تن تانگ مائوجیان

تن تانگ مائوجیان افتخار فرهنگ چای منطقه خودمختار گوانگشی-جوانگ و یکی از چهار چای نامدار گوانگشی در کنار گوئیپینگ شیشان چا (桂平西山茶)، لینگیون بایهاو (凌云白毫) و ووژو لیوبائو چا (梧州六堡茶) است. این چای سبز که در سال ۱۹۷۱ بر پایه باغ‌های مرتفع کوهستانی رشته‌کوه پینگتیانشان خلق شد، به سرعت در مسابقات ملی به رسمیت شناخته شد و در اوایل دهه ۱۹۸۰ عنوان «چای نامدار سراسر چین» را دریافت کرد. نشان بارز تن تانگ مائوجیان عطر تمیز و ماندگار شاه‌بلوط پخته (板栗香) و طعمی تازه و شیرین است.

۱. طبقه‌بندی و خاستگاه:

• نوع: چای سبز (تخمیرنشده)، 炒青 (چائوچینگ، chǎoqīng – تثبیت با بو دادن در دیگ).
• رده: چای نامدار ملی (全国名茶، quánguó míngchá). چای با نشان جغرافیایی حفاظت‌شده – گواهی «نشان جغرافیایی کشاورزی» (农产品地理标志) را در سال ۲۰۱۵ دریافت کرد و در دومین فهرست نشان‌های جغرافیایی متقابل به رسمیت شناخته‌شده چین و اتحادیه اروپا (۲۰۲۱) ثبت شد.
• خاستگاه: چین، منطقه خودمختار گوانگشی-جوانگ (广西壮族自治区، Guǎngxī Zhuàngzú Zìzhìqū), شهر در سطح ولایت گوئیگانگ (贵港市، Guìgǎng Shì), ناحیه تن تنگ (覃塘区، Tántáng Qū). کوه‌های اصلی تولید: پینگتیانشان (平天山، Píngtiān Shān), سونگبایشان (松柏山، Sōngbǎi Shān), لوشان (芦山), و رشته‌کوه ژنلونگشان (镇龙山، Zhènlóng Shān).
• مختصات جغرافیایی: تقریباً ۲۳°۰۵′ شمالی، ۱۰۹°۲۰′ شرقی (بر اساس مرکز ناحیه تن تنگ).

۲. تاریخچه و اهمیت فرهنگی:

• تاریخچه: منطقه ناحیه فعلی تن تنگ پیشینه‌ای دیرینه در پرورش چای دارد. در توده‌های کوهستانی ژنلونگشان و پینگتیانشان در ارتفاعات ۵۰۰-۷۰۰ متر، بوته‌های خودروی چای با مساحت بیش از ۷۰۰ مو (حدود ۴۷ هکتار) کشف شده است که در میان آن‌ها حدود ۱۵۰ درخت با قدمت بیش از ۱۰۰ سال شناسایی شده‌اند – گواهی زنده از حضور طبیعی Camellia sinensis در این کوه‌ها. در دهه ۱۹۵۰، باغ‌های چای رشته‌کوه‌های ژنلونگشان و پینگتیانشان توسعه‌ای گسترده یافتند و به مساحتی بیش از ۳۰٬۰۰۰ مو رسیدند. «گوئیچینگ چا» (桂青茶) و «لونگفنگ چا» (龙凤茶) که در اینجا تولید می‌شدند، در پکن، گوانگژو، هنگ‌کنگ، جنوب شرق آسیا و اروپا خواهان داشتند. در سال ۱۹۶۶، کمون مردمی تن تنگ و تعاونی محلی هیئتی را به شهرستان فودینگ (福鼎县، Fúdǐng Xiàn) در استان فوجیان اعزام کردند و از آنجا نهال‌های رقم نامدار فودینگ دا بای چا (福鼎大白茶) را آوردند. مزرعه دولتی چای «تن تنگ» تأسیس شد که به تولید «تن تنگ لونگفنگ چا» (覃塘龙凤茶) پرداخت. در سال ۱۹۷۱، توسعه هدفمند نامی جدید – مائوجیان – آغاز شد. در سال ۱۹۷۳، این چای در چشایی دولتی مورد ارزیابی قرار گرفت و به طور رسمی در فهرست چای‌های نامدار گوانگشی ثبت شد. از ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۲، تن تانگ مائوجیان سه بار پیاپی در رتبه‌بندی بهترین چای‌های منطقه خودمختار پیروز شد. در سال ۱۹۸۲، در مسابقه سراسری چای‌های نامدار چین، عنوان «چای نامدار ملی» (全国名茶) را دریافت کرد و در سال ۱۹۸۹ در مسابقه وزارت کشاورزی دوباره جایگاه خود را تأیید کرد. در سال ۱۹۹۲، تن تانگ مائوجیان در کتاب مرجع معتبر «ژونگگو چاجینگ» (《中国茶经》) گنجانده شد. در سال ۲۰۱۵ – گواهی نشان جغرافیایی کشاورزی ملی را دریافت کرد. در سال ۲۰۲۱ – وارد دومین فهرست نشان‌های جغرافیایی متقابل به رسمیت‌شناخته‌شده چین و اتحادیه اروپا شد. در سال ۲۰۲۳ – در نخستین فهرست «محصولات کشاورزی ویژه و باکیفیت ملی» (全国名特优新农产品名录) ثبت شد.
• نام: 覃塘 (Tántáng) – نام مکان، نام ناحیه‌ای اداری در شهر گوئیگانگ. نویسه 覃 (tán) ریشه‌های کهن دارد و به عنوان نام خانوادگی و در جاینام‌های جنوب چین دیده می‌شود؛ 塘 (táng) – «برکه»، «آبگیر». 毛 (máo) – «کرک‌ها»، «پرز»؛ 尖 (jiān) – «نوک»، «سر». «مائوجیان» (毛尖) – نامی کلاسیک برای دسته‌ای از چای‌های سبز با کرک سفید فراوان روی جوانه‌ها و شکل نوک‌تیز برگ‌های چای. تا سال ۱۹۷۳، این چای «تن تنگ لونگفنگ چا» (覃塘龙凤茶 – «چای اژدها و ققنوس از تن تنگ») نام داشت؛ هنگام تغییر نام، «مائوجیان» برگزیده شد که ظاهر و وابستگی رده‌ای محصول را دقیق‌تر بازتاب می‌دهد.
• اهمیت فرهنگی: تن تانگ مائوجیان نماد خیزش مدرن صنعت چای گوانگشی است. برخلاف بسیاری از چای‌های «باستانی» با هزاران سال پیشینه، این محصول کار هدفمند زراعی و فناورانه دهه‌های ۱۹۶۰-۷۰ است که به سرعت به رسمیت ملی دست یافت. امروزه ناحیه تن تنگ خود را «زادگاه چای» (茶叶之乡) معرفی می‌کند و چای به صنعت پیشروی اقتصاد محلی تبدیل شده است: مساحت باغ‌های چای از ۶۰٬۰۰۰ مو (حدود ۴٬۰۰۰ هکتار) فراتر رفته، تولید سالانه حدود ۲٬۵۰۰ تن چای خشک و ارزش محصولات بیش از ۱۵ میلیارد یوان است. در سال ۲۰۲۳، نخستین «جشنواره چای بهاره تن تانگ مائوجیان» (覃塘毛尖首届春茶文化节) برگزار شد. ناحیه همچنین مجموعه کتاب‌های «افسون تن تنگ» (《魅力覃塘》) را منتشر کرده که شامل جلد «عطر چای» (《茶之香》)، اختصاص‌یافته به تاریخ و فرهنگ چای محلی است.

۳. توصیف گیاه‌شناسی و ماده خام:

• گونه: Camellia sinensis var. sinensis.
• رقم / کولتیوار: رقم اصلی فودینگ دا بای چا (福鼎大白茶، Fúdǐng Dà Bái Chá) است که از فوجیان در سال ۱۹۶۶ معرفی شد. رقمی بوته‌ای غیرکلونی از نوع میان‌برگ، میان‌رس، با جوانه‌های بزرگ و گوشتی که به فراوانی با کرک سفید پوشیده شده‌اند. همچنین ارقام فویون (福云، Fúyún) و وونیوزائو (乌牛早، Wūniú Zǎo) – رقمی زودرس و پرمحصول – نیز استفاده می‌شوند.
• برداشت: بهاره، از اوایل مارس (دوره چون‌فن، 春分) تا پایان آوریل. بهترین ماده خام – برداشت‌های مارس و اوایل آوریل.
• استاندارد برداشت: یک جوانه و یک برگ (一芽一叶، yī yá yī yè) یا یک جوانه و دو برگ در مرحله آغازین باز شدن (一芽二叶初展). شاخه‌ها باید طول یکسان، سالم، بدون برگ‌های بنفش، آفات و آسیب مکانیکی باشند.
• نیازهای ماده خام: تازگی و یکپارچگی شاخه‌ها اولویت مطلق است. ماده خام پس از برداشت بلافاصله به کارخانه برای فرآوری منتقل می‌شود.

۴. ترّوا و ویژگی‌های کشت:

• ارتفاع کشت: باغ‌های اصلی در ارتفاعات ۵۰۰-۱۱۰۰ متر از سطح دریا قرار دارند. قله پینگتیانشان به ۱۱۵۷ متر می‌رسد – بلندترین نقطه ناحیه.
• ناهمواری: کوه‌ها انبوه از جنگل، با جویبارها و دره‌ها بریده شده‌اند. باغ‌ها در دامنه‌ها و فلات‌های محافظت‌شده از بادهای شدید قرار دارند.
• اقلیم: جنوبی نیمه‌گرمسیری، گرم و مرطوب. میانگین دمای سالانه حدود ۲۱-۲۲ °C (در مناطق کوهستانی – به‌طور قابل توجهی پایین‌تر، ~۱۸ °C). بارش – ۱۵۰۰-۲۱۰۰ میلی‌متر در سال. مه‌ها و ابری مکرر، به‌ویژه در بهار.
• خاک: عمیق، حاصلخیز، نرم – غالباً شیل‌های بنفش هوازده (紫页岩风化土). اسیدیته (pH) – ۴.۵-۶.۰. محتوای بالای ماده آلی.
• بوم‌شناسی: فراوانی نور پراکنده و اختلاف دمای قابل‌توجه شب و روز به انباشت اسیدهای آمینه و مواد معطر در برگ‌ها کمک می‌کند. واحدهای چای‌کاری به‌طور فعال روش‌های حفاظت ارگانیک را به کار می‌گیرند: تله‌های چسبناک زرد برای حشرات (در باغ‌های بزرگ بیش از ۱۰٬۰۰۰ عدد نصب می‌شود)، آبیاری قطره‌ای با کودهای ارگانیک که از طریق برج‌های جمع‌آوری آب کوهستانی تأمین می‌شود. شماری از شرکت‌های ناحیه دارای گواهی «محصولات کشاورزی بی‌ضرر» (无公害食品)، «غذای سبز» (绿色食品) و «محصولات ارگانیک» (有机食品) هستند. باغ‌های ناحیه «تن تنگ» بارها وضعیت «پایگاه نمونه بوم‌شناختی چای‌کاری گوانگشی» (广西生态茶叶示范基地) را دریافت کرده‌اند.

۵. فنّاوری تولید:

تولید تن تانگ مائوجیان شامل هشت مرحله اصلی است. هدف فنّاوری دستیابی به برگ سبز درخشان با عطر برجسته شاه‌بلوط است:

• پهن‌کردن / پژمردگی جزئی (鲜叶摊放, xiānyè tānfàng): شاخه‌های برداشت‌شده در لایه‌ای نازک روی سینی‌های بامبویی تمیز در اتاقی تهویه‌دار پهن می‌شوند. زمان – تا از بین رفتن درخشش سطحی و پیدایش عطر تازه.
• تثبیت / شاچینگ (杀青, shāqīng): بو دادن با دمای بالا – مرحله کلیدی که رنگ چای نهایی را تعیین می‌کند. دما – بالا (در ابتدا بالا، سپس کاهش)، برگ‌ها سریعاً گرم می‌شوند، آنزیم‌ها غیرفعال می‌شوند، کلروفیل حفظ می‌شود. این راز فنّاوری سبزی اشباع‌شده تن تانگ مائوجیان است.
• هوادهی / چینگفنگ (清风, qīngfēng): برگ بو داده برای خنک شدن و یکسان‌سازی رطوبت پهن می‌شود.
• مالش (揉捻, róuniǎn): ساختار سلولی را شکل می‌دهد، شیره را آشکار می‌کند و غلظت آتی دم‌آورده را تعیین می‌کند.
• شکل‌دهی / لیتیائو (理条, lǐtiáo): شکل‌دهی برگ‌های چای به شکل باریک، راست و نوک‌تیز – سیلوئت مشخص «مائوجیانی». این مرحله نیازمند بالاترین مهارت است: انگشتان استاد همزمان هر برگ را صاف و مرتب می‌کنند. به‌طور سنتی، تن تانگ مائوجیان منحصراً با دست شکل داده می‌شود (全凭手工, quán píng shǒugōng)، اگرچه در شرکت‌های بزرگ از شکل‌دهی مکانیکی نیز استفاده می‌شود. کار دستی ظرافت و یکنواختی برگ‌ها را که درجه ممتاز به آن ارزش می‌دهد، تضمین می‌کند.
• خشک‌کردن (烘干, hōnggān): خشک‌شدن تا رطوبت پایدار.
• الک‌کردن (筛选, shāixuǎn): حذف برگ‌های نامنظم، گرد و خرده‌ها.
• معطر‌سازی نهایی / فوشیانگ (复香, fùxiāng): گرمادهی ملایم نهایی که عطر را «بالا می‌برد» و تثبیت می‌کند. در این مرحله است که تُن شاه‌بلوط (栗香) به تمامی شکوفا می‌شود.

۶. ویژگی‌های حسی:

• ظاهر برگ خشک: برگ‌های باریک، کشیده و تقریباً راست (条索纤细圆直), با رنگ سبز زمردی اشباع‌شده (色泽翠绿). کرک‌های سفید فراوان و به‌خوبی قابل مشاهده‌اند (毫锋显露).
• عطر برگ خشک: بالا، تمیز، با تُن مشخص شاه‌بلوط پخته (板栗香، bǎnlì xiāng). تازگی بدون «رطوبت» علفی.
• عطر دم‌آورده: ماندگار، بالا و پیچیده. فراتُن شاه‌بلوط غالب است، همراه با شیرینی ملایم گلی. عطر در چندین دم‌ریزی باقی می‌ماند.
• طعم: تازه (鲜爽), پرپشت (醇厚), شیرین‌مانند (甘润). بدنه – میانه، «پُری» دلپذیر بدون زمختی. پس‌طعم – بلند، با شیرینی فزاینده (回甘).
• رنگ دم‌آورده: سبز مایل به زرد، درخشان و شفاف (汤色黄绿明亮).
• برگ‌های خیس‌خورده (叶底، yèdǐ): سبز لطیف، یکنواخت، درخشان (嫩绿明亮匀整). جوانه‌ها و برگ‌ها به‌خوبی حفظ شده‌اند.

۷. ترکیب شیمیایی:

• پلی‌فنل‌ها (茶多酚): محتوا – حدود ۲۲-۲۸ % وزن خشک. بخش‌های اصلی – کاتچین‌ها (EGCG, EGC, ECG, EC). شرایط مرتفع و نور پراکنده به محتوای متوسط پلی‌فنل‌ها با سطح افزایش‌یافته اسیدهای آمینه کمک می‌کند که طعمی نرم و بدون گزندگی می‌دهد.
• اسیدهای آمینه (氨基酸): محتوای افزایش‌یافته، از جمله L-تیانین (L-茶氨酸)، که مسئول شیرینی و ته‌مایه «اومامی» طعم و همچنین اثر آرامش‌بخش چای است.
• آلکالوئیدها: کافئین (咖啡碱) – حدود ۲.۵-۴ % وزن خشک. مقادیر جزئی تئوبرومین و تئوفیلین نیز وجود دارد.
• ویتامین‌ها: C, B₁, B₂, E, K – مجموعه معمول برای چای سبز باکیفیت با کمترین تخریب حرارتی.
• مواد معدنی: پتاسیم، فسفر، منیزیم، منگنز، روی، فلوئور.
• ترکیبات معطر: مجموعه‌ای از مواد فرار، شامل پیرازین‌ها (مسئول تُن شاه‌بلوط)، لینالول، گرانیول، سیس-۳-هگزنول (نت تازه سبز).
• ویژگی: استفاده از کولتیوار فودینگ دا بای چا با جوانه‌های بزرگ و پرزدار، غلظت بالاتر اسیدهای آمینه را تضمین می‌کند که تن تانگ مائوجیان را از بسیاری از مائوجیان‌های دیگر متمایز می‌سازد.

۸. خواص مفید:

• محافظت آنتی‌اکسیدانی: کاتچین‌ها (به‌ویژه EGCG) – جاروب‌کنندگان قدرتمند رادیکال‌های آزاد که به محافظت از سلول‌ها در برابر آسیب اکسیداتیو کمک می‌کنند.
• تقویت قوا و عملکرد شناختی: ترکیب «کافئین + L-تیانین» افزایش نرم و پایداری در تمرکز بدون اضطراب فراهم می‌کند.
• پشتیبانی قلبی-عروقی: مصرف منظم چای سبز با بهبود نیمرخ چربی خون و تنظیم فشار خون مرتبط است.
• گوارش: کاتچین‌ها ترشح آنزیم‌های گوارشی را تحریک می‌کنند و اثر ضدباکتریایی ملایمی در دستگاه گوارش دارند.
• کنترل وزن بدن: پلی‌فنل‌های چای سبز به گرمازایی کمک کرده و می‌توانند متابولیسم چربی‌ها را پشتیبانی کنند.
• وضعیت دهان: فلوئور و کاتچین‌ها رشد میکروفلور بیماری‌زا را مهار می‌کنند و خطر پوسیدگی دندان را کاهش می‌دهند.
• پوست: آنتی‌اکسیدان‌ها پیری نوری را کند می‌کنند و خاصیت ارتجاعی پوست را حفظ می‌کنند. کاتچین‌ها همچنین اثر ضدالتهابی دارند.
• ایمنی: پلی‌فنل‌ها و ویتامین C از عملکرد سیستم ایمنی بدن، به‌ویژه در فصول میانی پشتیبانی می‌کنند.
• نکته مهم: به افرادی که اسیدیته معده بالا یا حساسیت به کافئین دارند توصیه می‌شود چای را پس از غذا و به میزان متعادل بنوشند. زنان باردار و شیرده بهتر است مصرف چای سبز قوی را به دلیل محتوای کافئین محدود کنند.

۹. دم‌آوری:

• دمای آب: ۸۰-۸۵ °C. برای لطیف‌ترین ماده خام اوایل بهار – ۷۸-۸۰ °C.
• مقدار چای: ۳-۵ گرم در ۱۵۰-۲۰۰ میلی‌لیتر آب.
• ظرف: لیوان شیشه‌ای شفاف با دیواره‌های صاف (ایده‌آل برای مشاهده «رقص» برگ‌های باریک چای) یا گایوان چینی نازک.
• روش کار: ۱. ظرف را با آب داغ گرم کنید، خالی کنید. ۲. برگ خشک را قرار دهید؛ از عطر برگ‌های گرم‌شده لذت ببرید. ۳. آب با دمای ۸۰-۸۵ °C بریزید. در صورت دم‌آوری در لیوان – از روش «ریختن از بالا» (上投法، shàngtóu fǎ) استفاده کنید: ابتدا آب، سپس چای – برگ‌ها به آرامی به ته نشست می‌کنند و تصویری زیبا می‌سازند. ۴. نخستین دم‌کشی – حدود ۲-۳ دقیقه (لیوان) یا ۳۰-۴۵ ثانیه (گایوان). ۵. دم‌ریزی‌های بعدی (گایوان): زمان را ۱۰-۱۵ ثانیه افزایش دهید. تن تانگ مائوجیان ۴-۶ دم‌ریزی را تحمل می‌کند. ۶. در لیوان – می‌توان ۲-۳ بار آب اضافه کرد بدون آنکه دم‌آورده کاملاً تخلیه شود.

۱۰. نگهداری:

• ظرف: دربسته، مات – قوطی‌های فلزی، کیسه‌های فویلی با خلأ.
• دما: بهینه – ۰-۵ °C (یخچال) با درزبندی کامل. مهم: قبل از باز کردن، کیسه را از یخچال خارج کرده و به دمای اتاق برسانید تا از چگالش رطوبت روی برگ جلوگیری شود.
• نور، رطوبت، بوها: سه دشمن اصلی. دور از ادویه‌جات، عطرها و دیگر منابع بو نگهداری شود.
• مدت زمان: برای طعم کامل – ۶-۱۲ ماه پس از تولید. تازگی – مزیت کلیدی این چای است.

۱۱. قیمت و تقلبات:

• رده قیمتی: بخش میانی در میان چای‌های سبز ملی. محموله‌های اوایل بهار از کوه سونگبایشان به‌طور قابل‌توجهی گران‌تر از برداشت‌های دیرتر هستند. محموله‌های صادراتی (از جمله به آلمان و دیگر کشورهای اروپایی) – در محدوده قیمتی بالاتر.
• چگونه از تقلبات پرهیز کنیم:
  • به دنبال علامت‌گذاری «覃塘毛尖» با نماد نشان جغرافیایی کشاورزی ملی (农产品地理标志) باشید.
  • ظاهر را ارزیابی کنید: تن تانگ مائوجیان اصل دارای برگ‌های باریک و راست با کرک سفید فراوان و رنگ سبز اشباع‌شده است. کدری و فقدان کرک نشانه جایگزینی است.
  • عطر را بررسی کنید: تُن شاه‌بلوط باید طبیعی، بدون تیزی و شیرینی «شیمیایی» باشد.
  • دم‌آورده – شفاف، سبز مایل به زرد. کدورت و ته‌رنگ قهوه‌ای نشان‌دهنده ماده خام بی‌کیفیت یا کهنه است.
  • قیمت مشکوک‌آمیز پایین – سیگنالی از جایگزینی احتمالی با ماده خام باغ‌های دشتی.

۱۲. حقایق جالب:

• تن تانگ مائوجیان یکی از معدود چای‌های نامدار چین است که تاریخش نه از دوران باستان، بلکه از نیمه دوم قرن بیستم آغاز می‌شود. خلق آن حاصل یک «گروه ضربت چای» هدفمند در سال ۱۹۶۶ از گوانگشی به فوجیان برای تهیه نهال‌های فودینگ دا بای چا است.
• در کوه‌های ژنلونگشان و پینگتیانشان حدود ۱۵۰ درخت چای خودرو با قدمت بیش از ۱۰۰ سال شناسایی شده‌اند – این‌ها گواهی می‌دهند که چای در این منطقه مدت‌ها پیش از ایجاد باغ‌های زراعی می‌روییده است.
• تن تانگ مائوجیان نخستین چای سبز گوانگشی بود که به آلمان صادر شد (محموله ۲۰۱۷) – این رویداد بازار اروپا را به روی چای‌های منطقه گشود.
• در سال ۲۰۲۳، نخستین «جشنواره چای بهاره» در تن تنگ که همزمان با چوئن‌فن (春分, اعتدال بهاری) برگزار شد – از آن زمان، این تاریخ به نقطه آغازین سالانه فصل جدید چای تبدیل شده است.
• تن تانگ مائوجیان در زمره «چهار چای بزرگ نامدار گوانگشی» (广西四大名茶)، در کنار گوئیپینگ شیشان چا، لینگیون بایهاو و وژو لیوبائو چا قرار دارد.
• ناحیه تن تنگ یکی از معدود نقاط چین است که در آن چای سبز در منطقه گذار حاره‌ای-نیمه‌گرمسیری با میانگین دمای سالانه بالاتر از ۲۱ °C کشت می‌شود. معمولاً چنین اقلیمی با تولید چای‌های قرمز همراه است، اما ارتفاعات کوهستانی و ریزاقلیم پینگتیانشان شرایطی را فراهم می‌کند که نمونه استان‌های چای‌خیز شمالی‌تر است.
• مساحت باغ‌های چای ناحیه از ۶۰٬۰۰۰ مو (حدود ۴٬۰۰۰ هکتار) فراتر رفته و چای محصولی شهرساز است: بیش از ۲۰ شرکت بزرگ در این صنعت فعالیت دارند و ارزش سالانه محصولات بیش از ۱۵ میلیارد یوان است. چای هزاران خانواده را تغذیه می‌کند و بسیاری از مردم محلی به شوخی مائوجیان را «برگ طلایی» (金叶子) و «درخت پول» (摇钱树) می‌نامند.

۱۳. مقایسه با چای‌های سبز دیگر از رده «مائوجیان»:

• شینیانگ مائوجیان (信阳毛尖, Xìnyáng Máojiān): چای افسانه‌ای استان هنان از «ده چای بزرگ». از ارقام محلی ریزبرگ تولید می‌شود و به طور قابل‌توجهی زودتر – در اواخر مارس – برداشت می‌شود. گس‌تر، با بدنه‌ای متراکم و تلخی قابض بارز که مورد پسند خبرگان است. عطر – تازه، علفی-گلی، بدون تُن شاه‌بلوط. در مقایسه، تن تانگ مائوجیان نرم‌تر، شیرین‌تر و با تُن شاه‌بلوط بارزتر است که آن را برای مبتدیان دسترس‌پذیرتر می‌کند.
• دویون مائوجیان (都匀毛尖, Dūyún Máojiān): چای نامدار گوئیژو، همچنین از «ده چای بزرگ». با پیچ‌خوردگی فشرده‌تر قلاب‌مانند برگ و عطر لطیف گلی با نت‌های عسلی و لوبیایی متمایز می‌شود. دم‌آورده – روشن‌تر و شفاف‌تر. تن تانگ مائوجیان – از نظر شکل صاف‌تر، از نظر بدنه متراکم‌تر و از نظر عطر «آجیلی‌تر» است.
• گوئیپینگ شیشان چا (桂平西山茶, Guìpíng Xīshān Chá): نزدیک‌ترین رقیب گوانگشی. شیشان چا – چایی با پیشینه بلند (از دوره تانگ یاد شده) که در کوه شیشان (زیارتگاهی بودایی) می‌روید و هاله‌ای فرهنگی خاص به آن می‌بخشد. عطر – گلی‌تر، بدنه سبک و ظریف. تن تانگ مائوجیان – از نظر طعم متراکم‌تر، غنی‌تر و «قوی‌تر»، با نیمرخ شاه‌بلوطی واضح‌تر است.
• لینگیون بایهاو (凌云白毫, Língyún Báiháo): پرچمدار دیگر گوانگشی، تولیدشده از رقم درشت‌برگ لینگیون بایهاو (凌云白毫茶). چای با کرک سفید انبوه و طعمی نرم و کمی روغنی – از نظر سبک به چای سفید نزدیک‌تر است. تن تانگ مائوجیان – چای سبز کلاسیک چائوچینگ با غلبه واضح شاه‌بلوط در عطر.

در پایان:

تن تانگ مائوجیان – چای-تازه‌وارد در میان چای‌های نامدار چین: پیشینه‌اش تنها نیم قرن را در بر می‌گیرد، اما در این مدت از محصولی تجربی یک تعاونی روستایی به چای نامدار ملی با نشان جغرافیایی اروپایی راه یافته است. برگ‌های باریک سبز با کرک سفید، عطر ماندگار شاه‌بلوط پخته، طعم تازه و شیرین – همگی این‌ها آن را به گزینه‌ای عالی برای نوشیدن روزمره تبدیل می‌کند. آن را در لیوانی شیشه‌ای دم کنید و تماشا کنید که چگونه «نیزه‌های» نوک‌تیز به آرامی در آب گرم فرو می‌روند – لذتی ساده که پشت هر فنجان چای سبز خوب نهفته است.