سینی هه لو هنگ چا

سینی هه لو هنگ چا یک چای قرمز (کاملاً اکسیدشده) است که از مادهٔ خام چای معروف هه لو چا (合箩茶, Hé Luó Chá) تهیه می‌شود. هه لو چا از دیرباز به‌عنوان یکی از پانزده چای نامی استان گوانگدونگ شناخته می‌شود. هه لو چای سنتی یک چای سبز از دستهٔ ارقام برگ‌کوچک (小种茶, xiǎozhǒng chá) است، اما در سال‌های اخیر تولیدکنندگان محلی فرآوری قرمز همان مادهٔ خام را فراگرفته‌اند تا گسترهٔ طعمی را گسترش دهند و مخاطبان تازه‌ای از دوست‌داران چای را جذب کنند.

1. طبقه‌بندی و خاستگاه:

نوع: چای قرمز (红茶, hóngchá) ـ کاملاً تخمیرشده (اکسیدشده).
دسته: چای‌های قرمز ناحیه‌ای چین. به گروه گونگفو هونگچا (工夫红茶, gōngfu hóngchá) تعلق دارد ـ چای‌های قرمز با فرآوری دقیق دستی.
خاستگاه: چین، استان گوانگدونگ (广东省, Guǎngdōng Shěng)، شهر در سطح ولایت ماومینگ (茂名市, Màomíng Shì)، شهرستان سینی (信宜市, Xìnyí Shì)، شهرک جیندونگ (金垌镇, Jīndòng Zhèn)، باغ چای سانمای دینگ (三唛顶茶园, Sānmài Dǐng cháyuán).
مختصات جغرافیایی: ≈ ۲۲.۳۵° عرض شمالی، ۱۱۰.۹۵° طول شرقی.

2. تاریخچه و اهمیت فرهنگی:

تاریخچه: سنت چای در سینی بیش از سیصد سال قدمت دارد. بر اساس «سینی شیان‌جی» (信宜县志، «گاه‌شمار شهرستان سینی»)، در دورهٔ مینگ، تا پیش از میانهٔ این سلسله، منطقهٔ چیمِی‌شی (奇美石) یک ناحیهٔ بزرگ چای بود با ده‌ها هزار مو کشتزار و یک خیابان تجاری ویژه به نام «هِنگ‌جیه» (横街) که برگ چای در آن خرید و فروش می‌شد. خود هه لو چا (合箩茶) تاریخچه‌اش به دورهٔ حکومت امپراتور چیانلونگ از سلسلهٔ چینگ (清乾隆年间، ≈ ۱۷۳۶–۱۷۹۵ م) می‌رسد و نسب‌نامه‌ای بیش از دویست سال دارد. در دوران امپراتوری، این چای در فهرست پیشکش‌های درباری (贡品, gòngpǐn) جای داشت. پس از تأسیس جمهوری خلق چین، سطح باغ‌های چای احیا شد: در سال ۱۹۵۳ حدود ۵۰ مو بود و از ۱۹۶۵ رشد شتابانی آغاز گردید. در سال‌های ۱۹۹۲ و ۱۹۹۶، هه لو چا دو بار بالاترین امتیاز را در مسابقهٔ استانی کیفیت چای گوانگدونگ در ردهٔ «چای‌های عالی ممتاز» به دست آورد و در دفتر ثبت «چای‌های نامی چین» (中国名茶) جای گرفت. نسخهٔ قرمز ـ هه لو هنگ چا ـ گسترشی مدرن از مجموعهٔ محصولات است که در دهه‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۲۰ میلادی همسو با موج علاقهٔ سراسری کشور به چای‌های قرمز ناحیه‌ای پدید آمد.
نام: تجزیهٔ واژگان: 信宜 (Xìnyí) ـ نام شهر-شهرستان، نشانگر خاستگاه جغرافیایی؛ 合箩 (Hé Luó) ـ به‌معنای تحت‌اللفظی «سبدهای به‌هم‌چسبیده»: بر فراز کوه سانمای دینگ یک سازند سنگی به قطر بیش از سه متر وجود دارد که شکل آن همانند دو سبد بامبویی (箩, luó) است که در کنار هم قرار گرفته‌اند. زمانی در شکاف این سنگ یک درخت چای وحشی رویید که نیای تمام کشتزار گردید؛ 红茶 (Hóngchá) ـ چای قرمز، اشاره به شیوهٔ فرآوری.
اهمیت فرهنگی: هه لو چا در «جونگگو مینگچا جی · گوانگدونگ جُوان» (《中国名茶志·广东卷»، «دفتر ثبت چای‌های نامی چین، جلد گوانگدونگ») به‌عنوان یکی از پانزده چای نامی استان ثبت شده و چای نامی تاریخی (历史名茶) به‌شمار می‌رود. برای شهر سینی، این چای نقش «کارت ویزیت» خاستگاه اقلیمی و میراث کشاورزی محلی را ایفا می‌کند. افسانه‌ای وجود دارد: در دورهٔ چیانلونگ، یک «جاودان» (仙人, xiānrén) ریش‌سفید که شيفتهٔ عطر چای شده بود، به باغ چای فرود آمد، یک چای‌کار پیر از او پذیرایی کرد و او چنان شیفتهٔ نوشیدنی شد که نوشت: «عطر پاک، میهمانان را از آن سوی ابرها فرا می‌خواند، طعم شگفت‌انگیز، جاودانان را از غارهای کوه بیرون می‌کشد» (清香招来云外客，美味引出洞中仙). گویا خود امپراتور چیانلونگ نیز پس از چشیدن پیشکش گفته است: «هه لو چا ـ زیبا در شکل، شیرین و نجیب در طعم، به‌راستی گنجینهٔ زیر آسمان است».

3. توصیف گیاه‌شناسی و مادهٔ خام:

رقم / کولتیوار: رقم برگ‌کوچک سینی (信宜小叶种, Xìnyí xiǎoyè zhǒng) به‌کار می‌رود ـ جمعیت بومی Camellia sinensis var. sinensis. بوته‌ها کوتاه‌قد (۱–۳ متر) و از نوع برگ‌کوچک هستند. بافت نرده‌ای برگ تکامل‌یافته و محتوای کاروتنوئیدها و گزانتوفیل‌ها بالاست، که به تشکیل مشتقات ترپنوئیدی ـ β-یونون (β-紫罗酮) و اسپیروئنون چای (茶螺烯酮) کمک می‌کند و مسئول پتانسیل عطری بالای مادهٔ خام است.
چینش: بهار ـ آغاز تابستان (مارس تا مه)؛ در نواحی مرتفع فصل ممکن است به آوریل تا ژوئن جابه‌جا شود. برای نسخهٔ قرمز، مادهٔ خام بهاره با بالاترین محتوای اسیدهای آمینه ترجیح دارد.
استاندارد چینش: جوانه و یک تا دو برگ (一芽一叶 — 一芽二叶, yī yá yī yè — yī yá èr yè). برای محموله‌های ممتاز، غلبه با جوانه‌های منفرد (单芽, dān yá) و چینش «جوانه + یک برگ» با درصد بالای تیپ‌های طلایی است.
الزامات مادهٔ خام: برگ سالم و یکدست، بدون آسیب مکانیکی؛ مادهٔ خام تمیز و تازه؛ حداقل سفتی رگبرگ میانی.

4. خاستگاه اقلیمی و ویژگی‌های کشت:

ارتفاع رویش: منطقهٔ اصلی ـ دامنه‌های کوه سانمای دینگ (三唛顶) در ۶۰۵ متر بالاتر از سطح دریا. کشتزارهای پیرامون در بلندی‌های ۴۰۰–۶۵۰ متری جای دارند.
اقلیم: موسمی نیمه‌گرمسیری، با بارش فراوان و دمای میانگین سالانهٔ بالا (بیش از ۲۲ درجهٔ سانتی‌گراد). برای بخش‌های کوهستانی، اختلاف چشمگیر دمای روز و شب، مه‌های مکرر و ابرناکی مشخص است که رشد را کند کرده و غلظت مواد طعمی و عطری را در برگ افزایش می‌دهد.
خاک: خاک‌های لاتریتی قرمز-زرد (红壤 / 红黄壤, hóng rǎng / hóng huáng rǎng)، اندکی اسیدی (پیاچ ۴.۵–۵.۵)، با محتوای بالای مواد آلی و زهکشی خوب. ترکیب کانی‌شناختی خاک، «پری» و ژرفای ویژهٔ طعم چای نهایی را شکل می‌دهد.
فنون کشاورزی: تأکید بر شیوه‌های بوم‌سازگار. هه لو چا از مقاومت طبیعی در برابر آفات برخوردار است که نیاز به آفت‌کش‌ها را کاهش می‌دهد. چینش عمدتاً دستی است. فراورده‌های هه لو چا گواهی «عاری از آلودگی» را دریافت کرده‌اند (广东省无公害食品).

5. فناوری تولید:

نسخهٔ قرمز هه لو چا با فناوری کلاسیک گونگفو هونگچا و با برخی سازگاری‌های ناحیه‌ای که پتانسیل عطری بالای رقم برگ‌کوچک سینی را در نظر می‌گیرند، تولید می‌شود:

چینش (采摘, cǎizhāi): گزینش دستی مادهٔ خام لطیف در ساعات صبح، پس از خشک شدن شبنم.
پلاساندن (萎凋, wěidiāo): برگ را در لایه‌ای نازک می‌گسترانند تا رطوبت آن تبخیر شود (کاهش ۳۰–۴۰ درصد). پلاساندن طبیعی روی سینی‌های بامبویی یا ترکیبی (آفتاب + فضای بسته) امکان‌پذیر است. در این مرحله «کوک» کردن پالت عطری آغاز می‌شود: نُت‌های گلی و میوه‌ای آشکار می‌گردند.
مالش و پیچش (揉捻, róuniǎn): ایجاد پیچش محکم و رشته‌ای برگ و تخریب دیواره‌های سلولی برای آزادسازی شیرهٔ گیاهی که سپس بر سطح برگ اکسید می‌شود. برای مادهٔ خام برگ‌کوچک، مالش با احتیاط انجام می‌شود تا گسی بیش از اندازه پدید نیاید.
تخمیر / اکسایش (发酵, fājiào): برگ مالش‌داده را در فضایی مرطوب با دمای ۲۵–۳۰ درجهٔ سانتی‌گراد و رطوبت نسبی ۹۰–۹۵ درصد قرار می‌دهند. مدت ۳–۵ ساعت، تا برگ رنگ مسی مایل به قرمز به خود بگیرد و عطر آشکار عسل-میوه پدیدار شود. اکسایش کنترل‌شده، تشکیل تیافلاوین‌ها و تیاروبیگین‌ها را تضمین می‌کند.
خشک‌کردن / حرارت‌دهی (烘干, hōnggān): هوای داغ با دمای ۱۰۰–۱۲۰ درجهٔ سانتی‌گراد، اکسایش را متوقف می‌کند و نیمرخ عطری و طعمی را تثبیت می‌نماید. برخی تولیدکنندگان خشک‌کردن دو مرحله‌ای را به کار می‌گیرند: نخست با دمای بالا، سپس حرارت‌دهی ملایم «رساندن» در ۶۰–۸۰ درجهٔ سانتی‌گراد برای تقویت نُت‌های عسل و کارامل.
درجه‌بندی (分级, fēnjí): جداسازی به بخش‌های اندازه‌ای: برگ کامل با تیپ‌های طلایی، برگ استاندارد، ریزدانه. هر درجه تأکید عطری ویژهٔ خود را دارد.

6. ویژگی‌های حسی-چشایی:

ریخت برگ خشک: رشته‌های نازک و tightly پیچیدهٔ چای (条索紧细, tiáosuǒ jǐn xì)، به رنگ قهوه‌ای تیره یا بلوطی مایل به سیاه با تیپ‌های طلایی فراوان (金毫, jīn háo). برگ یکدست، به‌خوبی درجه‌بندی‌شده و بدون مواد اضافی است.
عطر برگ خشک: شیرین، گرم، با نُت‌های آشکار میوه‌های خشک (زردآلو، کشمش)، عسل و ته‌رنگی ملایم گلی، که خاص ارقام برگ‌کوچک با عطربخشی بالاست.
عطر دم‌کرده: چندلایه: در نُت‌های بالایی ـ عسل و میوه‌های رسیدهٔ جنوبی (لیچی، لونگان)؛ در نُت‌های میانی ـ طیف‌های نانی-کاراملی؛ در پایه ـ گرمای ملایم چوبی. عطر پایدار است و با هر دم‌گیری پیاپی بیشتر آشکار می‌شود.
طعم: پُر، گِرد، با شیرینی طبیعی چشمگیر (回甘, huígān). گسی moderate و نرم است و به سرعت به یک پس‌طعم گرم و ماندگار تبدیل می‌شود. در بهترین محموله‌ها، بافت «ابریشمی» (柔滑, róu huá) و نیمرخ طعمی تمیز و شفاف و بدون زمختی احساس می‌گردد.
رنگ دم‌کرده: کهرباییِ قرمز، درخشان و شفاف (红琥珀色, hóng hǔpò sè)، با «حلقهٔ» طلایی آشکار در لبهٔ فنجان.
ته‌چای (برگ دم‌کشیده): برگ به‌طور یکنواخت و کشسان باز می‌شود؛ رنگ از قهوه‌ای مسی تا بلوطی مایل به قرمز. رگبرگ‌ها انعطاف‌پذیر و برگ سالم و بدون پارگی است.

7. ترکیب شیمیایی:

پلی‌فنل‌ها: مادهٔ خام هه لو چا دارای محتوای بالای پلی‌فنل‌ها است ـ ۳۸.۳ درصد (بر اساس داده‌های آزمایشگاهی برگ تخمیرنشده). در نسخهٔ قرمز، بخش بزرگی از کاتچین‌ها به تیافلاوین‌ها (TF) و تیاروبیگین‌ها (TR) تبدیل می‌شود که رنگ زندهٔ دم‌کرده و «بدنهٔ» طعم را می‌سازند. محتوای تقریبی کل پلی‌فنل‌ها در چای قرمز نهایی ۱۵–۲۲ درصد است.
اسیدهای آمینه: محتوای اسیدهای آمینهٔ آزاد در مادهٔ خام ۳.۳ درصد است، از جمله L-تیانین (L-茶氨酸, L-chá ānjīsuān) که شیرینی ملایم و اثر آرامش‌بخش بدون خواب‌آوری را فراهم می‌کند.
آلکالوئیدها: کافئین (咖啡碱, kāfēi jiǎn) ـ ۴.۱ درصد در مادهٔ خام خشک، که مطابق با سطح متوسط تا اندکی بالاتر برای چای‌های قرمز است. تئوبرومین و تئوفیلین نیز به مقادیر ناچیز حضور دارند.
کاتچین‌ها: محتوای کلی کاتچین‌ها در برگ تازه ۱۳۲.۲ میلی‌گرم بر گرم است؛ پس از اکسایش کامل، سهم چشمگیری از آنها به مشتقات اکسیدشده تبدیل می‌شود.
مواد استخراجی در آب: ۳۸.۹۹ درصد ـ شاخصی که گویای غنای بالای طعم و «قابلیت دم‌گیری» خوب است.
ترکیبات فرّار عطری: مجموعه‌ای از ترپن‌ها (لینالول، ژرانیول، β-یونون) و فراورده‌های واکنش مایار که نیمرخ عطری عسل-میوه-کارامل را شکل می‌دهند. رقم برگ‌کوچک با محتوای کاروتنوئید بالاتر، پالت غنی‌تری از عطرهای ترپنوئیدی به‌دست می‌دهد.
ویتامین‌ها و کانی‌ها: ویتامین‌های گروه B، اسید آسکوربیک (بخشی از آن حفظ می‌شود)، پتاسیم، منیزیم، منگنز، روی.

8. خواص سودمند:

نیروبخشی ملایم: ترکیب کافئین و L-تیانین، نیروی ملایم و پایداری ایجاد می‌کند بدون قله‌ها و افت‌های تندِ ویژهٔ قهوه. تمرکز حواس با حفظ آرامش افزایش می‌یابد.
محافظت آنتی‌اکسیدانی: تیافلاوین‌ها و تیاروبیگین‌ها فعالیت آنتی‌اکسیدانی آشکاری دارند و به خنثی‌سازی رادیکال‌های آزاد و کاهش تنش اکسیداتیو کمک می‌کنند.
پشتیبانی از گوارش: چای‌های قرمز گرم به‌طور سنتی پس از غذا برای هضم راحت توصیه می‌شوند. تانن‌ها ترشح شیرهٔ معده را به‌طور معتدل تحریک می‌کنند.
دستگاه قلب و عروق: مصرف منظم و معتدل چای قرمز می‌تواند به حفظ انعطاف‌پذیری رگ‌ها و تنظیم فشار خون یاری رساند.
اثر گرمابخشی: چای کاملاً اکسیدشده بر اساس رژیم‌شناسی سنتی چین، طبیعتی «گرم» دارد و برای فصل سرد بسیار مناسب است.
تقویت دندان‌ها و لثه‌ها: ترکیبات فلورایدی و پلی‌فنل‌ها به مهار رشد باکتری‌های پوسیدگی‌زا و حفظ سلامت دهان کمک می‌کنند.
اثر ضدمیکروبی: ترکیبات پلی‌فنلی فعالیت ضدمیکروبی معتدلی نشان می‌دهند.

9. دم‌آوری:

دمای آب: ۹۰–۹۵ درجهٔ سانتی‌گراد (آب جوش تند نباشد تا چای لطیف برگ‌کوچک «نسوزد» و گسی بیش از حد استخراج نشود).
مقدار چای: ۴–۶ گرم برای ۱۰۰–۱۲۰ میلی‌لیتر آب.
ظرف: گایوان (盖碗, gàiwǎn) چینی ـ گزینهٔ بهینه برای آشکارسازی پتانسیل عطری. قوری چینی یا قوری ای‌شینگ (宜兴紫砂壶, Yíxīng zǐshā hú) نیز برای نیمرخ گِردتر و پوششی‌تر پذیرفتنی است.
فرایند:

ظرف را با آب جوش گرم کنید و آب را دور بریزید.
چای را درون ظرف بریزید، درپوش را بگذارید و ظرف را تکان دهید ـ عطر برگ خشک گرم‌شده را استشمام کنید.
آب‌کشی کوتاه اجباری نیست؛ در صورت تمایل، یک دم‌گیری کوتاه ۱–۲ ثانیه‌ای برای باز شدن پیچش محکم.
نخستین دم‌گیری: ۸–۱۲ ثانیه.
دم‌گیری دوم تا چهارم: ۱۰–۱۵ ثانیه.
از دم‌گیری پنجم به بعد، زمان را ۵–۱۰ ثانیه افزایش دهید.
یک محمولهٔ باکیفیت ۶–۸ دم‌گیری کامل را تاب می‌آورد و از نُت‌های بالایی عسل-میوه تا طیف‌های عمیق نانی-چوبی گسترش می‌یابد.

10. نگهداری:

ظرف: بسته‌بندی مات و هوابند ـ قوطی فلزی با درِ محکم، کیسهٔ فویلی خلاشده یا ظرف سرامیکی با درپوش سمباده‌خورده.
شرایط: جای خشک (رطوبت زیر ۶۰ درصد)، تاریک، دور از منابع بوهای تند و نور مستقیم خورشید. دمای بهینه ۱۵–۲۵ درجهٔ سانتی‌گراد.
مدت زمان: چای‌های قرمز بهتر است در ۶–۱۸ ماه نخست نوشیده شوند، هنگامی‌که درخشش عطر حفظ شده است. محموله‌های باکیفیت و خوب خشک‌شده می‌توانند طی ۲–۳ سال با نگهداری درست به‌نرمی «گِرد» شوند و نیمرخ عمیق‌تر و کهنه‌تری پیدا کنند.
موارد پرهیز: رطوبت، نور، بوهای ناخواسته، نوسان دما ـ دشمنان اصلی چای قرمز.

11. قیمت و تقلبات:

ردهٔ قیمتی: هه لو هنگ چا فراورده‌ای ناحیه‌ای، خاص و با حجم تولید محدود است. قیمت به استاندارد چینش (محموله‌های تیپ‌دار گران‌ترند)، فصل (بهاره گران‌تر از تابستانه) و اعتبار مزرعهٔ مشخص بستگی دارد. در بازار داخلی گوانگدونگ، بهای آن از متوسط تا بالا برای هونگچاهای ناحیه‌ای متغیر است.
راه‌های دوری از تقلب:

از فروشندگان معتبر با قابلیت ردیابی محموله تا مزرعهٔ مشخص در جیندونگ یا سانمای دینگ خرید کنید.
برگ را ارزیابی کنید: باید یکدست، نازک پیچیده و با تیپ‌های طلایی آشکار باشد. حضور گرد، خرده‌برگ و مواد اضافی نشانهٔ کالای کم‌درجه یا تقلبی است.
عطر را بررسی کنید: تمیز، عسل-میوه، بدون نُت‌های سوختگی، کپک‌زدگی یا بوی ناخوشایند «ماهی».
دم‌کرده را بسنجید: باید درخشان، کهربایی-قرمز و شفاف باشد. کدورت یا تیرگی نشانه‌ای هشداردهنده است.
به قیمت‌های مشکوک پایین با ادعای درجهٔ بالا با شک نگاه کنید.

12. دانستنی‌های جالب:

بر اساس افسانه‌ای محلی، نام «هه لو» (合箩) از سازند سنگی بر فراز کوه سانمای دینگ گرفته شده است: تخته‌سنگی به قطر بیش از سه متر که به دو نیم شده و همانند دو سبد بامبویی است که ته‌به‌ته روی هم گذاشته‌اند. نخستین درخت چای که نیای کل کشتزار شد، دقیقاً در شکاف همین سنگ رویید.
در منابع تاریخی، خاندان یانگ (杨) ثبت شده که بیش از دویست سال پیش نزدیک به بیست مو از زمین‌های چای را در دامنهٔ هه لو شی (合箩石، «سنگ سبدهای به‌هم‌چسبیده») آباد کردند و نسل‌در‌نسل به کشت و فرآوری چای پرداختند. در سال‌های جنگ و ناآرامی نیمهٔ نخست سدهٔ بیستم، نوادگان این خاندان ناگزیر زادگاه خود را ترک کردند و باغ‌های چای به حال خود رها شدند. بازسازی تنها پس از ۱۹۴۹ آغاز گردید.
هه لو چا یکی از نه فراوردهٔ کشاورزی سینی است که گواهی «محصول عاری از آلودگی استان گوانگدونگ» (广东省无公害食品) را در کنار مرغ کوهستانی (怀乡鸡) و آلوی معروف سان‌هوا‌لی (三华李) دریافت کرده‌اند.
پیشگام امروزی احیای هه لو چا، کشاورزی به نام جانگ های‌تانگ (张海堂) از روستای هوان‌چیو (环球村) در شهرک جیندونگ است. او از استان‌های ساحلی بازگشت تا فرهنگ تولید چای را بازسازی کند، ده سال به بهبود فنون کشاورزی پرداخت، با پژوهشگران همکاری کرد و بیش از نود خانوار پیش‌تر کم‌درآمد را به کار چای‌کاری جذب نمود.
هه لو چای سبز سنتی با عنوان «翠绿色» (tsuylüise – سبز زمردین) با «浅绿色汤色» (دم‌کردهٔ سبز روشن) وصف می‌شود. نسخهٔ قرمز آن درست نقطهٔ مقابل از نظر رنگ است، اما همان عطربخشی بالای ویژه و شیرینی طبیعی را به ارث می‌برد که در ژنوتیپ رقم برگ‌کوچک سینی نهفته است.

13. مقایسه با دیگر چای‌های قرمز:

یینگده هنگ چا (英德红茶, Yīngdé Hóngchá): یک چای قرمز نامی دیگر از گوانگدونگ که عمدتاً از ارقام برگ‌درشت یون‌نن تولید می‌شود. یینگده هنگ چا طعمی قوی‌تر و پُرتنه‌تر با پالت شکلات-مالت آشکار و عطر گلی کمتر دارد. در مقابل، سینی هه لو هنگ چا بر پایهٔ لطافت مادهٔ خام برگ‌کوچک بنا شده است: سبک‌تر، عطری‌تر و با نُت میوه‌ای-گلی بالاتر.
لیچی هنگ چا (荔枝红茶, Lìzhī Hóngchá): چای قرمز عطرآمیزی‌شدهٔ گوانگدونگ با عطر لیچی. سینی هه لو هنگ چا عطرآمیزی نمی‌شود: نُت‌های میوه‌ای (از جمله رایحهٔ لیچی و لونگان) به‌طور طبیعی و بر اثر ویژگی‌های رقم و خاستگاه اقلیمی شکل می‌گیرند.
چیمن هنگ چا (祁门红茶, Qímén Hóngchá): یکی از معیارهای جهانی چای قرمز که از رقم برگ‌متوسط جویه (槠叶种) در آن‌هوئی تولید می‌شود. این چای «عطر چیمن» (祁门香) معروفی دارد ـ طیف پیچیدهٔ گلی-عسلی با نُت‌های گل سرخ. سینی هه لو هنگ چا به پالت گرمسیری (لیچی، لونگان، عسل گیاهان عسل‌ده جنوب) نزدیک‌تر و از نظر تأثیر کلی تا اندازه‌ای «گرم‌تر» است.
جیوچیو هونگ‌مِی (九曲红梅, Jiǔqū Hóngméi): چای قرمز کمیاب از ججیانگ که از مادهٔ خام «لونگ‌جینگ» ساخته می‌شود. با بافت نازک و تقریباً ابریشمی و ترشی ملایم شناخته می‌شود. سینی هه لو هنگ چا در طعم پُرتر و «روغنی‌تر» است و پس‌طعم گرمابخش طولانی‌تری دارد.

در پایان:

سینی هه لو هنگ چا یک چای قرمز با شخصیت اصیل مکان است: خاستگاه اقلیمی گرمسیری جنوب غربی گوانگدونگ، عطربخشی بالای ژنتیکی رقم برگ‌کوچک سینی و تاریخ دویست‌سالهٔ چای که در چشم‌انداز صخره‌ای کوه سانمای دینگ نگاشته شده است. این چای فنجانی گرم و پوششی با پالت عسل-میوه، دم‌کردهٔ شفاف کهربایی-قرمز و پس‌طعم گرم و دیرپا ارمغان می‌دهد. آن به‌ویژه برای یک چای‌نوشی آرام پس از ناهار، برای عصرهای پاییزی و زمستانی و برای دوست‌دارانی که در پی جایگزینی برای یینگده یا دایان‌هونگ‌های آشناتر هستند ـ گزینه‌ای شخصی‌تر، عطری‌تر و با فردیت برجستهٔ جنوبی ـ بسیار مناسب است.