برداشت: آغاز چینش در بازه چینگ‌مینگ (清明, اوایل آوریل) است؛ چینش بهاره بهترین کیفیت را دارد، چینش پاییزه در میانه جای می‌گیرد و تابستانه ساده‌ترین است. برای محموله‌های ممتاز از چینش زودهنگام بهاره (مینگ‌چیان, 明前) استفاده می‌شود.
• استاندارد چینش: از یک جوانه با یک برگ آغازین در حال بازشدن (一芽一叶初展) تا یک جوانه با سه برگ آغازین در حال بازشدن (一芽三叶初展) – بسته به درجه‌بندی. برای محموله‌های انبوه استاندارد یک جوانه با دو برگ (一芽二叶) است.
• الزامات ماده اولیه: برگ‌های تازه چیده‌شده را در سبدهای بامبویی می‌گذارند و بی‌درنگ به کارگاه می‌رسانند تا بی‌معطلی فرآوری شوند؛ گرمازدگی و آسیب مکانیکی پذیرفتنی نیست.

۴. تروار و ویژگی‌های کشت:

• ارتفاع کشت: ۱۵۰–۱۶۲۰ متر از سطح دریا؛ بلندترین نقطه قله بای‌یون‌جیان (白云尖, ۱۶۱۱٫۳ متر) است. باغ‌های چای عمدتاً در ارتفاع ۲۰۰–۸۰۰ متر جای دارند و ماده اولیه ممتاز در ارتفاع بالای ۸۰۰ متر برداشت می‌شود.
• اقلیم: اقلیم موسمی اقیانوسی نیمه‌گرمسیری (亚热带海洋型季风气候). میانگین دمای سالانه ۱۷٫۸ درجه سانتی‌گراد؛ میانگین بارندگی سالانه ۱۹۹۱٫۷ میلی‌متر؛ ۱۷۵۹٫۲ ساعت تابش آفتاب در سال؛ دوره بدون یخبندان ۲۴۲ روز. اختلاف دمای شبانه‌روز چشمگیر است که به انباشت مواد معطر و آمینواسیدها کمک می‌کند.
• ریزاقلیم: میانگین رطوبت نسبی سالانه ۸۳٪؛ مه و ابرناکی فراوان («نه کوه از هر ده کوه پوشیده از ابرند»)؛ کیفیت هوا مطابق استاندارد ملی درجه یک GB 3095.
• خاک‌ها: عمدتاً خاک‌های سرخ و قهوه‌ای-زرد (红壤、黄棕壤) با محتوای ماده آلی ۱٫۰–۴٫۳۳٪، pH ۴٫۵–۶٫۵. سنگ مادری را سازندهای آتشفشانی دوره ژوراسیک و آتشفشانی-رسوبی دوره کرتاسه تشکیل می‌دهند. خاک‌ها سبک، با زهکشی خوب و دارای شن‌های کوارتزی هستند.
• فن‌آوری کشاورزی: تایشون یک شهرستان نمونه بوم‌شناختی در سطح ملی (国家级生态示范区) با پوشش جنگلی ۷۵٫۶٪ است. باغ‌های چای بر پایه اصول کشاورزی بوم‌شناختی اداره می‌شوند: کودهای آلی، مدیریت تلفیقی آفات (روش‌های زیستی، فیزیکی و زراعی)، کاربرد حداقلی آفت‌کش‌ها مطابق NY/T 5018. تا سال ۲۰۰۹ مساحت باغ‌های چای به ۶۵ هزار مو (حدود ۴۳۳۳ هکتار) و حجم تولید سالانه از ۳۰۰۰ تن فراتر رفته بود.

۵. فن‌آوری تولید:

فن‌آوری تولید در راستای شکل‌دهی به ویژگی «عطر بلند و ماندگار با طعمی متراکم و ملایم» (香高味醇，经久耐泡) است. روش اصلی توقف اکسایش، تفت‌دادن (炒青, chǎoqīng) است؛ مراحل پایانی شامل تفت‌دادن و خشک‌کردن نیز می‌شوند. چرخه کامل با استاندارد DB3303/T35.5 تنظیم شده است.

• پهن‌کردن و پلاساندن (摊青 — tānqīng): ماده اولیه تازه را در لایه‌ای نازک در محیطی دارای تهویه پهن می‌کنند تا بخشی از رطوبت از دست برود، وضعیت برگ یکنواخت شود و ساخت پیش‌سازهای عطر آغاز گردد.
• توقف اکسایش (杀青 — shāqīng): مرحله کلیدی – تفت‌دادن در ماهیتابه شیب‌دار آهنی (斜锅). در تولید دستی، استادکار با جاروی بامبویی چای (竹丝帚, zhúsī zhǒu) در اندازه‌های گوناگون کار می‌کند: درشت برای برگ‌های زبر و ریز برای برگ‌های نرم. حرکات، پرتاب‌کردن و خیساندن (抖闷结合) را تلفیق می‌کنند که توقف یکنواخت اکسایش را بدون ایجاد بوی علف خام تضمین می‌کند.
• مالش‌دادن (揉捻 — róuniǎn): بازشدن شیره سلولی، شکل‌دهی آغازین به ساختار برگ و پایه‌گذاری برای قابلیت استخراج بالا در دم‌آوری.
• خشک‌کردن ثانویه (烘二青 — hōng èrqīng): خشک‌کردن میانجی که رطوبت را پیش از فرآوری بعدی کاهش می‌دهد.
• تفت سوم (三青 — sānqīng / 炒三青): مرحله اضافی شکل‌دهی و پرورش عطر در دمای متوسط؛ واژه «سه» در زنجیره فناوری با نام خود چای هم‌آوایی دارد.
• هوئیگو – تفت نهایی در ماهیتابه (煇锅 — huīguō): مرحله پایانی شکل‌دهی و معطرسازی: استادکار برگ را تا شکل دلخواه پیش می‌برد و نمایِ بلوطی-فندقی را با حرارت کنترل‌شده تثبیت می‌کند.
• درجه‌بندی مااوچا (毛茶整理 — máochá zhěnglǐ): نیم‌ساخته آماده را بر اساس درجه دسته‌بندی، برگ‌های ناهنجار را جدا و بسته‌بندی می‌کنند.

در تولید مکانیزه از دستگاه‌های بودادن چای (炒茶机) و خشک‌کن‌ها (烘干机) استفاده می‌شود، اما توالی مراحل حفظ می‌شود.

۶. ویژگی‌های چشایی:

• نمای برگ خشک: شاخه‌های ظریف و فشرده تاب‌خورده (细紧苗秀)، هم‌اندازه، با کرک‌های آشکار بر سرجوانه‌ها (毫锋显露). رنگ – سبز زمردی درخشان با جلای برجسته (色泽翠绿).
• عطر برگ خشک: پاک، تازه، با نت آشکار بلوطی (栗香, lìxiāng) که ویژگی چائوچینگ‌های باکیفیت است. در محموله‌های ممتاز، رایحه‌های ملایم گُلی نیز حضور دارند.
• عطر دم‌آورده: بلند و ماندگار (高香持久)، با نت بلوطی که به شیرینی ملایمی می‌گراید. ماندگاری عطر در چندین دم‌آوری پیاپی، هویت نام تجاری را مشخص می‌کند.
• طعم: متراکم، تازه و آبدار (滋味鲜爽丰厚)، با شیرینی برجسته و بافت روغنی. تلخی و گسّی در صورت دم‌آوری درست، کمینه است. احساس «پُری» طعم (味厚) نتیجه محتوای بالای مواد استخراجی محلول در آب است.
• رنگ دم‌آورده: سبز زمردی درخشان، شفاف و تابناک (汤色绿艳明亮).
• تفاله چای (برگ دم‌کشیده): سبز ملایم، تازه و زنده (叶底嫩绿鲜活)، یکدست، با شاخه‌های به‌خوبی حفظ‌شده.

۷. ترکیب شیمیایی:

• پلی‌فنول‌ها (茶多酚): محتوای متوسط برای چای‌های سبز از نوع چائوچینگ؛ کاتچین‌ها (EGCG, EGC, ECG) نقش اصلی را در فعالیت آنتی‌اکسیدانی ایفا می‌کنند. ماندگاری بالا در دم‌آوری‌های پیاپی گواه نسبت متعادل پلی‌فنول‌ها و کمپلکس‌های پروتئینی است.
• آمینواسیدها (氨基酸): بر اساس منابع، محتوای آمینواسیدها (نخست L-تیانین) در چای تایشون نسبت به میانگین چای‌های سبز چجیانگ بالاتر است. تیانین عامل شیرینی ویژه و احساس تازگی (鲜) است.
• آلکالوئیدها: کافئین (کافئین، تئوبرومین، تئوفیلین) در محدوده معمول چای سبز (حدود ۲۰–۳۵ میلی‌گرم بر گرم برای کافئین). هم‌افزایی کافئین و تیانین، نیروزایی ملایم بدون تحریک تند را فراهم می‌کند.
• مواد استخراجی محلول در آب (水浸出物): دست‌کم ۳۷٪ – شاخصی چشمگیر که «پُری» طعم و توانایی چای برای پشت‌سر گذاشتن دم‌آوری‌های پیاپی را توضیح می‌دهد.
• اسانس‌ها و ترکیبات معطر: عطر بلوطی (栗香) در جریان تفت‌دادن بر اثر واکنش‌های مایارد و کاراملی‌شدن قندها شکل می‌گیرد؛ از ترکیبات کلیدی می‌توان پیرازین‌ها، فورفورول و لینالول را نام برد.
• ویتامین‌ها: C، B₁، B₂، E، K – در مقادیر معمول برای چای‌های تخمیرنشده.
• مواد معدنی: پتاسیم، منیزیم، منگنز، روی، فلوئور، سلنیوم (محتوای عناصر کمیاب به قطعه زمین بستگی دارد).
• سایر شاخص‌ها بر پایه استاندارد DB3303/T35.6: رطوبت برگ خشک ≤ ۶٫۵٪، محتوای فیبر خام ≤ ۱۴٫۵٪، خاکستر کل ≤ ۶٫۵٪.

۸. خواص مفید:

• اثر نیروزا: ترکیب کافئین و L-تیانین افزایش ملایم و پایداری در تمرکز و شفافیت ذهنی بدون افت ناگهانی معمول قهوه پس از یکی دو ساعت فراهم می‌کند.
• اثر آنتی‌اکسیدانی: کاتچین‌ها (به‌ویژه EGCG) رادیکال‌های آزاد را خنثی کرده و از سلول‌ها محافظت می‌کنند.
• پشتیبانی از گوارش: پلی‌فنول‌ها فعالیت دستگاه گوارش را تحریک کرده و اثر ضدباکتری ملایمی دارند.
• دستگاه قلب و عروق: مصرف منظم چای سبز با تأثیر مطلوب بر سطح کلسترول و انعطاف‌پذیری عروق همراه است.
• پشتیبانی ایمنی: ویتامین C و پلی‌فنول‌ها به تقویت کلی دفاع بدن کمک می‌کنند.
• سوخت‌وساز: چای سبز می‌تواند از سوخت‌وساز طبیعی پشتیبانی کرده و به کنترل وزن کمک کند.
• کارکردهای شناختی: تیانین از ریتم آلفای مغز پشتیبانی کرده و حالت آرامش متمرکز را تقویت می‌کند.
• حساسیت فردی به کافئین را باید در نظر گرفت؛ به دلیل وجود تانن‌ها که ممکن است مخاط معده را تحریک کنند، مصرف با معده خالی توصیه نمی‌شود.

۹. دم‌آوری:

• دمای آب: ۸۰–۸۵ درجه سانتی‌گراد. ماده اولیه نرم‌تر (درجه‌های ویژه) دمای ۷۵–۸۰ درجه را نیز می‌پذیرد؛ آب بیش از حد داغ کلروفیل را تخریب کرده و دم‌آورده زرد می‌شود.
• مقدار چای: ۳ گرم برای ۱۵۰ میلی‌لیتر (نسبت ۱:۵۰) برای روش استکانی؛ ۵–۷ گرم برای ۱۵۰–۲۰۰ میلی‌لیتر در گایوان یا قوری.
• ظرف: لیوان شیشه‌ای (玻璃杯) – گزینه کلاسیک برای چای تایشون: امکان تماشای «رقص» شاخه‌ها را فراهم می‌کند. گایوان چینی (盖碗) یا قوری چینی برای دم‌آوری کنترل‌شده‌تر مناسب‌اند.
• روش کار: ۱. ظرف را با آب داغ گرم کنید و خالی کنید. ۲. چای را درون آن بریزید. ۳. نخستین دم – ۳۰ ثانیه، سپس بریزید و بنوشید. ۴. دم‌های دوم تا چهارم – با هر دم ۱۰–۱۵ ثانیه به زمان بیفزایید. ۵. چای ۴–۶ دم باکیفیت (در روش گانگ‌فو) یا ۲–۳ دم کامل در لیوان را تاب می‌آورد. ۶. در روش اروپایی: ۲–۳ دقیقه دم‌کشیدن؛ اگر تلخ شد، دما را پایین بیاورید یا مقدار برگ را کاهش دهید.

۱۰. نگهداری:

• در ظرف دربسته و مات (فویل آلومینیومی، بسته‌بندی وکیوم، قوطی فلزی محکم) نگهداری شود، دور از نور، رطوبت، بوهای خارجی و نوسان دما.
• دمای بهینه نگهداری – ۰–۵ درجه سانتی‌گراد (یخچال) با درزبندی کامل. پیش از گشودن بسته، آن را به دمای اتاق برسانید تا از میعان جلوگیری شود.
• توصیه می‌شود چای تازه حدود ۱۵ روز پس از تولید استراحت کند تا نت «آتش‌زدگی» (褪火气) از میان برود.
• سان بی شیانگ در ۶–۱۲ ماه نخست پس از تولید گویاترین حالت را دارد. با گذر زمان، عطر بلوطی کمرنگ و تازگی طعم کاهش می‌یابد.

۱۱. قیمت و نمونه‌های تقلبی:

• گستره قیمت وسیع است: از محموله‌های روزانه اقتصادی (حدود ۵۰–۱۰۰ یوان برای ۲۵۰ گرم) تا چینش‌های ممتاز بهاره درجه یک (بیش از ۸۰۰ یوان برای ۵۰۰ گرم). عوامل اصلی قیمت عبارت‌اند از فصل برداشت (مینگ‌چیان و یوچیان گران‌ترند)، درجه (استاندارد شاخه)، ارتفاع کشت و اعتبار تولیدکننده.
• چگونه از نمونه‌های تقلبی دوری کنیم:
  • از فروشندگان معتبر دارای برچسب نشان جغرافیایی (农产品地理标志) و نشان انجمن چای تایشون خرید کنید.
  • نمای ظاهری را ارزیابی کنید: سان بی شیانگ اصل دارای شاخه‌های فشرده، هم‌اندازه، ظریف تاب‌خورده به رنگ زمردی با کرک‌های آشکار است.
  • عطر را بررسی کنید: نت ویژه بلوطی باید پاک و بدون طعم افزودنی‌های معطر یا بوی سوختگی باشد.
  • دم‌آورده را ارزیابی کنید: سبز درخشان، شفاف، با طعمی آشکار که دست‌کم سه دم‌آوری دوام می‌آورد.
  • اگر چای به طرز مشکوکی ارزان است یا با نام «سان بی شیانگ» بدون ذکر تولیدکننده مشخص و شماره محموله فروخته می‌شود، هشیار باشید.

۱۲. نکات جالب:

• «آواز چای‌چینی» (《采茶舞曲》) که به یکی از نمادهای فرهنگ چای چین و سرود رسمی شهرستان تایشون بدل شد، دقیقاً از چشم‌اندازهای چای محلی الهام گرفته است – آهنگساز جوئو دائِفِنگ آن را در سال ۱۹۵۸ در جریان یک مأموریت هنری در قصبه دونگسی (东溪) ساخت.
• چائوچینگ تایشون دیرزمانی «قهرمان ناپیدای» صنعت چای بود: دهه‌ها به عنوان جزء ترکیبی بی‌بدیل برای مِی‌چای صادراتی به کار می‌رفت و آن را «وِی‌جینگ» (味精, «مونوسدیم گلوتامات») چای سبز چجیانگ می‌نامیدند – چنان که طعم هر ترکیبی را بهبود می‌بخشید.
• از سال ۲۰۲۰، تایشون سان بی شیانگ در فهرست نشان‌های جغرافیایی حفاظت‌شده متقابل چین و اتحادیه اروپا (PGI-CN-2737) جای دارد که آن را به یکی از اندک‌شمار چای‌های سبز محلی چجیانگ با وضعیت حقوقی بین‌المللی تبدیل کرده است.
• کشت توده‌ای محلی (群体种) با بذر (有性繁殖) طی چندین سده بازتولید می‌شود و تنوع ژنتیکی‌ای پدید می‌آورد که ویژه کشتزارهای کلونی نیست – هر بوته اندکی با بوته کناری تفاوت دارد و این گستره طعم را غنی‌تر می‌کند.
• پس از آنکه در سال ۲۰۲۲ سان بی شیانگ به عنوان چای رسمی پانزدهمین کنگره حزب کمونیست چین در استان چجیانگ برگزیده شد، فروش نام تجاری در عرض یک ماه ۱۷۲٪ افزایش یافت.

۱۳. مقایسه با دیگر چای‌های سبز:

• آنجی بای چا (安吉白茶, Ānjí Báichá): نیز چای سبز چجیانگ، اما از رقم بای ئه یی هائو – با محتوای بالای آمینواسید و نمای بسیار لطیف اومامی. سان بی شیانگ از نظر پیکره بسیار متراکم‌تر است و نت بلوطی برجسته‌ای دارد که ویژه آنجی نیست.
• چجیانگ سونگ ژن (浙江松针, Zhèjiāng Sōngzhēn): چای سبز به شکل سوزن کاج از چجیانگ. سبک‌تر، با غلبه نت‌های علفی-سوزنی؛ سان بی شیانگ در ماندگاری عطر در دم‌آوری‌های پیاپی از آن برتر است.
• شینیانگ مائو جیان (信阳毛尖, Xìnyáng Máojiān): چائوچینگ نامی از هِنان با کرک‌های انبوه و عطر تازه بلند. هر دو چای از دسته چای‌های سبز تفت‌داده‌اند، اما مائو جیان گسّی برجسته‌تر و نمای «تیز»تری دارد، حال‌آنکه سان بی شیانگ ملایم‌تر و شیرین‌تر است.
• لائوشان لو چا (崂山绿茶, Láoshān Lǜchá): چای سبز شمالی از شاندونگ با طعم ویژه «لوبیایی». سان بی شیانگ خصلتی جنوبی‌تر، گُلی-بلوطی و ماندگاری بهتری در دم‌های پیاپی دارد.

در پایان:

تایشون سان بی شیانگ از آن چای‌هایی است که در پی شگفت‌زده‌کردن با نخستین جرعه نیستند، بلکه با پایداری و ژرفا دل می‌ربایند. عطر بلوطی، طعم متراکم تازه و ماندگاری کمیاب در میان چای‌های سبز، آن را به همدمی ایده‌آل برای نوشیدن روزانه تبدیل می‌کند – قابل اعتماد، یکدست و همواره دلپذیر. پشت آن سده‌ها سنت کوهستانی، دامنه‌های بکر بوم‌شناختی جنوب چجیانگ و تنوع ژنتیکی کشت‌های توده‌ای کهنسالی است که هر ساله از شمارشان کاسته می‌شود. این چای تشریفات نمی‌طلبد – یک لیوان شیشه‌ای ساده با آب نرم در ۸۰–۸۵ درجه سانتی‌گراد سرشت آن را تمام‌قد آشکار می‌کند. سه دم‌آوری فرصتش دهید – و خواهید دانست چرا چنین نام گرفته است.