برگ یشمی تونگبای

برگ یشمی تونگبای (桐柏玉叶، Tóngbǎi yù yè) کارت ویزیت شهرستان چای تونگبای در استان هنان است؛ یک چای سبز تخت (扁形) که از نظر فناوری و زیبایی‌شناسی به «شی هو لونگ جینگ» (西湖龙井) نزدیک است. نام آن به «برگ یشمی تونگبای» ترجمه می‌شود و این اغراق نیست: برگ صاف، تخت، سبز زمردی و روغنی، دم‌کردهٔ زردآلویی-سبز شفاف، عطر پایدار و شیرینی رسا این چای را به یکی از بهترین چای‌های سبز «دشت مرکزی» (中原) تبدیل کرده‌اند. این چای تحت حمایت نشان جغرافیایی ملی (农产品地理标志) قرار دارد و استاندارد صنعتی اختصاصی GH/T 1445-2023 برای آن تدوین شده است.

1. طبقه‌بندی و خاستگاه:

• نوع: چای سبز (تخمیرنشده)، زیرگروه چای سبز تخت (扁形)، فرآوری‌شده با تثبیت حرارتی در ووک (炒青).
• رده: چای نامدار منطقه‌ای با خاستگاه حفاظت‌شده — محصول دارای نشان جغرافیایی ملی (国家地理标志产品). یکی از «ده چای نامدار استان هنان» (河南十大名茶). در فهرست «محصولات کشاورزی نوین نامدار ملی» وزارت کشاورزی چین قرار دارد. از سال ۲۰۲۲ نام تجاری «برگ یشمی تونگبای» در میان «۱۰۰ برند قدرتمند چای عمومی چین» (全国茶叶百强公用品牌) حضور دارد.
• خاستگاه: چین، استان هنان (河南، Hénán)، شهر نانیانگ (南阳، Nányáng)، شهرستان تونگبای (桐柏县، Tóngbǎi Xiàn). هستهٔ اصلی تولید، دامنهٔ شرقی قلهٔ اصلی رشته‌کوه تونگبایشان — قلهٔ تایبای (太白顶، Tàibái Dǐng، ۱۱۴۰ متر)، منطقهٔ معبد جین‌تای‌گوان (金台观)، آبشار شوی‌لیان‌دونگ (水帘洞) و غار هلو تائو‌هوا‌دونگ (桃花洞) است.
• مختصات جغرافیایی: تقریباً ۳۲.۳۷° شمالی، ۱۱۳.۴۲° شرقی.

2. تاریخ و اهمیت فرهنگی:

• تاریخ: تونگبای یکی از کهن‌ترین مناطق چای‌کاری مرکز چین است. بر اساس کتاب «شن نونگ بن تسائو» (《神农本草》)، شن‌نونگ (神农)، ایزدبانوی اساطیری کشاورزی، «صد گیاه را آزمود، در یک روز هفتاد و دو زهر یافت و با چای درمان شد» — و روایات محلی فعالیت شن‌نونگ را دقیقاً به کوه‌های تونگبایشان نسبت می‌دهند. قدیس چای، لو یو (陆羽)، در «قانون چای» (《茶经》) به چای منطقهٔ باستانی یییانگ (义阳郡، Yìyáng Jùn) که منطقهٔ تونگبای امروزی را در بر می‌گرفت، اشاره کرده و آن را بسیار ستوده است. ضرب‌المثل محلی می‌گوید: «بپرسید لو-جون کجا می‌رود؟ — او تنها در قلهٔ تایبای چای می‌نوشد» (借问陆君何处去？品茗只向太白峰). در دورهٔ تانگ (唐، ۶۱۸–۹۰۷ میلادی) این منطقه پیش از این یک ناحیهٔ چای‌کاری شناخته‌شده بود. در دورهٔ سونگ (宋، ۹۶۰–۱۲۷۹ میلادی) تونگبایشان یکی از سیزده بازار دولتی چای (茶场) بود. یک ادیب دورهٔ سونگ که از تایبای دیدن کرده بود، این کتیبهٔ جفت معروف را به یادگار گذاشت: «سه طبقه عمارت — برای خواندن و بحث دربارهٔ دنیا؛ نُه جویبار کوهستانی — برای گوش سپردن به آبشار و دم کردن چای» (阁楼三层读书论世，泉飞九壑听瀑烹茗).

  چای امروزی «برگ یشمی تونگبای» در سال ۱۹۸۵ در ایستگاه تحقیقات و اصلاح چای تونگبای (桐柏茶种场) — ابتدا با نام «شوی‌لیان یوئه» (水帘玉叶، «برگ یشمی پردهٔ آب») به نام آبشار — خلق شد. در همان سال، این محصول جدید در مسابقهٔ ارزیابی حسی نانیانگ برنده شد و در نمایشگاه استانی جایزه گرفت. در سال ۱۹۸۶ عنوان «چای با کیفیت عالی استان هنان» به آن اعطا شد. در سال ۱۹۸۸ استادان دانشکدهٔ چای‌شناسی دانشگاه کشاورزی ججیانگ (دانشگاه ججیانگ کنونی) بالاترین سطح کیفی را تأیید کردند. در سال‌های ۱۹۹۷ و ۱۹۹۹ عنوان «چای نامدار هنان»؛ در سال ۱۹۹۹ مدال برنز نمایشگاه جهانی هنر باغبانی کونمینگ. در سال ۲۰۰۱ وضعیت «محصول نامدار» نمایشگاه بین‌المللی کشاورزی چین. در سال ۲۰۰۲ قرارگیری در میان «ده چای نامدار هنان». در سال ۲۰۰۶ مدال نقرهٔ ششمین مسابقهٔ بین‌المللی چای‌های نامدار. در سال ۲۰۱۵ (دسامبر) ثبت به عنوان محصول دارای نشان جغرافیایی ملی توسط وزارت کشاورزی چین. در سال ۲۰۲۳ استاندارد صنعتی GH/T 1445-2023 «چای برگ یشمی تونگبای» (桐柏玉叶茶) تصویب شد.

• نام: «تونگبای» (桐柏) نام شهرستان و رشته‌کوه، در لغت به معنای «درخت تونگ روی سرو» (ریشه‌شناسی تاریخی). «یو» (玉) — یشم، نفریت، نماد پاکی و اصالت. «یه» (叶) — برگ. معنی کامل: «برگ یشمی تونگبای» — استعاره‌ای شاعرانه که بر رنگ زمردی، صافی و ارزش برگ چای تأکید می‌کند.

• اهمیت فرهنگی: تونگبای «زادگاه چای دشت مرکزی» (中原茶乡)، یکی از ده شهرستان کلیدی تولید چای هنان است. فرهنگ چای در زندگی روزمره ریشه دوانده: مهمانی که به او چای تعارف نشود، احساس ناخواسته بودن می‌کند و میزبان بی‌ادب شمرده می‌شود. ضرب‌المثل محلی: «شب یخبندان مهمان آمد — چای را جای شراب می‌نشانیم» (寒夜客来茶当酒). از سال ۲۰۱۶ هر ساله «نخستین چینش بهاره» (春茶第一采) و نیز مسابقهٔ ساخت دستی برگ یشمی تونگبای برگزار می‌شود — جشنی که استادکاران از سراسر شهرستان برای آن گرد می‌آیند. صنعت چای تونگبای برای بیش از ۵۰٬۰۰۰ نفر اشتغال ایجاد کرده است.

3. توصیف گیاه‌شناسی و مادهٔ خام:

• گونه: Camellia sinensis var. sinensis.
• رقم / کولتیوار: کاشت محلی جمعیتی برگ‌ریز (小叶种群体种). در کوه تونگبایشان توده‌های وسیعی از درختان چای وحشی و نیمه‌وحشی برگ‌ریز (野生茶树) باقی مانده‌اند — برخی نمونه‌ها بیش از یک سده سن دارند. این بزرگترین تودهٔ درختان چای وحشی برگ‌ریز چین با گواهی ارگانیک است. از سال ۱۹۶۲ ایستگاه تحقیقات و اصلاح چای تونگبای (桐柏茶种场) — تنها ایستگاه تخصصی اصلاح ارقام چای در هنان — فعالیت می‌کند و سالانه بیش از ۱۰ میلیون نهال تولید می‌کند.
• چینش: بهار (اواخر مارس — آوریل)؛ محموله‌های ممتاز — پیش از جشن چینگمینگ (清明前). برای تولید «برگ یشمی تونگبای» تنها از مادهٔ خام بهاره استفاده می‌شود.
• استاندارد چینش: درجهٔ اعلا — جوانهٔ تنها یا جوانه با یک برگ در مرحلهٔ آغازین باز شدن (一芽一叶初展)، که در آن دست کم ۸۰٪ جوانه‌ها باید از برگ بلندتر باشند. درجهٔ متوسط — جوانه با دو برگ در مرحلهٔ آغازین باز شدن (一芽二叶初展).
• الزامات مادهٔ خام: برگ‌های آسیب‌دیده، بیمار، بنفش، پهنک‌های تنها، برگ‌های ماهی‌شکل (鱼叶) و فلس‌ها پذیرفته نیستند. طول شاخه‌ها باید یکنواخت باشد. مادهٔ خام در سبدهای بامبو حمل می‌شود (کیسه‌های پلاستیکی اکیداً ممنوع است).

4. ترُوار و ویژگی‌های کشت:

شهرستان تونگبای در مرز هنان و هوبئی، در قلب رشته‌کوه تونگبایشان (桐柏山) — ادامهٔ شرقی سامانهٔ چینلینگ–هوآی‌خه که مهم‌ترین خط تقسیم اقلیمی چین میان حوضهٔ یانگ‌تسه (جنب‌حاره) و هوانگ‌خه (معتدل) است — قرار دارد. تونگبای در سرچشمهٔ رود هوآی‌خه (淮河)، سومین رود طولانی شرق چین، جای گرفته است.

• ارتفاع رویش: ۴۰۰–۸۰۰ متر (مزارع اصلی)؛ توده‌های وحشی جداگانه — تا ۱۰۰۰ متر. قلهٔ اصلی تایبای — ۱۱۴۰ متر.
• اقلیم: گذار از جنب‌حاره به معتدل، موسمی. میانگین دمای سالانه ~۱۵ درجهٔ سانتی‌گراد. بارش ~۱۱۶۸ میلی‌متر در سال، عمدتاً در بهار و تابستان. فراوانی رطوبت گرم و مه‌های کوهستانی مکرر «نور نرم» ایده‌آلی برای بوتهٔ چای فراهم می‌کند.
• خاک: خاک‌های کوهستانی زرد-قهوه‌ای (黄棕壤) و قهوه‌ای کوهستانی، اسیدی و کمی اسیدی (pH ۴.۵–۶.۰)، با محتوای بالای مواد آلی. سنگ مادری — گرانیت و گنَیس. خاک‌ها زهکشی خوبی دارند و سرشار از مواد معدنی هستند.
• فنون کشاورزی: تونگبای منطقه‌ای با کمترین تأثیر صنعتی است که در ۸۰ کیلومتری نزدیک‌ترین شهر بزرگ قرار دارد. کیفیت هوا، خاک و آب با معیارهای کشاورزی پاک‌محیط زیست مطابقت دارد. ۱۰۰٪ مزارع چای به عنوان ایمن (无公害) گواهی شده‌اند. در سال ۲۰۲۳ دو واحد تولیدی شهرستان از نخستین‌هایی بودند که در سطح کشور وضعیت «تولیدکنندهٔ چای اکولوژیک کم‌کربن» را دریافت کردند.

5. فناوری تولید:

فناوری برگ یشمی تونگبای کلاسیک برای چای‌های سبز تخت (扁形绿茶) و نزدیک به فناوری لونگ‌جینگ است، اما متناسب با مادهٔ خام محلی تطبیق یافته است. ویژگی کلیدی، مرحلهٔ «هوئی‌گو» (辉锅) است که صافی، تخت بودن و درخشش برگ نهایی به آن بستگی دارد. چرخهٔ کامل: چینش → پهن کردن → تثبیت در ووک → مکث برای بازجذب رطوبت → الک کردن → هوئی‌گو (شکل‌دهی-خشک‌کردن نهایی) → بسته‌بندی.

• چینش (采摘 — cǎizhāi): چینش دستی طبق استاندارد پیشگفته. مادهٔ خام بی‌درنگ به کارخانه تحویل می‌شود.
• پهن کردن (摊放 — tānfàng): مادهٔ خام در سایه، با ضخامت ۲–۳ سانتی‌متر، به مدت ۵–۱۲ ساعت با دو بار زیرورو کردن پهن می‌شود. رطوبت ۲۵–۳۰٪ کاهش می‌یابد، برگ نرم و انعطاف‌پذیر می‌شود و عطری ملایم و تمیز پیدا می‌کند.
• تثبیت سبزینگی (杀青 — shāqīng): ووک تا ۱۰۰–۱۱۰ درجهٔ سانتی‌گراد گرم می‌شود و پیشاپیش با روغن چای چرب می‌شود. میزان بارگذاری — ~۱۵۰ گرم. برگ در تماس با ووک صدای ترق‌ترق ملایمی ایجاد می‌کند. فن دستی سه مرحله را طی می‌کند: (۱) «دو» (抖، «تکان دادن») — ۱–۲ دقیقه، ۴۰–۴۵ حرکت در دقیقه، دست سبک، سریع؛ (۲) «دو + دای + شوآی» (抖 + 带 + 甩، «تکان دادن + هدایت کردن + پرتاب کردن») — ۲–۳ دقیقه، فشار افزایش می‌یابد، برگ شروع به پهن شدن می‌کند؛ (۳) «نا + جوا» (捺 + 抓، «فشردن + گرفتن») — ۸–۹ دقیقه، برگ به ~۸۰٪ خشکی رسیده و شکل تخت پیدا می‌کند. تخلیه از ووک.
• بازجذب رطوبت (回潮 — huícháo): برگ داغ را نازک روی سینی بامبو پهن می‌کنند، خنک می‌کنند و با پارچهٔ نمناک به مدت ۳۰–۴۰ دقیقه می‌پوشانند. برگ رطوبت داخلی را «بازمی‌گرداند»، نرم می‌شود که برای مرحلهٔ بعدی حیاتی است.
• الک کردن (过筛 — guòshāi): برگ از الک بامبو (۳.۵ خانه در اینچ) عبور داده می‌شود. بخش‌های درشت و ریز در مرحلهٔ هوئی‌گو جداگانه پردازش می‌شوند.
• هوئی‌گو — شکل‌دهی و خشک‌کردن نهایی (辉锅 — huīguō): مرحلهٔ سرنوشت‌سازی که صافی، تخت بودن، درخشش و نیمرخ نهایی طعم و عطر را تعیین می‌کند. دمای ووک ۷۰–۸۰ درجهٔ سانتی‌گراد (برای درجه‌های اعلا پایین‌تر، برای متوسط‌ها بالاتر)، در انتهای فرایند — ۵۰–۶۰ درجهٔ سانتی‌گراد. میزان بارگذاری: ۲۵۰–۳۰۰ گرم (۳–۴ وعده پس از تثبیت). درجهٔ اعلا ~۲۰ دقیقه، درجهٔ متوسط — طولانی‌تر پردازش می‌شود. برگ با حرکات نرم به دیوارهٔ ووک فشرده می‌شود و شکل نهایی تخت، صاف و درخشان را به دست می‌آورد.
• بسته‌بندی و نگهداری (包装贮藏 — bāozhuāng chǔcáng): چای خنک‌شده در ظروف دربسته برای حفظ تازگی بسته‌بندی می‌شود.

6. ویژگی‌های حسی:

• ظاهر برگ خشک: تخت (扁平)، صاف (光滑)، یکدست. کرک‌های جوانه درون ساختار برگ پنهان است (芽毫隐藏). رنگ — سبز زمردی، روغنی (翠绿油润)، با درخشش سالم و مشخص.
• عطر برگ خشک: تازه، تمیز، با نت مشخص بلوط-فندقی (栗香) و پس‌زمینهٔ ملایم گُلی. عطر پایدار است — حتی در فنجان باز هم می‌ماند.
• عطر دم‌کرده: بالا، ماندگار، با غلبهٔ واضح بلوط و زمینهٔ نرم گیاهی-شیرین.
• طعم: تازه (鲜)،‌غلیظ (醇厚)، پرپیکر. ترکیبی از شیرینی رسا، تراکم نرم و پاکی پس‌طعم. تلخی تقریباً غایب است. شیرینی بازگشتی پایدار (回甘). مقاومت خوب به دم‌کردن‌های متعدد (耐冲泡).
• رنگ دم‌کرده: زردآلویی-سبز (杏绿)، درخشان، شفاف، با تابش زنده.
• ته‌قوری (برگ دم‌کشیده): سبز لطیف (嫩绿)، درخشان، یکنواخت. برگ‌ها کامل، انعطاف‌پذیر و بدون آسیب باز می‌شوند.

7. ترکیب شیمیایی:

بر اساس داده‌های مرکز کنترل کیفیت چای وزارت کشاورزی چین (农业农村部茶叶质量监督检验测试中心):

• مواد استخراجی محلول در آب: ۴۴.۷–۴۹.۵٪ — شاخصی فوق‌العاده بالا که غنای طعم و قابلیت دم‌کردن‌های متعدد را تضمین می‌کند.
• آمینواسیدها: ۴.۶–۶.۴٪ — به طور قابل توجهی بالاتر از میانگین چای‌های سبز (مقادیر معمول: ۲–۴٪). همین شاخص مسئول شیرینی رسا و نت «اومامی» برگ یشمی تونگبای است.
• پلی‌فنول‌ها (کاتچین‌ها): محتوای متوسط که در ترکیب با سطح بالای آمینواسیدها نسبت طعمی بهینهٔ «شیرینی/گسی» را ایجاد می‌کند.
• آلکالوئیدها: کافئین (~۲.۵–۳.۵٪ وزن خشک)، تئوبرومین — در مقادیر ناچیز.
• فیبر خام و خاکستر: نسبتاً پایین — نشانهٔ کیفیت بالای مادهٔ خام (جوانه‌های لطیف و برگ‌های جوان).
• ویتامین‌ها: C، B₁، B₂، E، K. محتوای بالای ویتامین C برای چای‌های سبز تخت با تثبیت ملایم ووکی مشخص است.
• مواد معدنی: پتاسیم، فسفر، منگنز، روی. سلنیوم — به عنوان عنصر کم‌مقدار مهم در خاک‌های کوهستانی تونگبایشان ذکر شده است.

8. خواص مفید:

• محافظت آنتی‌اکسیدانی: کاتچین‌ها و ویتامین C به طور هم‌افزا خنثی‌سازی قدرتمند رادیکال‌های آزاد را فراهم می‌کنند.
• پشتیبانی ایمنی: پلی‌فنول‌های چای فعالیت ضدویروسی سلول‌های ایمنی را تقویت می‌کنند.
• تقویت و تمرکز: اثر هم‌افزای نرم کافئین و L-تئانین انرژی یکنواختی بدون «عصبیت» می‌دهد.
• پشتیبانی از گوارش: تحریک ترشح آنزیم‌ها، اثر ملایم صفراآور.
• محافظت قلبی: مصرف منظم چای سبز با حفظ سطح سالم کلسترول و فشار خون مرتبط است.
• اثر ضدپیری: مجموعهٔ آنتی‌اکسیدان‌ها پیری سلولی را کند می‌کند — به‌ویژه در محتوای بالای آمینواسیدها که مشخصهٔ برگ یشمی تونگبای است، بارز است.
• محافظت در برابر پرتو: ویژگی سنتی ذکرشدهٔ چای سبز که با توانایی پلی‌فنول‌ها در پیوند با برخی رادیونوکلئیدها مرتبط است.

توجه به حساسیت فردی به کافئین اهمیت دارد. به افرادی که اسیدیتهٔ معدهٔ بالایی دارند توصیه می‌شود چای سبز را ناشتا ننوشند.

9. دم‌آوری:

• دمای آب: ۷۵–۸۵ درجهٔ سانتی‌گراد. برای درجه‌های اعلا (جوانه‌های تنها) — ۷۵–۸۰ درجهٔ سانتی‌گراد؛ برای معمولی — تا ۸۵ درجهٔ سانتی‌گراد.
• مقدار چای: ۳ گرم برای ۱۵۰ میلی‌لیتر (گایوان)؛ ۵ گرم برای ۲۰۰–۲۵۰ میلی‌لیتر (لیوان شیشه‌ای).
• ظرف: گایوان چینی (盖碗) — بهترین گزینه برای آشکارسازی عطر بلوط و کنترل استخراج. لیوان شیشه‌ای — برای نوشیدن روزمره و لذت بصری: برگ‌های تخت برگ یشمی تونگبای به زیبایی در آب «شناور» می‌شوند.
• فرایند:
  1. ظرف را با آب جوش گرم کنید و خالی کنید.
  2. چای را بریزید، گایوان را کمی تکان دهید تا عطر برگ خشک آزاد شود.
  3. ریزش اول: ۸۰ درجهٔ سانتی‌گراد، از دیواره، ۲۰–۲۵ ثانیه دم بکشد. برگ‌ها باز می‌شوند، دم‌کرده رنگ زردآلویی-سبز لطیفی می‌گیرد.
  4. ریزش دوم–سوم: ۲۵–۳۵ ثانیه. اوج طعم — پرپیکری، شیرینی بلوطی، پس‌طعم ماندگار.
  5. ریزش چهارم–ششم: ۴۰–۶۰ ثانیه، هر بار ۱۰–۱۵ ثانیه افزوده شود. عطر به طیف ملایم گلی-علفی می‌رود.
  6. در صورت دم‌آوری در لیوان: ۲–۳ گرم برای ۲۰۰ میلی‌لیتر، ۲–۳ دقیقه، می‌توان ۲–۳ بار آب اضافه کرد.

10. نگهداری:

• در ظرف دربسته، دور از نور، رطوبت، گرما و بوهای خارجی نگهداری شود.
• بهینه — در یخچال در دمای ۰–۵ درجهٔ سانتی‌گراد در بسته‌بندی وکیوم فویل‌دار. پیش از باز کردن، بسته باید ۱۵–۲۰ دقیقه به دمای اتاق برسد تا از تشکیل شبنم جلوگیری شود.
• مدت مصرف توصیه‌شده: ۶–۱۲ ماه پس از تولید. عطر بلوطی چای‌های سبز تخت در ۴–۶ ماه نخست بیشترین وضوح را دارد.
• نگهداری در فریزر (منهای ۱۸ درجهٔ سانتی‌گراد) برای ذخیرهٔ بلندمدت — تا ۱۸ ماه بدون افت محسوس کیفیت امکان‌پذیر است.

11. قیمت و تقلبات:

• ردهٔ قیمتی: متوسط — ممتاز. محموله‌های اوایل بهار از جوانه‌های تنها (明前茶) — به مراتب گران‌تر از درجه‌های انبوه. چای از توده‌های «وحشی» کوهستانی (野生茶) — جایگاه جداگانه‌ای گران‌تر دارد.
• عوامل قیمت: فصل و درجهٔ چینش، سن درختان چای (وحشی — گران‌تر)، فرآوری دستی در برابر ماشینی، واحد تولیدی مشخص.
• چگونه از تقلبات پرهیز کنیم:
  • از تولیدکنندگانی بخرید که حق استفاده از نشان جغرافیایی «برگ یشمی تونگبای» را دارند.
  • ظاهر را بررسی کنید: برگ یشمی تونگبای اصیل تخت، صاف، با «کرک پنهان» و درخشش روغنی است. تقلبات اغلب سطحی ناهموار یا بافتی زبر دارند.
  • دم‌کرده باید زردآلویی-سبز و شفاف، بدون کدورت و تُن‌های قهوه‌ای باشد.
  • عطر باید بلوطی خالص، بدون «عطرسازی» شیمیایی باشد.
  • قیمت مشکوک پایین برای چای «ممتاز بهاره» — نشانهٔ جایگزینی مادهٔ خام از مناطق دیگر یا استفاده از برگ تابستانه-پاییزه است.

12. حقایق جالب:

• نام نخستین چای — «شوی‌لیان یوئه» (水帘玉叶، «برگ یشمی پردهٔ آب») — برگرفته از آبشار شوی‌لیان‌دونگ (水帘洞) در دامنهٔ قلهٔ تایبای. بعدها این چای به «برگ یشمی تونگبای» تغییر نام داد تا هویت منطقه‌ای برند تقویت شود.
• تونگبای یکی از قدیمی‌ترین مناطق چای‌کاری مرکز چین است و مدعی جایگاه «زادگاه فرهنگ چای»: روایات محلی فعالیت ایزدبانوی اساطیری شن‌نونگ را با کوه‌های تونگبایشان پیوند می‌دهند.
• ایستگاه تحقیقات و اصلاح چای تونگبای (桐柏茶种场) که در سال ۱۹۶۲ با مشارکت دانشمندان دانشگاه کشاورزی هنان بنیان نهاده شد، بزرگترین نهالستان چای در منطقهٔ چای‌کاری شمال مرکزی چین است که سالانه بیش از ۱۰ میلیون قلمه تولید می‌کند.
• در سال ۲۰۱۷ گروه «زو‌زو‌ یین‌شیانگ» (茶祖印象集团) از هونان برای ایجاد «شهرک چای زو‌زو» (茶祖小镇) — بزرگترین مجموعهٔ گردشگری-چای هنان که تولید، علم، فرهنگ و تفریح را در هم می‌آمیزد — با سرمایه‌گذاری ۲.۱ میلیارد یوان به تونگبای جذب شد.
• خبرگان برگ یشمی تونگبای را با شی هو لونگ جینگ مقایسه می‌کنند و یادآور می‌شوند که چای هنان در خلوص عطر و شیرینی طعم از «برادر بزرگتر» ججیانگی کم ندارد، در حالی که در غنای مواد استخراجی برتری دارد.

13. مقایسه با دیگر چای‌های سبز:

• شی هو لونگ جینگ (西湖龙井، Xīhú Lóngjǐng): چای سبز تخت شاخص از ججیانگ. هر دو چای — تخت، صاف، با عطر بلوطی هستند. لونگ جینگ معمولاً سبک‌تر، با تُن «حبوباتی» بارزتر است؛ برگ یشمی تونگبای — اندکی متراکم‌تر، شیرین‌تر و با محتوای مواد استخراجی بالاتر (تا ۴۹.۵٪ در برابر ~۳۶–۴۰٪ برای لونگ جینگ استاندارد).
• شین‌یانگ ماو جیان (信阳毛尖، Xìnyáng Máojiān): چای سبز نامدار دیگر هنان، اما سوزنی‌شکل (条形)، نه تخت. کرک‌دارتر، با نت تازهٔ «سبز» قوی. برگ یشمی تونگبای — صاف‌تر، بلوطی‌تر و روغنی‌تر است.
• مینگ‌دینگ گان لو (蒙顶甘露، Méngdǐng Gānlù): چای سبز پیچان از سیچوان، همچنین با محتوای بالای آمینواسید. نیمرخ عطر گُلی-شیرین‌تر و «شبنم‌گون» است؛ برگ یشمی تونگبای — تُن خشک‌تر، با هستهٔ بلوطی آشکارتر دارد.
• تای‌پینگ هو کوئی (太平猴魁، Tàipíng Hóukuí): چای سبز تخت برگ‌درشت از آنهوئی. زیبایی‌شناسی کاملاً متفاوت — برگ بلند و درشت با عطر ارکیده. برگ یشمی تونگبای — فشرده‌تر، در بافت متراکم‌تر و با نت بلوطی، نه ارکیده.

در پایان:

برگ یشمی تونگبای (桐柏玉叶، Tóngbǎi yù yè) چای سبز تختی است که هم تاریخ کهن رشته‌کوه تونگبایشان و هم جاه‌طلبی‌های «قلب چای دشت مرکزی» امروزی را در خود دارد. برگ‌های برندهٔ اصلی آن — برگ بی‌نقص صاف، محتوای بی‌اندازه بالای آمینواسید و مواد استخراجی (نزدیک به ۵۰٪)، عطر ماندگار بلوط و شیرینی نرم و دیرپا است. برای کسانی که لونگ جینگ را دوست دارند، اما می‌خواهند چیزی نو کشف کنند — برگ یشمی تونگبای آشنایی دل‌انگیزی با سنت چای هنان خواهد بود که در بیرون از چین کمتر شناخته شده است.